NRC Handelsblad, 31 december 2007

Rio de Janeiro, 31 december. De in Colombia verwachtingsvol afgewachte vrijlating van drie gijzelaars door guerrillabeweging FARC is vandaag in chaos gestrand.

Door onze redacteur Merijn de Waal

In een telefonisch interview met de staatszender VTV las de Venezolaanse president Hugo Chávez vanmiddag rond drie uur lokale tijd eerst een communiqué voor van de FARC. Daarin stelde die dat in het gebied waar de gijzelaars opgepikt zouden worden, het aantal Colombiaanse legeroperaties de laatste dagen is opgevoerd, in plaats van gestaakt, zoals de guerrilla had geëist. Chávez zei dat Colombia een ,,veilig gebied” moet ontruimen om daar de overdracht te laten plaatsvinden.

Enkele minuten later kwam de Colombiaanse president Uribe echter met een nog verrassender tegen-antwoord. Uribe zei dat een van drie over te dragen gijzelaars, de driejarige in gevangenschap geboren zoon Emmanuel van de ontvoerde politica Clara Rojas, mogelijk niet langer in handen van de FARC is. De Colombiaanse inlichtingendiensten zouden drie dagen geleden een tip hebben ontvangen dat de peuter in een opvanghuis in de hoofdstad Bogotá zit.

Het kind zou in juli 2005, toen het ongeveer 11 maanden oud was, met littekens van marteling en zwaar ondervoed aan welzijnswerkers zijn overdragen. De Colombiaanse regering vermoedt dat het wellicht Emmanuel betreft. Om de werkelijke achtergrond van de peuter te achterhalen deed Uribe aan Chávez de oproep om de moeder van Clara Rojas, die momenteel in Caracas wacht op de aangekondigde terugkeer van haar dochter, te vragen DNA-materiaal af te geven.

Uren eerder had de Colombiaanse regering de FARC al 'leugenaars' genoemd, omdat ze opzettelijk zou treuzelen met de overdracht. President Uribe reisde hierop naar de Colombiaanse junglestad Villavicencio waar internationale waarnemers zich sinds zaterdag hebben verzameld. Leider van deze internationale delegatie is de Argentijnse ex-president Néstor Kirchner. Hij wordt vergezeld door onder anderen afgevaardigden van het Rode Kruis en de Amerikaanse filmmaker Oliver Stone, die verslag doet van de operatie.

De bedoeling was dat Kirchners delegatie, zodra de FARC aan haar de coördinaten zou hebben doorgeven, in helikopters onderweg zou gaan om de drie gijzelaars op te halen. Deze operatie werd de afgelopen dagen steeds uitgesteld, omdat de FARC de ontmoetingsplek maar niet duidelijk maakte. Uribe in zijn persverklaring stelde echter dat zijn leger de overdrachtsplek niet kent. Hij herhaalde dat de guerrilla er op kan rekenen dat de Colombiaanse regering ze alle veiligheidsgaranties geeft, die nodig zijn voor een snelle overdracht. Ook zei hij het goed te keuren als de coördinaten worden doorgegeven terwijl de helikopters al in de lucht zijn, en ook bereid te zijn ,,een corridor” te ontruimen.

De FARC kondigde op 18 december aan de gijzelaars zouden aan de Venezolaanse president over te dragen. Dit om hem te steunen nadat zijn buurman Uribe hem eind november ‘onterecht’ zou hebben ontslagen als zijn bemiddelaar met de guerrilla. Chávez had een gevangenenruil tussen de Colombiaanse regering en de guerrilla moeten uitonderhandelen, maar trad hierbij volgens Uribe niet zorgvuldig genoeg op, waarop Chávez eind november werd ontslagen. De vrijlating moest, aldus de FARC, bewijzen dat Uribe de bemiddeling van Chávez meer tijd had moeten geven.

Nu de vrijlating voorlopig niet doorgaat zullen de gijzelaars het nieuwe jaar in gevangenschap ingaan. Clara Rojas (43) is de running-mate en politieke rechterhand van presidentskandidate Ingrid Betancourt, de bekendste gijzelaars in handen van de Colombiaanse guerrilla FARC. Ze werd samen met Betancourt ontvoerd toen de twee in februari 2002 door Zuid-Colombia reisden.

In gevangenschap beviel Rojas van haar zoon Emmanuel (3). Volgens de journalist die Emmanuels bestaan in 2006 onthulde is de vader een zandhaas uit de FARC-gelederen en was Rojas’ zwangerschap niet het gevolg van een verkrachting. De derde gijzelaar is de 57-jarige Consuelo González, een liberale volksvertegenwoordiger uit het zuidelijke departement Huila. Op 10 september 2001 reed ze in haar auto naar huis toen ze werd aangehouden door de FARC.

ANP, Reuters - 27 december 2007

BOGOTA - Venezuela mag vliegtuigen en helikopters naar buurland Colombia sturen om drie gijzelaars van de linkse rebellenbeweging FARC op te pikken. De Colombiaanse regering stemde woensdag in met het plan van de Venezolaanse president Hugo Chávez.

De marxistische FARC had eerder laten weten de gijzelaars alleen over te dragen aan Chávez. Het gaat om de in 2002 ontvoerde Clara Rojas, haar tijdens haar gevangenschap geboren zoontje Emmanuel, en de in 2001 ontvoerde oud-parlementariër Consuelo González de Perdomo.

Vorige maand liet de Colombiaanse president Alvaro Uribe zijn ambtgenoot Chávez nog weten zich niet meer met de onderhandelingen met de FARC te bemoeien. Desondanks bleef hij met de oudste en grootste rebellenbeweging van Zuid-Amerika praten.

De FARC houdt meer dan 750 mensen vast. De beweging wil dat Uribe een groot gebied in Zuidwest-Colombia demilitariseert waar dan onderhandelingen kunnen beginnen over de vrijlating van de overige gijzelaars onder wie oud-presidentskandidate Ingrid Betancourt.

Trouw, 27 december 2007

(Novum/AP) - Colombiaanse FARC-rebellen laten mogelijk woensdag drie gijzelaars vrij. Dat heeft de Venezolaanse president Hugo Chavez gezegd. Venezolaanse vliegtuigen en helikopters staan klaar om de drie op te pikken in Colombia, als de regering van dat land hiervoor toestemming geeft.

De linkse FARC heeft de vrijlating van de drie gijzelaars al aangekondigd, maar zei niet wanneer de vrijlating plaatsheeft. Het gaat om Clara Rojas, een assistente van de voormalige presidentskandidate Ingrid Bétancourt, Rojas' in gevangenschap geboren zoontje Emmanuel en het oud-parlementslid Consuelo Gonzalez.

Rojas werd in februari 2002 samen met Bétancourt ontvoerd. Een Colombiaanse journalist onthulde vorig jaar dat zij aan een relatie met een guerrillastrijder een zoontje heeft overgehouden, de nu ongeveer 3 jaar oude Emmanuel. Gonzalez werd in september 2001 ontvoerd.

De FARC houdt minstens 46 gijzelaars vast. Chavez poogde recentelijk te bemiddelen over een gevangenenruil. De Colombiaanse president Alvaro Uribe kapte de tussenkomst van Chavez echter eind november abrupt af, omdat de Venezolaanse leider de regering had gepasseerd en rechtstreeks had overlegd met de commandant van het Colombiaanse leger.

Het Volk.be, 24 december 2007

BOGOTA - De drie Colombiaanse gijzelaars van de Farc-rebellen zullen niet vrijgelaten worden voor Kerstmis. Dat heeft de Colombiaanse senatrice Piedad Cordoba maandag aan het Franse persbureau AFP gezegd.

'Ze zullen niet vrijgelaten worden voor Kerstmis. Niemand heeft hen gezien en voor het ogenblik is er niks gebeurd', aldus Cordoba, die aan de zijde van de Venezolaanse president Hugo Chavez tot voor kort bemiddelaar was in het dossier van de Farc-gijzelaars.
De marxistische guerrilla van de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (Farc) kondigde op 18 december aan dat ze zich opmaakte om drie gijzelaars vrij te laten. Het gaat om Clara Rojas, de rechterhand van Ingrid Betancourt (beide werden in februari 2002 ontvoerd), haar driejarig zoontje Emmanuel (in gevangenschap geboren) en de Colombiaanse ex-volksvertegenwoordiger Consuelo Gonzalez (sinds september 2001 in handen van de Farc).

NRC Handelsblad, 20 december 2007

Bogota, 20 dec. De Colombiaanse rebellenbeweging FARC heeft president Alvaro Uribe laten weten dat hij moet aftreden om de rest van de gijzelaars vrij te krijgen. Dat liet commandant Raul Reyes gisteren weten aan persbureau Anncol, dat geregeld verklaringen van rebellen naar buiten brengt.

‘Het onmiddelijke ontslag van Uribe en zijn regering kan de vrijlating garanderen van de levende gijzelaars via een humanitair akkoord zonder obstakels', aldus Reyes.

FARC maakte eerder deze week bekend drie van de 45 gijzelaars vrij te laten. De drie gegijzelden worden overgedragen aan de Venezolaanse president Hugo Chavez of ‘om het even wie hij aanwijst', aldus het Cubaanse persbureau Prensa Latina. Frankrijk toonde zich bereid hen op te nemen.

Met de verklaring van Reyes is de hoop vervlogen op snelle vrijlating van de andere gijzelaars, onder wie de sinds 2002 vastgehouden Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt.

De gijzelaars die vrijkomen zijn Clara Rojas, haar zoon Emmanuel en de politicus Consuelo Gonzales. Rojas was een naaste medewerker van Betancourt. De nu 3-jarige Emmanuel is in de jungle geboren en moet daar opgroeien, tot grote ontzetting van de Colombiaanse bevolking. Gonzales zit sinds 2001 vast, Rojas sinds 2002.

NRC Handelsblad, 20 december 2007

Voor de gijzelaars van de Colombiaanse rebellenbeweging FARC is een vrijlating voor de Kerst nog ‘een droom’.

Door een onzer redacteuren

Rotterdam, 20 dec. Een dag nadat de Colombiaanse rebellenbeweging FARC verklaarde drie gijzelaars te willen vrijlaten, onder wie de campagneleidster van de ontvoerde presidentskandidate Ingrid Betancourt, eisen de rebellen in ruil voor vrijlating van de overige gijzelaars het aftreden van de Colombiaanse president Uribe en zijn regering. De harde opstelling wijst erop dat een akkoord tussen FARC en de Colombiaanse regering over vrijlating van de gijzelaars nog ver weg is. Intussen wordt de internationale druk op de Colombiaanse regering rond het machtsspel over vrijlating van de gijzelaars steeds groter.

De drie gijzelaars, Clara Rojas, haar driejarige zoon en voormalig congreslid Consuelo Gonzales zouden met de FARC op weg zijn naar Venezuela, schrijft de Colombiaanse krant El Tiempo, om nog voor Kerst te worden vrijgelaten en over te worden gedragen aan de Venezolaanse president Hugo Chávez.

De FARC wil in ruil voor de gijzelaars dat 500 rebellen die gevangen zitten vrijkomen. Gisteren zei Frankrijk bereid te zijn tot het opnemen van FARC-rebellen. De Franse president Nicolas Sarkozy heeft de bevrijding, met name die van de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt, tot een prioriteit gemaakt. Hij zei „de droom” te hebben haar voor de Kerst vrij te krijgen. Familieleden van Betancourt halen regelmatig het nieuws met hun hartstochtelijke oproepen tot haar vrijlating.

Begin deze maand vroeg de Colombiaanse regering of Sarkozy met de FARC wilde onderhandelen. Aanvankelijk reageerde hij gereserveerd. Maar een dag later richtte Sarkozy zich – buiten de Colombiaanse regering om – in een tv-uitzending direct tot de FARC. Sarkozy gaf de voorkeur aan het nemen van eigen initiatief.

Niet lang daarvoor was de Venezolaanse president Hugo Chávez immers door zijn Colombiaanse ambtgenoot Uribe ontslagen als bemiddelaar. Chávez, populair bij de FARC vanwege zijn anti-Amerikaanse houding, had buiten Uribe om contact gezocht met de Colombiaanse legerleiding. Bogotá had genoeg van zijn luidruchtige diplomatie. Hij zou te druk zijn met het opvoeren van zijn eigen politieke nummertje.

Beide presidenten leden hierdoor gezichtsverlies. Voor tegenstanders van Uribe was dit het bewijs dat hij geen zaken wil doen met FARC. Chávez werd een kans ontnomen zich te profileren als internationaal staatsman. Familieleden van de gijzelaars die hun hoop hadden gevestigd op een vrijlating voor Kerst hebben een terugkeer van Chávez veelvuldig bepleit. De FARC liet gisteren weten dat de wil tot vrijlating van de drie gijzelaars ‘een compensatie’ was voor Chávez.

De Telegraaf, 18 december 2007

HAVANA - De Colombiaanse rebellenbeweging FARC laat drie gijzelaars vrij. Dat meldde het Cubaanse persbureau Prensa Latina op basis van een verklaring die is ondertekend door de leiding van de marxistische organisatie.

De gijzelaars die vrijkomen zijn Clara Rojas, haar zoon Emmanuel en de politica Consuelo Gonzalez. Rojas was een naaste medewerker van de Colombiaanse politica en voormalige presidentskandidaat Ingrid Betancourt. Rojas, Betancourt en Emmanuel werden in 2002 ontvoerd. Gonzalez een jaar eerder.

Rojas, haar zoon en Gonzalez worden overgedragen aan de Venezolaanse president Hugo Chávez of „om het even wie hij aanwijst”, meldde Prensa Latina. De linkse populist Chávez ondernam onlangs in Colombia een bemiddelingspoging om gijzelaars vrij te krijgen, maar zijn rechtse Colombiaanse ambtgenoot Alvaro Uribe maakte daar een einde aan. De FARC bedankt Chávez in het communiqué voor zijn rol.

De Franse president Sarkozy accepteerde eerder deze maand een aanbod om te bemiddelen in het conflict tussen de Colombiaanse regering en FARC. Frankrijk voelt zich betrokken omdat Betancourt een Frans paspoort bezit. De grootste en oudste rebellenbeweging van Zuid-Amerika eist de vrijlating van vijfhonderd van haar strijders in ruil voor de gijzelaars.

Het Parool, 17 december 2007
Van onze redactie buitenland

AMSTERDAM - President Hugo Chávez van Venezuela biedt de Colombiaanse guerrillabeweging Farc faciliteiten op Venezolaans grondgebied, zowel wat betreft de gewapende strijd als de handel in drugs.

Dat schrijft de Spaanse krant El País op basis van eigen onderzoek. Een speciale verslaggever van de krant sprak met functionarissen van inlichtingendiensten in Latijns-Amerika, met diplomaten en met deserteurs van de Farc.

Volgens 'de hoogste bron' die verslaggever John Carlin heeft gesproken, beschouwt de Farc-leiding Hugo Chávez als iemand wie men geen gunsten kan weigeren. ''Als Hugo Chávez wil, kan hij ervoor zorgen dat Ingrid Betancourt morgen al wordt vrijgelaten,'' aldus deze anonieme functionaris .

De voormalige presidentskandidate Betancourt wordt al bijna zes jaar gevangen gehouden door de Farc, die nog minstens zevenhonderd anderen in haar macht heeft.

De beschuldigingen aan het adres van het Chávezbewind zijn niet nieuw, maar El País beweert met harde bewijzen te komen.

Volgens een voormalige strijder van de Farc heeft de beweging een 'non-agressiepact' gesloten met de strijdkrachten van Venezuela. De guerrillastrijders wordt in het buurland niets in de weg gelegd. Colombiaanse strijdkrachten durven de grens niet te overschrijden.

Commandanten van de Farc en Venezolaanse officieren komen nogal eens bij elkaar voor drinkgelagen, aldus een deserteur die beweert daarbij aanwezig te zijn geweest. Een hoge bevelhebber van de Farc, Iván Márquez, geldt als de verbindingsman tussen de beweging en Hugo Chávez, aldus andere bronnen. Márquez is 'de ambassadeur' van de Farc in Venezuela en is vaak gefotografeerd in gezelschap van president Hugo Chávez.

De afgelopen vijf jaar zijn de activiteiten van drugshandelaren in het zuiden van Venezuela enorm toegenomen. Vrachtwagens met cocaïne uit Colombia rijden ongehinderd naar de Venezolaanse kust, omdat Venezolaanse douaniers, politiemensen en militairen zijn omgekocht. Farc-strijders zorgen voor de beveiliging van de konvooien, aldus bronnen bij inlichtingendiensten. De drugshandel vormt de belangrijkste bron van inkomsten van de Farc.

Volgens één van de door El País geconsulteerde deserteurs verkopen Venezolaanse officieren ook wapens aan de Farc. De man was daarvan getuige op een grote legerbasis niet ver van Caracas. Deze en andere bronnen melden samenwerking tussen Farc-strijders en leden van de 'Bolivariaanse volksmilitie' in Venezuela. Daarbij krijgen de Venezolanen onderricht in het maken van bermbommen.

Manifestaties voor de Colombiaanse gijzelaars

11/12/2007 - Union Radio, Prensa Latina, Las Voces del secuestro

Op maandag 10 december, Internationale Dag van de Mensenrechten, hebben verschillende comités voor de vrijlating van Ingrid Betancourt in Parijs en Brussel gedemonstreerd. Zij vroegen Bogotá om de bemiddeling van de Venezolaanse president Hugo Chávez weer toe te staan ten behoeve van een eventueel humanitair akkoord met de guerrillabeweging FARC.

'De FARC zullen uitsluitend met Chávez willen onderhandelen over de vrijlating van de gijzelaars die zij vasthouden', verzekerde Olivier Roubi, woordvoerder van de Internationale Federatie van Ingrid Betancourt Comités (FICIB).

Spits, zaterdag 8 december 2007

CARACAS (ANP) - Colombia krijgt een gedemilitariseerd gebied waarin de regering met de linkse terreurbeweging FARC wil onderhandelen over een ruil van gevangenen. De Colombiaanse president Alvaro Uribe ging vrijdag akkoord met de speciale ontmoetingszone, die was voorgesteld door de katholieke kerk.

Met het gebied komt Uribe tegemoet aan een van de belangrijkste eisen van de rebellen. De zone van 150 vierkante kilometer komt in een streek waar geen of nauwelijks mensen wonen. Internationale waarnemers gaan toezicht houden.

Verder reserveerde de regering honderd miljoen dollar aan beloningen voor guerrillastrijders die hun gijzelaars laten gaan. De FARC houdt talrijke mensen gevangen, onder wie de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt.

07/12/2007 - Le Monde, Terra España, Radio Nederland Wereldomroep

De FARC hebben vandaag de Franse president Sarkozy bedankt voor zijn initiatief en hebben de Colombiaanse leider Alvaro Uribe ervan beschuldigd ‘het obstakel’ te zijn voor een uitwisseling van gijzelaars tegen gevangengenomen leden van de guerrilla. Zij hebben opnieuw aangedrongen op de noodzaak van het creëren van een gedemilitariseerde zone in het land.

De bedoelingen van de Franse regering zijn goed, prijzenswaardig en gezond. Maar een ruil is een ruil, er moet wel wat tegenover staan’, verklaren de Gewapende Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC) in een document dat verspreid is door het agentschap Anncol, dat in het algemeen hun persberichten uitzendt.

Zij voegen eraan toe dat ‘dit in internationale verdragen over uitwisseling staat’ en herhalen dat ‘wij daarvoor een geschikt gebied nodig hebben’, wat de demilitarisering inhoudt van de gebieden van Pradera en Florida (in het zuid-westen) ‘voor 45 dagen’.

De internationale bemiddeling ‘moet geen partij kiezen voor de ene of de andere kant van de partijen in het conflict, anders verliest zij haar geloofwaardigheid en het vertrouwen van een van de partijen.’

De Farc verklaren eveneens dat het enige obstakel voor de humanitaire ruil wordt gevormd door president Uribe, die zij ervan beschuldigen een militaire reddingsoperatie te willen opzetten.

In de boodschap die hij woensdag richtte tot Manuel Marulanda, leider van de FARC, zei president Sarkozy dat hij de ideeën van de guerrillabeweging niet deelt en haar methodes veroordeelt, met name ontvoeringen.

NRC Handelsblad, 6 december 2007

Door onze correspondent

Parijs, 6 dec.

De Franse president Nicolas Sarkozy heeft vannacht in een rechtstreekse radio- en tv-boodschap de Colombiaanse rebellenbeweging FARC opgeroepen haar gijzelaar Ingrid Betancourt vrij te laten.

Hij zei de ‘droom’ te hebben dat de Frans-Colombiaanse politica, die sinds 2002 door de FARC gevangen wordt gehouden, ‘voor Kerst bij haar familie zal zijn’.

De oproep van Sarkozy lijkt een eerste stap naar een rechtstreekse Franse bemiddeling in het Colombiaanse conflict tussen de regering in Bogotá en het guerrillaleger FARC, dat al jaren tientallen gijzelaars vasthoudt.

Zijn interventie komt een dag nadat de Colombiaanse regering Sarkozy uitnodigde deel te nemen aan een direct onderhandelingsgesprek met de FARC. Parijs reageerde daarop gereserveerd en maakte duidelijk zich niet te willen laten gebruiken.

Onlangs werd de Venezolaanse president Chávez bedankt als bemiddelaar nadat hij volgens de Colombiaanse president Uribe buiten zijn missie was getreden.

Vannacht koos Sarkozy voor een direct initiatief, buiten de Colombiaanse regering om. In een plechtige tv-oproep, geregistreerd door de Franse privézender TF1, richtte hij zich rechtstreeks tot de rebellenleider Manuel Marulanda. Onder verwijzing naar recent beschikbaar gekomen tv-beelden zei hij dat bij Betancourt ‘de vlam aan het doven is’. Hij riep de FARC-chef op ‘de wereld te laten zien dat de FARC weet wat menselijke noden zijn’.

Verder beloofde Sarkozy zich ‘persoonlijk in te blijven zetten voor een humanitaire oplossing voor alle gijzelaars’ in handen van de FARC. Zo nodig, voegde hij eraan toe, wil hij ‘de inspanningen verdubbelen’ om een oplossing te vinden voor de Colombiaanse conflicten.

Tegelijk met de tv-boodschap richtte Sarkozy via de Franse wereldzender RFI een radioboodschap aan de gijzelaars zelf, die zij mogelijk kunnen ontvangen. Hij zei daarin onder meer dat ‘degenen die u vasthouden een tragische fout begaan (…) De hele internationale gemeenschap veroordeelt hun methoden’.

De Colombiaanse regeringsgezant Luís Carlos Restrepo zei gisteren dat Bogotá nooit heeft gedacht over een ontmoeting tussen Sarkozy en Marulanda en daar ook niet om heeft gevraagd.

Oproep Sarkozy: www.elysee.fr

NRC Handelsblad, 5 december 2007

AFP, AP, Reuters

Parijs/Bogotá, 5 dec. De Franse president Nicolas Sarkozy staat gereserveerd tegenover de uitnodiging van de Colombiaanse regering om deel te nemen aan directe onderhandelingen met de Colombiaanse rebellenbeweging FARC.

Het Colombiaanse plan om de gezant Luis Carlos Restrepo vandaag naar Parijs te sturen voor overleg is uitgesteld, op verzoek van Parijs.

Colombia heeft Sarkozy uitgenodigd mee te doen aan directe onderhandelingen met de FARC over de vrijlating van gijzelaars. De Franse president heeft meermalen gezegd bereid te zijn zich persoonlijk in te zetten voor de gegijzelden in Colombia, van wie sommigen al jaren door de FARC worden vastgehouden. Onder hen bevindt zich sinds 2002 de Frans-Colombiaanse ex-presidentskandidate Ingrid Betancourt.

Medewerkers van Sarkozy zeggen dat de Franse president de tijd wil nemen om op dat voorstel te reageren. Hij zou zo willen voorkomen ‘gebruikt te worden’. Onlangs nam de Colombiaanse president Uribe zijn Venezolaanse collega Chávez een bemiddelingsmissie uit handen, daags nadat hij in Parijs had beloofd met een bewijs van leven van Betancourt te komen. In Parijs wordt onderstreept dat Sarkozy alleen naar Colombia wil reizen als zijn optreden daadwerkelijk „van nut kan zijn” voor de vrijlating van Betancourt en andere gijzelaars.

De Colombiaanse regering heeft inmiddels een wetsontwerp ingediend om de vrijlating van gevangen genomen rebellen juridisch mogelijk te maken. Dat liet regeringsgezant Restrepo gisteren weten. Hij zegt dat de FARC nog geen lijst heeft gegeven met namen van rebellen die zij vrij willen hebben.

De Colombiaanse president Álvaro Uribe heeft verklaard klaar te zijn voor een ontmoeting „op de plaats en tijd” die de FARC wenst. Via zijn gezant Restrepo liet hij weten „zo ver te gaan als de FARC wil. Het is tijd om een eind te maken aan dit drama. Dit is een prioriteit.”

De hernieuwde inspanningen van Colombia om met de FARC te onderhandelen komen nadat Colombiaanse militairen vorige week beeldmateriaal vonden van onder anderen Betancourt. Daarop is zij te zien, in sterk vermagerde toestand. Ook een recente brief van haar aan familieleden is gepubliceerd; daarin spreekt ze haar lof uit voor Sarkozy. Die bevindt zich volgens Betancourt „op de meridiaan van de geschiedenis”. De film heeft in Frankrijk veel reacties opgeroepen.

NRC Handelsblad, 30 november 2007

NRC Handelsblad, 29 november 2007

Caracas, 29 nov. De Venezolaanse president Hugo Chávez gaat alle relaties met de Colombiaanse regering verbreken. Zolang Álvaro Uribe president van Colombia is wil hij geen enkel contact onderhouden met hem of met Colombia. Dat heeft de president gisteren aangekondigd.

Chávez motiveerde zijn beslissing door te zeggen dat Uribe een president is „die in staat is tot zulke schaamteloze leugens dat hij geen enkel respect opbrengt voor een andere president – een president die hij als vriend beschouwde en die hij had gevraagd om hulp.”

Dinsdag besloot Chávez zijn ambassadeur uit Bogotá terug te trekken. De crisis tussen Venezuela en Colombia is begonnen nadat Uribe de onderhandelingen van Chávez met de rebellenbeweging FARC had gestaakt.

NRC Handelsblad, 27 november 2007

Caracas, 27 nov. De ruzie tussen de Venezolaanse president Hugo Chávez en zijn Colombiaanse ambtgenoot Alvaro Uribe loopt steeds verder uit de hand. Venezuela liet dinsdag weten dat het zijn ambassadeur voor overleg terughaalt uit de Colombiaanse hoofdstad Bogotá.

Colombia meldde dat het de eigen ambassadeur niet terughaalt uit de Venezolaanse hoofdstad Caracas.

De stap van Venezuela komt na een felle woordenwisseling zondag tussen Chávez. en Uribe. De Colombiaanse president stelde toen dat Chávez extreemlinkse regeringen wil vestigen in heel Zuid-Amerika.

De linkse populist Chávez bemiddelde tussen de Colombiaanse regering over de talrijke personen die de FARC hebben ontvoerd. Vorige week zei Uribe dat Chávez niet langer namens Bogotá met de rebellen mag onderhandelen.

AD, 23 november 2007

BOGOTA - De Franse president Nicolas Sarkozy heeft zijn Colombiaanse ambtgenoot Alvaro Uribe gevraagd op zoek te gaan naar alternatieven voor de vrijlating van tientallen mensen die door de Colombiaanse guerrillabeweging FARC in gijzeling worden gehouden.

Dat hebben Colombiaanse regeringsbronnen vrijdag laten weten. Ze zeiden dat Sarkozy Uribe een brief over de kwestie heeft gestuurd. Uribe had donderdag de Venezolaanse president Hugo Chávez gezegd, dat hij een punt moest zetten achter pogingen een ruil tot stand te brengen tussen gevangen rebellen en gegijzelden in handen van de FARC. Het was Uribe een doorn in het oog dat Chávez rechtstreeks contact had gezocht met de commandant van het Colombiaanse leger.

Onder de gevangenen van de FARC is de Colombiaans-Franse Ingrid Betancourt, die eerder kandidaat was voor het presidentschap van Colombia.

(ANP)

NRC Handelsblad, 23 november 2007 (ANP)

Bogota, 23 nov. De Venezolaanse president Hugo Chávez lijkt zich niets aan te trekken van het Colombiaanse verbod om verder te bemiddelen in het conflict tussen de Colombiaanse regering en de Colombiaanse FARC-rebellen. Chávez riep donderdagavond rebellenleider Manuel Marulanda op aan te tonen dat de door de FARC ontvoerde gijzelaars nog in leven zijn.

De Venezolaanse president poogt een ruil tot stand te brengen tussen gevangen rebellen en gegijzelden in handen van de FARC. ,,Sommige dingen kun je niet meteen stoppen'', aldus Chávez tijdens een politieke bijeenkomst in Caracas.

Colombia had eerder donderdag zijn missie beëindigd verklaard. Het was president Alvaro Uribe een doorn in het oog dat Chávez rechtstreeks contact had gezocht met de commandant van het Colombiaanse leger.

De Volkskrant, 23 november 2007
AP, AFP, ANP

BOGOTA - Colombia heeft donderdag een punt gezet achter de bemiddelingspoging van de Venezolaanse president Hugo Chávez tussen de Colombiaanse regering en de guerrillabeweging FARC. Reden voor het besluit is dat Chávez woensdag een telefoongesprek heeft gevoerd met de Colombiaanse legerleider Mario Montoya, terwijl hij president Uribe had beloofd niet rechtstreeks met militaire leiders te praten.

De linkse Colombiaanse senator Piedad Cordoba, die bij Chávez’ bemiddelingspoging als tussenpersoon fungeerde, zou legerleider Montoya hebben opgebeld. Toen deze aan de telefoon kwam, zou Cordoba de hoorn aan Chávez hebben gegeven. Ook Cordoba mag van president Uribe nu niet langer meer bemiddelen.

Chávez poogde sinds augustus 45 door de FARC ontvoerde personen vrij te krijgen, onder hen is de Colombiaans-Franse ex-presidentskandidate Ingrid Betancourt. In ruil daarvoor zou de regering-Uribe 500 gevangen FARC-rebellen vrijlaten.

Een internationale steungroep voor Betancourt reageerde donderdag geschokt op het besluit van Uribe en riep de Franse president Nicolas Sarkozy op zijn best te doen om zijn Colombiaanse collega op andere gedachten te brengen. Dinsdag sprak Sarkozy nog met Chávez.

‘Het is duidelijk dat de Colombiaanse president niets van een humanitair akkoord moet hebben’, zei Betancourts ex-man, de Franse oud-diplomaat Fabrice Delloye.

De Venezolaanse president ontving onlangs al een vertegenwoordiger van de FARC in Caracas. Hij zei dat de guerrilla-beweging had beloofd bewijs te leveren dat de gijzelaars nog in leven zijn.

Maandag zei hij dat Uribe zich bereid had verklaard de bejaarde FARC-leider Manuel Marulanda te ontmoeten. Daar was Uribe ook al kwaad om. Hij zei dat in vertrouwen te hebben gezegd en stelde een limiet aan de bemiddelingspoging van Chavez: 31 december.

HLN.BE, 22 november 2007

Familieleden van de door rebellen ontvoerde vroegere Frans-Colombiaanse presidentskandidate Ingrid Betancourt hebben scherpe kritiek geuit aan het adres van de Colombiaanse president Alvaro Uribe. De beslissing om de Venezolaanse president Hugo Chávez het bemiddelingsmandaat te ontnemen, is "rampzalig", zei de ex-man van Betancourt, Fabrice Delloye, vandaag op de radiozender France Info.

Extreem moeilijk man
"De hele wereld is getuige: Uribe is een extreem moeilijk man, die van de ene dag op de andere van gedacht kan veranderen", voegde hij eraan toe. "Het toont aan dat hij geen vreedzame oplossing wil en ook dat hij niet wil dat de gijzelaars naar huis terugkeren".

De conservatieve Colombiaanse staatsleider had zijn linkse Venezolaanse ambtgenoot gisteren verrassend het mandaat om te bemiddelen bij de bevrijding van de gijzelaars uit de handen van de linkse FARC-rebellen ontnomen. Daarmme is de hoop van de nabestaanden van ongeveer 50 politici, politieagenten en militairen op een snelle ruil van de gijzelaars tegen gevangengenomen rebellen van de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC) aan diggelen geslagen. (belga/eb)

NRC Handelsblad 20 november 2007

Bogotá/Parijs, 20 nov. De Venezolaanse president Hugo Chávez krijgt tot uiterlijk het einde van dit jaar de tijd om de onderhandelingen met de Colombiaanse rebellenbeweging FARC tot een goed einde te brengen. Dat heeft de Colombiaanse regering gisteravond in een verklaring laten weten.

De harde opstelling is volgens politiek commentatoren een duidelijk signaal van de Colombiaanse president Álvaro Uribe niet open te staan voor een langdurige inmenging van zijn ambtgenoot Hugo Chávez in „Colombia’s interne zaken”. Het geduld van Uribe begint op te raken na de tot nu toe vruchteloze gesprekken met de FARC over de ruil van gijzelaars voor gevangen rebellen.

President Chávez is vandaag in Parijs voor een ontmoeting met de Franse president Nicolas Sarkozy om te spreken over de kwestie Ingrid Betancourt, de Frans-Colombiaanse presidentskandidate die in 2002 door de FARC werd ontvoerd. Sarkozy heeft van haar vrijlating een prioriteit gemaakt.

Verschillende malen heeft hij publiekelijk verklaard zich voor haar in te spannen. Chávez moest gisteren toegeven van de FARC nog geen bewijs te hebben gekregen dat de gijzelaars in leven zijn. Desondanks beweerde hij: „Ingrid leeft, ik weet het zeker.”

Volgens Chávez heeft FARC-leider Manuel Marulanda hem gevraagd aan Sarkozy door te geven dat Betancourt goed wordt behandeld. Fabrice Delloye, de ex-man van Betancourt, benadrukte vandaag dat als de FARC binnen vijftien dagen niet met een bewijs van leven komt, de bemiddeling van Chávez niet langer rechtsgeldig is. De laatste keer dat Betancourt in het openbaar werd gezien, was in een videoboodschap in 2003.

Ingewijden schatten de kans op slagen van de onderhandelingen binnen de deadline klein. De eerste ontmoeting, 8 november dit jaar in Venezuela, bleef zonder resultaat. Er gingen maanden overheen voor een locatie kon worden vastgesteld voor de gesprekken tussen Chávez en de FARC. Veel Colombianen zien de onderhandelingen als een theaterstuk van de socialistische president Chávez.

De Venezolaanse president blijft de onderhandelingen met groot optimisme tegemoet zien, sterker nog: „Dit kan de weg openen naar vrede in Colombia”, zei hij. „Ik heb er groot vertrouwen in dat de gijzelaars leven. Laten we wachten op het bewijs. Ik vertrouw op het woord van Marulanda.”

AP, AFP

Voor stedelingen is het bestaan nu veiliger, maar op het platteland gaat de burgeroorlog door

In Venezuela is een socialistische revolutie gaande, in Colombia een conservatieve.

In het slotdeel van een driedelige afscheidsserie reist onze correspondent van links naar rechts.

NRC Handelsblad, 9 november 2007

Door onze correspondent Marcel Haenen

Bogotá, 9 NOV. Ze lijken op groene rugbyballen. Zo groot zijn de avocado’s die groenteboer Olvidio verkoopt (80 eurocent per kilo). Al 25 jaar staat hij op de volksmarkt Paloquemao van de Colombiaanse hoofdstad. In de enorme hal in Bogotá koop je vanaf vijf uur ’s ochtends de meest exotische groenten, vissen, bloemen en vlees. Als ontbijt eten de Bogotanos er chanfaina, een stoofpotje van uien, lamsbloed, yuca en aardappelen.

De vader van Olvidio verkocht ook avocado’s uit Mariquita. Vandaar. „Pa wilde liever dat ik voor arts was gaan studeren maar met groenten is meer geld te verdienen”, zegt Olvidio (44 ) en reikt het zoutvaatje aan om de vrucht te proeven.

Als je Colombianen vraagt naar hun algemene welbevinden, beginnen ze onveranderlijk over het al ruim veertig jaar durende gewapende conflict in het land. Zelfs op de markt, hartje centrum, konden tot voor enkele jaren paramilitairen ongestraft de achthonderd standhouders afpersen. „Gewapende groepen maakten het zelfs onmogelijk de stad te verlaten. Nu kunnen we vrijwel overal naar toe. Het gaat goed. Elegante”, zegt Olvidio.

Bogotá lijkt in weinig op Caracas, de hoofdstad van het Venezolaanse broedervolk. Hier is een anti-koloniale Beeldenstorm uitgebleven en is het Spaanse erfgoed nog volop aanwezig. En waar Venezuela van onder tot boven vol hangt met revolutionaire leuzen, is in Bogotá alleen ordinaire graffiti te zien. „De Venezolanen organiseren graag politieke marsen”, zegt Olvidio. „Wij werken liever.”

Colombia is de enige resterende, echte bondgenoot van de VS in Zuid-Amerika. De regering van president Bush besteedt jaarlijks honderden miljoenen dollars aan de strijd tegen de smokkel van drugs uit het land die voor het grootste deel in Amerikaanse steden worden geconsumeerd.

Het Colombia van de in 2002 aangetreden president Álvaro Uribe is ook het enige conservatief geregeerde land in de regio. Een unieke positie tussen buren als Ecuador en Venezuela die bezig zijn het socialisme van de 21ste eeuw in te voeren.

Architect Ivonne Valencia (39) maakt zich wel eens zorgen over de Bolivariaanse revolutie. Ze praat erover met haar zus in Ecuador. „Het is toch niet te geloven dat steeds meer mensen in die gek [Chávez, red.] geloven? Iemand die zo veel praat maar niks klaarmaakt voor de armen.”

Terwijl ze in haar appartement in een goede, tegen de bergen aan gelegen buurt van Bogotá met kranten en kaarsvet de houtblokken in de open haard aan de praat probeert te krijgen, legt Valencia uit dat het de Colombianen in alle opzichten steeds beter gaat. Zij ontwerpt al vijftien jaar kostbare „woningen op maat” voor de welgestelde landgenoten. „Vooral de laatste vijf jaar kunnen we het werk nauwelijks aan”, zegt ze en toont foto’s van enorme, door haar ontworpen villa’s.

Zo’n zes jaar geleden was het omgekeerde het geval. „Iedereen was paranoïde door de terreur van de guerrilla. Auto’s werden aangehouden door de FARC. Restaurants werden binnengevallen en ieder moment liep je het gevaar van ontvoering en afpersing. Iedereen bleef binnen.”

President Uribe heeft volgens haar de Colombianen weer vertrouwen gegeven in het eigen land. „Er is nu een sterke middenklasse in dit land waar de mensen traditioneel goed zijn opgeleid. Hier is geen ruimte voor links-populistische leiders.”

Verreweg de meeste Colombianen en Venezolanen kennen elkaars land niet. Over land is het een enorme reis en als men geld heeft voor een vliegreis bezoeken de Zuid-Amerikanen liever een heel ander soort land, zoals de VS.

Juan Alberto Montoya (36) verkocht vorig jaar zijn taxi om in Caracas te gaan werken. Hij had het idee dat hij in het socialistische buurland als arme man beter kon leven. Na drie maanden was hij weer terug. „De onveiligheid is in Caracas veel groter dan in Bogotá.” En geld verdienen kon hij er ook niet echt. „Je staat met je taxi de hele dag vast in het verkeer.”

Voor hem heeft Chávez afgedaan. „Hij neemt van de rijken maar maakt het leven van de armen niet beter. Hier heb je vrijheid en kun je werken”, zegt Montoya. „Ook veel arme Venezolanen willen van Chávez af. Maar alleen dood raken ze hem pas kwijt. Chávez wil nog langer regeren dan Fidel Castro.”

Maar lang niet iedereen kan genieten van vrijheid in Colombia. Ongeveer 3 miljoen van de 44 miljoen inwoners zijn in eigen land op de vlucht voor het geweld, dat vooral op het platteland een probleem blijft. In de wijk Altos de Cazucá in de naast Bogotá gelegen stad Soacha wonen 50.000 desplazados. Bouwvalige huisjes staan langs straten waar je diep wegzakt in de modder. Hier is de Colombiaanse staat nauwelijks aanwezig. „Na elf uur ’s avonds trekken het leger en de politie zich terug. De doden die hier dan bij schietpartijen vallen, blijven tot de volgende ochtend op straat liggen”, zegt Victor.

De 44-jarige Afro-Colombiaan is sinds 1991 op de vlucht vanuit het jungledepartement Chocó aan de grens met Panama. „Guerrillero’s eisten 50 procent van het geld dat ik verdiende met houtkap. Het was kiezen tussen betalen, de dood of vluchten met vrouw en vier kinderen.”

De terreur van cocatelers is volgens Victor in Chocó zo groot dat de enige bewoners die achterblijven dat doen omdat ze een vlucht niet kunnen bekostigen. De schaarse voorzieningen in zijn wijk worden geleverd door particuliere hulporganisaties omdat de staat de illegale nederzettingen niet erkent. „Misdaad is overal en mensen durven geen aangifte te doen omdat ze de overheid niet vertrouwen.

De overheid ziet ons als een probleem en niet als slachtoffers”, vertelt Victor die een kleine metaalwerkplaats heeft. „Bedrijven nemen ons niet aan omdat ze mensen uit een gevaarlijke wijk als marginalen zien.” De overheid zegt dat de situatie veiliger is dank zij de ontwapening van 46.000 leden van gewapende groeperingen. Dat is volgens hem puur bedrog. „De criminelen hebben alleen voor de show hun oude wapens ingeleverd. Bij ons in de wijk worden al weer volop nieuwe strijders gerekruteerd”, zegt hij. „Colombia blijft nog lang onveilig. Ware het niet zo, dan was ik al weg. Terug naar huis.”

NRC Handelsblad, 8 november 2007
Door een onzer redacteuren

Caracas, 8 nov. De eerste ontmoeting tussen Venezolaanse president Chávez en de Colombiaanse verzetsbeweging FARC, gisteren, heeft nog geen resultaat opgeleverd. Het overleg was bedoeld om te onderhandelen over de vrijlating van FARC-rebellen in ruil voor Colombiaanse gijzelaars.

Chávez had gisteren in Venezuela een persoonlijk onderhoud met een gezant van FARC-leider Manuel Marulanda, dat drie uur duurde. „Er zullen nog meer ontmoetingen volgen waarin we op zoek gaan naar een oplossing. Maar het is niet gemakkelijk”, verklaarde Chávez na afloop.

De Colombiaanse regeringscommissaris Luis Carlos Restrepo reageerde in een korte verklaring geïrriteerd dat de Colombiaanse regering niet op de hoogte was gesteld over de ontmoeting en ook na afloop niet is ingelicht.

De ontmoeting van gisteren was langdurig voorbereid. In augustus kreeg de linkse Chávez toestemming van zijn conservatieve Colombiaanse ambtgenoot om met de FARC te spreken, in Venezuela. Chávez is vanwege zijn anti-Amerikaanse houding populair bij de Colombiaanse rebellenbeweging. Een obstakel vormde lang de opstelling van president Álvaro Uribe van Colombia, die alleen instemde met een ontmoeting tussen FARC en Chávez als die plaats zou vinden op Venezolaans grondgebied. FARC-leider Marulanda zei aanvankelijk dat hij alleen in eigen land wilde praten.

Voor de FARC betekent het bezoek aan Chávez ook een manier om het eigen imago op te vijzelen. Politieke analisten noemen de ontmoeting met het staatshoofd van Venezuela een stap op weg naar internationale erkenning. (AP, Reuters)

Franse minister van buitenlandse zaken Kouchner beschikt over een indirect bewijs dat Betancourt nog leeft

REUTERS | 04.11.2007 | 21:30

PARIS (Reuters) - De Franse minister van buitenlandse zaken Bernard Kouchner heeft verklaard over een 'indirect bewijs' te beschikken dat de Frans-Colombiaanse Ingrid Betancourt die nu al meer dan vijf jaar door de Colombiaanse guerillabeweging FARC wordt vastgehouden nog leeft.

'Wij hebben een indirect bewijs gekregen dat uit een iets betrouwbaarder bron is gekomen dan gewoonlijk het geval is', verklaarde de minister tijdens het programma 'Grand rendez-vous' van Europe 1-TV5-Le Parisien.

Wij ontmoeten mensen, wij hebben onze afgezanten (...). De hoop blijft natuurlijk bestaan', voegde hij eraan toe.

Bernard Kouchner benadrukte dat hij het initiatief van de Venezolaanse president Hugo Chavez steunt, die op 20 november in Parijs wordt verwacht en die zich inzet om de crisis rond de gijzelaars van de FARC onder wie Ingrid Betancourt op te lossen.

AD, vrijdag 26 oktober 2007

Bron: Reuters

BOGOTA - Een van de belangrijkste guerrillaleiders van de linkse Colombiaanse rebellenbeweging FARC is bij een aanval van het leger omgekomen, samen met achttien van zijn medestrijders. Martín Caballero leidde de operaties van de Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC) langs de Caribische noordkust.

14/10/2007 - Reuters, AFP

Venezuelan President Hugo Chavez said Friday that his previously delayed meeting with Colombian leftist rebels will take place "in coming days.

"Speaking after a meeting here with Colombian President Alvaro Uribe, Chavez said that his efforts to mediate an exchange of hostages held by the Revolutionary Armed Forces of Colombia, the country's largest rebel group, for guerrillas held by the government was going well.

"In coming days, we will meet with the FARC, and this meeting will be of critical importance," Chevez told reporters.T

he Venezuelan president said earlier that this meeting "would be indispensable" because it will be used to present FARC leader Manuel Marulanda with proposals, on which he had been working.

"We are on the right track," Chavez said. "We face enough difficulties, but I am confident our determination will help us overcome them."

NRC Handelsblad, 12 oktober 2007

Door onze correspondent Marcel Haenen

Duizenden strijders Colombia ontwapend, maar nieuwe bendes staan op

Ruim 45.000 gewapende strijders hebben de afgelopen jaren de wapens neergelegd in Colombia. Het land wil goede burgers van ze maken maar sommigen beginnen al opnieuw te vechten.

Bogotá, 12 oktober
Een lange zwarte staart, montere ogen en potloodslank. Pas negentien jaar oud is Adriana en toch heeft ze er al een lang leven opzitten als guerrillero van de FARC in Colombia. Dat komt door die neef. Met zijn communistische boeken. „Na lezing wilde ik me inzetten voor de gewapende, sociale strijd", zegt Adriana.

En dus reisde ze, twaalf jaar oud, zonder iemand te verwittigen van Bogotá naar het schaars bevolkte Putumayo, in het zuiden van het land. Ze zocht net zo lang tot ze een eenheid van de Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia vond en meldde zich bij de commandant. „Ik was zo klein dat hij zei dat ik eerst maar een tijdje naar school moest. Maar omdat ik vastbesloten was, mocht ik blijven", vertelt Adriana, nog steeds trots.

Een jaar later had ze verkering met de 31- jarige commandant. Haar voornaamste revolutionaire taken: het verwerken van cocabladeren tot pasta en het presenteren van programma’s bij de eigen radiozender Buzón Clandestino (Illegale Brievenbus).

Nu zit Adriana schichtig in de lobby van een hotel in de hoofdstad. Vier maanden geleden vluchtte ze, gefrustreerd over de drugshandel en het geweld. „Ik stond ’s nachts op wacht met een makker en vrij impulsief besloten we in het departement van Nariño een rivier over te zwemmen." Na een verblijf in Ecuador kwam ze na zeven jaar weer in Bogotá terecht.

De afgelopen jaren hebben in Colombia – waar al ruim 40 jaar een bloedige burgeroorlog woedt – 31.671 rechtse paramilitairen (Autodefensas Unidas de Colombia) de wapens neergelegd na een deal met de regering. Ruim 14.000 linkse guerrillero’s deden, op individuele basis, hetzelfde. „Wij doen ons best om met hulp van psychologen, arbeidsbemiddelaars en maatschappelijk werkers goede, ethische burgers van ze te maken", zegt Frank Pearl, de speciale Colombiaanse regeringsraadgever voor de reïntegratie van gedemobiliseerde strijders.

De voormalige ondernemer Pearl, houdt kantoor in het fraaie residentiepaleis van president Álvaro Uribe. „Een plek vinden voor zo veel ex-rebellen is een taak die nog nergens ter wereld is vertoond. Dit gaat nog decennia duren", zegt Pearl.

De ex-strijders krijgen een uitkering als ze een cursus volgen en verplicht naar de psycholoog gaan. Pearl probeert met hulp van het bedrijfsleven en met geld van buitenlandse donoren (Nederland is de grootste Europese geldschieter met ruim 3 miljoen euro) werk voor ze te vinden. Gemakkelijk is het niet om emplooi te creëren voor de jonge Colombianen die niet veel meer kunnen dan een geweer vasthouden. „Meer dan de helft is analfabeet", zegt Pearl.

Dat de reïntegratie soms pijnlijk faalt, wordt steeds duidelijker. Veertien maanden nadat de laatste paramilitairen de wapens hebben neergelegd, duiken overal in het land nieuwe bendes op. Ze hebben namen als ‘Zwarte Adelaars’ of ‘Nieuwe Generatie’ maar ze maken zich schuldig aan dezelfde, oude terreur als de ontmantelde groepen.

„Het is een zeer zorgelijke ontwikkeling", zegt Markus Schultze-Kraft. Hij is in Bogotá hoofd van de International Crisis Group voor Latijns-Amerika en onderzocht de herbewapening van de bendes. Het aantal leden van deze groepen wordt geschat op 3.000 à 9.000. „Niemand weet precies hoeveel strijders het zijn. Ze hebben ook niet, zoals voorheen, een zichtbaar leiderschap.

"En waar de para’s en linkse rebellen vroeger een politiek motief veinsden – de ideologische strijd tegen elkaar – proberen de nieuwe bendes niet eens meer te verhullen dat het ze alleen om de drugssmokkel gaat. „Ze delen pamfletten uit waarin ze gebied opeisen. En omdat de bevolking getraumatiseerd is, is ze gemakkelijk geïntimideerd.

"De nieuwe groepen zijn de afgelopen maanden snel in omvang toegenomen, omdat volgens onderzoeker Schultze „de regering-Uribe maar één vijand erkent en dat is de FARC. Alle energie is gericht op het aanpakken van de linkse guerrillero’s.

"De slachtoffers van de terreur krijgen volgens de onderzoeker heel wat minder aandacht. Er zijn op dit moment in het 44 miljoen inwoners tellende Colombia drie miljoen burgers op de vlucht voor het geweld in eigen land. Ieder jaar neemt dat aantal met 200.000 zogeheten desplazados toe. De Colombianen trekken veelal van het platteland naar de stad waar ze in krottenwijken een nieuw bestaan moeten opbouwen.

Onderdeel van het vredesproces is dat de slachtoffers van het geweld een vergoeding krijgen van het aangedane leed door de paramilitairen. Ongeveer drieduizend van hen worden vervolgd en met de berechting van vijftig leiders – die vastzitten in de gevangenis van Itagüí – is een begin gemaakt. „Maar omdat er nog niemand is veroordeeld, is ook nog niet vastgesteld wat de daders als herstelgeld moeten betalen", aldus Schultze.

En het is nog maar de vraag of justitie in staat zal zijn de veroordeelde para’s tot betaling te dwingen. Uit onderzoek van een speciale politie-eenheid is bijvoorbeeld gebleken dat de voortvluchtige para-leider Vicente Castaño een vermogen heeft van ruim 50 miljoen dollar. De tientallen huizen, bedrijven en voertuigen van Castaño staan vrijwel allemaal op naam van arme streekgenoten, dienstmeisjes of chauffeurs. Zij worden nu vervolgd voor illegale zelfverrijking.

Volgens raadgever Frank Pearl blijft het moeilijk een balans te vinden tussen gerechtigheid en vrede. „We doen ons best maar we zullen ongetwijfeld ook fouten maken.

"Over de nieuwe bendes maakt hij zich nog niet al te veel zorgen. Als gevolg van de lucratieve drugshandel zal criminaliteit nou eenmaal niet verdwijnen in Colombia. „Ongeveer 400 eerder ontwapende paramilitairen maken nu weer deel uit van bendes. Maar tegelijkertijd deserteren er dagelijks gemiddeld tien leden ontgoocheld uit de FARC. De balans blijft dus positief."

Ex-strijdster Adriana geniet van haar nieuwe vrijheid, al blijft het verleden ook haar achtervolgen. „Mijn vader ziet me nog steeds als een rebel", zegt ze. „Maar het geweld komt van twee kanten. Ik hoop dat ook het leger inbindt. Want zo lang er veel misère is en de staat in grote delen van het land afwezig is, zal dit conflict voortduren."

De Telegraaf, 11 oktober 2007

BOGOTA - De Colombiaanse ex-minister van Justitie, Alberto Santofimio, is donderdag veroordeeld tot 24 jaar cel. Hij speelde volgens een rechtbank in Bogota een ‘doorslaggevende rol’ bij de moord op presidentskandidaat Luis Carlos Galán in 1989.

De politieke moord was het werk van het drugskartel van wijlen Pablo Escobar. Santofimio was bevriend met Escobar. De ex-minister wilde graag president worden, maar hij was bang dat zijn ambities zouden stuiten op Galán. Daarom liet Santofimio via het netwerk van Escobar een einde aan het leven maken van de toenmalige presidentskandidaat, die had bezworen dat hij als staatshoofd Escobar zou uitleveren aan de Verenigde Staten.

NRC Handelsblad, woensdag 10 oktober 2007 door Marcel Haenen (weblog)

Als guerrillera Tanja Nijmeijer uit Denekamp nog van plan mocht zijn te vluchten uit de eenheid van de Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (Farc) dan is nu het moment aangebroken. De Colombiaanse Nationale Politie heeft afgelopen vrijdag een post geopend in het plaatsje Uribe in het departement Meta. Het is de plek waar het Colombiaanse leger in juli een aanval uitvoerde op het kamp van de Farc-eenheid waar Tanja al een kleine vijf jaar deel van uitmaakt. Dit gebied was tot nu toe een vrijplaats van de Farc. Maar voor het eerst in de zestienjarige geschiedenis van de gemeente heeft het openbaar gezag er zich genesteld. Volgens de groene burgemeester van het stadje van 1.500 zielen, José Diego Ospina Rodriguez, is het niet eerder voor gekomen dat de Colombiaanse overheid zich laat zien in dit gebied. ,,Nu kan eindelijk de sociale ontwikkeling van het gebied beginnen'’, aldus burgemeester José Diego Ospina Rodriguez.

Er is geen regio in Colombia waar de laatste tijd volgens het Colombiaanse leger zo veel guerrillero’s gevlucht zijn van hun eenheid. De nieuwe politiepost waar honderd agenten aan de slag gaan, moet het overlopen van linkse rebellen vergemakkelijken. ,,De guerrillero’s hebben honger, ze zien geen toekomst en de ambities die ze hadden worden niet ingewilligd'’, zei de minister van defensie Juan Manuel Santos die de feestelijke opening van de politiepost bijwoonde.

Maar het blijft ruig gebied. Afgelopen maandag stortte een legervliegtuig neer dat op weg was naar het plaatsje Uribe. Vijftien soldaten en drie bemanningsleden worden vermist. Het ziet er naar uit dat het om een ongeluk ging maar zeker is dat nog niet. De Farc mag graag vliegtuigen uit de lucht knallen, zoals rebel Tanja al eerder schreef in haar dagboek.

Het is onduidelijk hoe het met Tanja Nijmeijer gaat. Volgens majoor Gustavo Salazar van het Colombiaanse leger is er na de aanval op het Farc-kamp niets meer van haar vernomen.

9/10/2007 - Presse Canadienne, El Universal, BBC Mundo, Bloomberg

Venezuelan President Hugo Chavez asked his Colombian counterpart for ‘greater collaboration’' in negotiations with that country's biggest guerrilla group to secure the release of hostages.

A meeting between Chavez and leaders of the Revolutionary Armed Forces of Colombia to discuss an exchange of hostages for jailed guerillas, originally scheduled for tomorrow and sanctioned by Colombian President Alvaro Uribe, was canceled last week. Unresolved questions about how the guerilla delegation would get to Caracas and which rebels may be eligible for release held up the talks.

‘I feel it here in my soul,’ Chavez said today during his Sunday television program. ‘We could come to a humanitarian agreement.

’The negotiations are of ‘supreme importance,’ Chavez said. He asked Uribe to help provide secure conditions for a meeting between the Venezuelan president and Representatives of the FARC, as the guerilla group is known.

Uribe will meet with Chavez in Venezuela Oct. 12 to discuss a hostage exchange and inaugurate a new gas pipeline between the two countries.

Chavez also asked the Colombian president today to do away with tolls charged to vehicles crossing the border between the two countries, which has sparked protests by Venezuelan truckers who have blocked roads leading into Colombia.

‘Eliminate those tolls,’ Chavez said. ‘It's a friendly suggestion.’

Venezuela's Chavez meets with French envoy to discuss possible prisoner swap

6/10/2007 - AFP, La presse canadienne, L'Express, Milenio, Univision, International Herald Tribune

President Hugo Chavez met with a French diplomat Thursday as the Venezuelan leader seeks to broker a deal for the release of rebel-held hostages in Colombia, including French-Colombian politician Ingrid Betancourt.

Daniel Parfait, director of the Americas for France's foreign ministry, came to Caracas for talks ahead of Chavez's planned visit to Paris next month to meet French President Nicolas Sarkozy.

Chavez is trying to help mediate a swap of jailed Colombian guerrillas for hostages including Betancourt, a former Colombian presidential candidate held for more than five years by the Revolutionary Armed Forces of Colombia, or FARC.

Betancourt, a dual French-Colombian citizen, was kidnapped while campaigning in southern Colombia and was last seen publicly in a video statement in 2003.

In a statement handed out to reporters, the Venezuelan government described Parfait as Betancourt's brother-in-law. The French newspaper Le Figaro has reported that he has a relationship with the hostage's sister, Astrid. The French Embassy declined comment.

Sarkozy's government is urging the FARC to provide mediators with proof that Betancourt is alive.

Chavez — whose role has been welcomed by Colombian President Alvaro Uribe — says he believes Betancourt is still alive, France's Paris-Match magazine reported on Wednesday.

"In any case, we have no information that would make me think she is dead," he was quoted as saying. "All the information we have indicates she is alive."

Chavez has repeatedly expressed optimism that a deal between the FARC and Uribe's U.S.-backed administration is possible, but numerous obstacles to an agreement remain, beginning with the FARC's demand that all rebels in U.S. custody be released.

Uribe, a conservative who maintained friendly ties with leftist Chavez despite their ideological differences, said Wednesday that he opposes any measure that would permit two prominent rebels currently in U.S. custody to return to Colombia.

ANP, 28 september 2007

BOGOTA - Een gewapende vrouw heeft donderdag in het oosten van Colombia een vliegtuigje gekaapt om te ontsnappen aan de rebellenbeweging FARC, waarvan ze deel uitmaakte. Dat heeft de Colombiaanse politie bekendgemaakt.

De vrouw dwong de piloot van Puerto Principe naar Villavicencio te vliegen, waar ze haar wapen afgaf en uitlegde waarom ze het vliegtuig had gekaapt. De Colombiaanse televisie filmde de in camouflagepak geklede vrouw, die bij de rebellen Angelica heette, terwijl ze werd onderzocht door medisch personeel. Het is niet duidelijk of ze zal worden vervolgd voor de kaping.

Een vrijwillig vertrek bij de FARC is ondenkbaar. De rebellenbeweging kwam onlangs in Nederland in het nieuws toen bleek dat de Nederlandse Tanja Nijmeijer er sinds 2002 deel van uitmaakt.

Caracas, 20 september 2007

De bemiddeling van de Venezolaanse president Hugo Chávez tussen de regering in buurland Colombia en de rebellengroep FARC is de afgelopen dagen iets verder gevorderd.

De links-nationalistische Chávez kreeg vorige maand van zijn Colombiaanse ambtgenoot Uribe toestemming om in Venezuela met de FARC te praten over een gevangenenruil. De guerrilla moet 45 gijzelaars laten gaan, in ruil voor de vrijlating van honderden guerrillero’s uit regeringscellen.

De onderhandelingen dreigden vast te lopen op de eis van FARC-leider Manuel Marulanda dat hij alleen in Colombia wil onderhandelen, in een daarvoor te demilitariseren gebied. Uribe weigert dit.

De Colombiaanse senator Piedad Córdoba, door Uribe aangewezen als contactpersoon tussen Chávez en de FARC, keerde dit weekeinde echter terug uit de jungle met een videoboodschap. Daarin zei de nr. 2 van de FARC, woordvoerder Raúl Reyes, dat de guerrilla toch bereid is in Venezuela te praten. Het zou gaan om voorbereidende gesprekken, te houden in Chávez’ paleis op 8 oktober, de 40ste sterfdag van ‘Che’ Guevara.

Chávez kon dinsdagavond bevestigen dat er gesprekken zullen plaatsvinden, zonder te zeggen waar en wanneer. „Dat zien we nog wel.” Hij deed dit na een ontmoeting met Córdoba die hem twee brieven van de FARC overhandigde. Chávez citeerde uit de brief van Marulanda, waaruit bleek dat hij blijft vasthouden aan zijn eis van een ontwapend gebied. Chávez richtte zich tot Marulanda door te zeggen dat dit „moeilijk” wordt. Hij zei „in rust” een antwoord te schrijven en te hopen snel met Marulanda te kunnen spreken, „ook over de politiek op het continent”.

Córdoba reist nu door naar de VS om te spreken met Congresleden over de bemiddelingspoging. Ook wil ze er twee hoge FARC-leden opzoeken die veroordeeld zijn tot lange celstraffen. De FARC wil dat ‘Simón Trinidad’ en ‘Sonía’ deel uitmaken van de ruil. Washington kon gisteren niet zeggen of ze Córdoba tot hen toe zal laten.

En gisteren zei de Braziliaanse president Lula, wiens land aan Colombia grenst, dat hij ook bereid is zijn grondgebied open te stellen voor gesprekken. Hij sprak ook zijn vertrouwen uit in Chávez. Vandaag spreken de twee elkaar in de oerwoudstad Manaus over regionale integratie. (AFP, EFE)

Colombiaanse minister en oud-gijzelaar van FARC over Nederlandse guerrillera Tanja

NRC Handelsblad, 17 september 2007
Door Merijn de Waal

Stockholm, 17 sept. De Colombiaanse minister van Buitenlandse Zaken was zes jaar gijzelaar van de FARC. „Tanja wordt behandeld als iedere andere FARC-strijder."

Ruim zes jaar werd Fernando Araújo door de guerrillabeweging FARC vastgehouden in de jungle. „De ene dag werd ik wakker met de droom dat ik bevrijd werd door het leger. De volgende dag dat ik kon vluchten. Weer een andere dag droomde ik dat ik vrijkwam bij een gevangenenruil.” Het werd uiteindelijk een combinatie van de eerste twee dromen. Op oudejaarsdag 2006 hoorde Araújo ineens legerhelikopters boven zijn hoofd cirkelen. Hij wist van de ophef in het kamp te profiteren en ontsnapte. Na vijf dagen door de jungle gezwoegd te hebben, met helemaal niets, bereikte hij uiteindelijk de bewoonde wereld.

Nu zit Araújo als de minister van Buitenlandse Zaken van Colombia op de achterbank van een limousine die hem naar de luchthaven van Stockholm vervoert. Zes weken na Araújo’s ontsnapping, op 18 februari, belde namelijk de president van Colombia, Álvaro Uribe. Zijn minister van Buitenlandse Zaken moest aftreden: haar broer was gearresteerd wegens heulen met de paramilitairen – de zoveelste onthulling van banden tussen deze extreemrechtse bendes en leger en regering. En de president kon zich na deze pr-ramp geen geschiktere vervanger wensen dan de man die jarenlang door de tegenstanders van de para’s was vastgehouden.

Na een dag bedenktijd zei Araújo – die bij zijn ontvoering ook al minister (van Ontwikkeling) was – ja tegen de baan. Donderdag rondde Araújo, die nog steeds zeer fragiel oogt, in Stockholm een bezoek af aan Zweden, de een-na-laatste etappe van een Europese toernee die hem vorige week verder in België, Zwitserland, Frankrijk en Spanje bracht. „Zes jaar lang verkeerde ik alleen maar in de openlucht. Elke twee of drie weken werden we weer verhuisd naar een andere plek in het oerwoud. Ik vulde mijn dagen met lezen en radio luisteren. Nu ben ik ineens een man met de grootste vrijheid ter wereld. Jaren zat ik in dat kamp en nu bezoek ik al die landen.”

Wat vindt u dan van een Nederlandse jonge vrouw als Tanja Nijmeijer, die zich aansluit bij de FARC? Ze had uw bewaker kunnen zijn.
„Ik zie haar in eerste instantie als slachtoffer. Dit meisje is onder het mom van sociaal werk, van zogenaamde solidariteit, bedrogen door de propaganda van de FARC. Ik snap de Europeanen niet die deze beweging steunen. Ze ervaren zelf toch ook de gevaren van de guerrilla; als ze in Colombia komen kunnen ze ontvoerd worden. In hun eigen land richt de drugshandel veel schade aan. De praktijken van de FARC worden in Colombia breed verworpen.”

En hoewel het niet Araújo’s portefeuille is, zegt hij: „Ik wil dat heel het Nederlandse volk weet, dat als ze weet te ontsnappen, ze behandeld zal worden als iedere individuele strijder die demobiliseert. Ze zal een proces van maatschappelijke herintreding moeten doorlopen, waarna we haar zullen pardonneren. Behalve wanneer ze misdaden tegen de menselijkheid heeft begaan, dan zal ze met justitie te maken krijgen.”

Vindt u dat de Europese regeringen streng genoeg optreden tegen FARC-sympathisanten in hun land? „De Europese regeringen zijn bevriende regeringen. We hebben dezelfde gemeenschappelijke vijand: terrorisme. De FARC staat op de Europese terreurlijst, dat is goed, maar niet voldoende. We moeten ook alert zijn op de media die boodschappen van de FARC doorgeven. Toen ik gevangen zat, maakte ik ook 11 september mee. Ik zag de opgetogenheid bij mijn bewakers. Als deze sites of radiostations van Al-Qaeda waren, zou er harder worden opgetreden.”

Een kwestie waar Araújo tijdens zijn Europese rondreis veel over sprak, betreft het lot van zijn voormalige medegijzelaars. De Colombiaanse regering probeert sinds jaren met de van oorsprong marxistische FARC tot een gevangenenruil te komen. De guerrilla moet enkele tientallen prominente gijzelaars – die ze zelf ‘krijgsgevangenen’ noemt – vrijlaten; in ruil voor honderden FARC-strijders – ‘politiek gevangenen’, volgens de guerrilla – die nu in regeringscellen zitten. Vorige maand nam de hoop op zo’n ‘humanitair akkoord’ toe. De socialistisch president van Venezuela, Hugo Chávez, kreeg toen van Uribe toestemming om tussen hem en de rebellen te bemiddelen in het buurland.

Een gevangenenruil zou een opstap kunnen zijn naar vredesonderhandelingen. Gaat het Chávez lukken?
„Al vier presidenten, de katholieke kerk en verscheidene Europese landen hebben onderhandeld met de FARC. Nooit is het tot een akkoord gekomen. We moeten dit initiatief steunen, maar ook ons optimisme matigen. Ik begrijp de gevoelens van de gijzelaars en die van hun familieleden als geen ander, en ik zeg daarom dat we ook de andere mogelijkheid [van bevrijdingsacties door het leger, red.] moeten openhouden. Ik weet nog hoe bang ik was toen het leger aanviel, maar ook hoeveel hoop het me tegelijkertijd gaf.”

De guerrillero’s die u vasthielden, hoe dachten zij over Chávez. Heeft hij voldoende statuur om te bemiddelen? „Als een toespraak van hem op de radio kwam, zetten ze het volume wel hoger. Ook gaven ze me ooit een boek over hem te lezen. Er bestaat een zekere sympathie voor hem. Maar de guerrilla is ook nationalistisch, dus ze zal zich nooit een koers laten opleggen door een buitenlander.”

Deense en Zweedse organisaties helpen Colombiaanse rebellen van de FARC

In linkse kringen in Denemarken en Zweden mag de Colombiaanse rebellenbeweging FARC op veel sympathie rekenen. Organisaties en stichtingen spannen zich voor de rebellen in. En voor Tanja Nijmeijer bestaat waardering.

NRC Handelsblad, 15 september 2007
Door onze redacteur Merijn de Waal

Kopenhagen/Stockholm, 15 sept. In 2005 gaf de Deense organisatie Oprør een groot feest in Kopenhagen. Er was harde muziek, het was lekker weer en de honderden feestgangers konden zich aan de buitenbar bezatten. Uit de opbrengst van het feest en een inzamelingsactie werd 8.500 dollar overgemaakt naar de Colombiaanse rebellenbeweging FARC. Weken later kreeg Oprør-woordvoerder Christine Lundgaard een foto opgestuurd van vier breedlachende guerrillero’s. In hun handen een plastic tas, de dollars puilen er uit. „Het maakt mij niet uit wat ze ermee doen, of ze nu een landmijn kopen of een radiostation opzetten”, vertelt Lundgaard in een kroeg in Kopenhagen.

Christine is niet de enige in Scandinavië die de FARC onvoorwaardelijk steunt. De grootste guerrillabeweging van Latijns-Amerika kan in Kopenhagen en Stockholm rekenen op sympathie van veel links georiënteerde groeperingen. Het verhaal van de Nederlandse FARC-strijdster Tanja Nijmeijer is hun bekend. De meesten hebben waardering of begrip voor haar besluit de wapens op te nemen tegen de Colombiaanse regering.

Gemeenteambtenaar Lundgaard (33) bezocht Colombia in 2000. Ze had gehoord over de gedemilitariseerde zone rond San Vicente del Caguán in Zuid-Colombia. Daar kon de FARC open huis houden tijdens de onderhandelingen met de regering. Het was er een komen en gaan van diplomaten, journalisten en buitenlandse activisten. FARC-afgevaardigden konden nog vrij reizen naar Europa. „Het leek me een interessant politiek experiment”, vertelt Lundgaard. Het beviel haar in Caguán. „Als je de zone binnenging, wachtten er interessante discussies, muziek, gezelligheid, rumba.” Volgens haar was de guerrilla „geworteld in de samenleving”.

Later keerde ze een paar keer terug. Na haar donatie kan dat niet meer. Maar Lundgaard heeft nog steeds ‘mechanismes’ om met de FARC in contact te treden, zegt ze. „Vechten zoals de FARC doet is een laatste, maar gerechtvaardigd middel. Ik ben alleen niet toegetreden, omdat mijn inzet vanuit hier effectiever kan zijn.”

Zo verzet ze zich met Oprør tegen de Europese en Deense antiterreurwetten. „De gift aan FARC was ook bedoeld om de Deense justitie te provoceren”, zegt John Jakobsen, voorman van de vakbond van steigerbouwers. De actie slaagde, zegt hij: tegen een woordvoerder van Oprør is een proces aangespannen wegens steun aan een terroristische organisatie. Andere Deense activisten richtten vorig jaar het bedrijfje Fighters and Lovers op, dat T-shirts op de markt bracht met een logo van de FARC. Na twee maanden viel de politie het Solidaritetshuset binnen waar het bedrijfje was gevestigd. De zeven ‘ondernemers’ moeten donderdag voorkomen. Ze kunnen maximaal tien jaar gevangenisstraf krijgen.

Hun woordvoerder, Michael Schølaerdt, vertelt wat hem bezielde. „Ik ben een professionele problemenzoeker”, legt hij uit in het activistenpand. Naast een poster van het Communistisch Manifest hangen nog twee T-shirts. Schølaerdt (55), type oudere jongere, is al een half leven actief in solidariteitsgroepen. Hij is nooit in Colombia geweest, maar de twintigers en dertigers, die veruit de meerderheid vormen in de solidariteitsbeweging, bijna allemaal wel. Zij organiseren reizen naar Colombia, waar ze als ‘menselijk schild’ willen dienen voor bewegingen van boeren, studenten en indianen. Rune Stahl ging deze zomer voor het eerst naar Colombia. De ondervoorzitter van de Deense studentenvakbond ontmoette vorig jaar zijn Colombiaanse collega Diego Marín in Kopenhagen. „Toen Marín over de moorden op negen collega’s vertelde, begreep ik pas dat de oorlog niet alleen aan het front gevoerd wordt, maar ook op de universiteiten”, vertelt Stahl.

Stahl merkte dat hij en Marín, ieder in hun eigen land, voor dezelfde zaken vochten. „Ook Colombia bezuinigt op onderwijs en wil het privatiseren. Maar ons werk stelt vergeleken met dat van hen natuurlijk weinig voor.” Hij schrijft nu protestbrieven aan Bogotá en wil meer reizen en uitwisselingen regelen.

Tigran Feiler van het Zweedse Colombianetwerket is al vijf jaar activist. Nu staat hij met nog zes anderen wit geschminkt en met een lijkkleed om te wachten voor de Colombiaanse ambassade in Stockholm. De Colombiaanse minister van Buitenlandse Zaken Fernando Araújo is even daarvoor de limousine uitgestapt. Later schaart Jens Holm zich bij het protest. De jonge linkse politicus is lid van het Europees Parlement. Hij pleit in Brussel tegen plaatsing van FARC op de EU-terreurlijst. „Er zijn kanten van de FARC die je moet kritiseren, maar ik steun hun doel”, zegt hij. Betoger Tigran knikt heftig. Maar hij keurt Tanja’s keus voor de gewapende strijd af. „Zij helpt de Colombiaanse regering, want die kan nu in de media zeggen dat onze bewegingen worden gerund door de guerrilla.”

Dit maakt de doorbreking van het „informatiemonopolie van de regering” alleen maar dringender, zeggen de activisten. Zo registreerde het Deense mediacollectief Monsun de aan de guerrilla gelieerde website prensarural.org. Anderen werkten mee aan een positieve documentaire over de FARC, Guerrilla Girl. Ook Café Stereo doorbreekt het ‘informatiemonopolie’. Dagelijks zendt het pro-FARC boodschappen uit via de eigen website (ajpl.nu).

In een cafetaria in Stockholm vertellen de radiomakers John Rojas en Juan Carlos Estrada hoe succesvol ze zijn in het bereiken van een Europees publiek. De twee kwamen begin jaren negentig als politiek vluchteling naar Zweden. „We hadden twee opties: de guerrilla in of het land uit”, zegt Rojas. „We hadden de ballen niet om te vechten. Maar de FARC blijft het enige levensvatbare alternatief voor deze regering.” Daarom voeren ze de strijd nu via internet. „We zenden muziek uit, kritische politieke analyses, aanklachten. We merken dat de vrees in Europa voor ons verdwijnt.”

Rune Stahl vindt de overvloed aan informatie soms lastig. „Ik vraag me wel eens af waarom ik me in zo’n gecompliceerd conflict meng.” Is het bij al die verwarring dan niet verleidelijk onvoorwaardelijk voor één kant te kiezen, zoals Tanja deed? „Ja, misschien wel. Maar toch vooral omdat ik dit onrecht niet kan negeren.”

Dagboekfragmenten
De Nederlandse guerrilla-strijdster Tanja Nijmeijer, alias Eillen, is voorafgaand of na haar toetreding tot de Colombiaanse FARC mogelijk getraind in Spanje. Dit maakt mensenrechtenactiviste Liduine Zumpolle op uit de dagboekfragmenten die in haar bezit zijn. Op 3 juli van dit jaar schrijft Nijmeijer over „een mogelijkheid dat ik naar buiten word gestuurd. [...] Ik dacht eerst dat ik het niet aan zou kunnen, maar nu denk ik van wel. Eindelijk iets nuttigs doen. De eenzaamheid overleef ik wel, ik heb Spanje ook overleefd, wat toch ook wel een pittige ervaring was.”

Misschien doelt Nijmeijer op een opleidingskamp in Spaans Baskenland, of op missie nadat ze in 2002 toetrad tot de FARC, die banden heeft met de Baskische afscheidingsbeweging ETA. Nijmeijer heeft in Spanje stage gelopen.

,,De helft van de dagboeken beschrijft de ellende met wisselende vriendjes en haar eenzaamheid”, aldus Zumpolle. „Uit respect voor de privacy” geeft ze die niet vrij, hoewel er via andere bronnen wel uit is geciteerd. Het vrijgeven van de andere fragmenten dient, meent zij, een hoger belang. „Tanja noteert heel eerlijk haar eigen proces van verharding en morele aftakeling.” Dat kan volgens Zumpolle een waarschuwing zijn voor andere jongeren.

Het Laatste Nieuws 12 september 2007

Einde van de rit voor man die half de wereld van coke voorzag

De Colombiaanse politie heeft gisteren zeventien medestanders van de belangrijkste drugsbaron in het Zuid-Amerikaanse land, Diego Montoya Sánchez, aangehouden. Montoya, bijgenaamd Don Diego, werd ook opgepakt. De Colombianen kregen steun van Amerikaanse special forces. Montoya was een van de meest gezochte personen in Colombia, maar ook de Verenigde Staten maakten jacht op de drugsbaron. De Amerikaanse autoriteiten hadden 5 miljoen dollar op zijn hoofd gezet. Alleen Osama bin Laden stond nog hoger op de hitlist van de VS.

Privéleger
'Don Diego' zou achter meer dan 1.500 moorden zitten en als hoofd van het drugskartel van Norte del Valle en verantwoordelijk zijn voor 70 procent van de cocaïnesmokkel naar de Verenigde Staten. Juridische bronnen in Colombia lieten weten dat zeventien van zijn aanhangers zijn aangehouden in de stad Cartago, ongeveer 400 kilometer ten zuidwesten van de hoofdstad Bogotá. Onder de arrestanten zijn zeven leden van het privéleger van de drugsbaron.

Señor de la Guerra
'Don Diego' was na Osama bin Laden de meestgezochte misdadiger ter wereld. Hij was verantwoordelijk voor de helft van de cocaïne die Colombia verliet en deinsde voor niks terug. 'Señor de la Guerra' - Meneer Oorlog - zoals de Colombianen hem noemen, liet ooit 35 leden van een rivaliserende drugsfamilie in één keer ombrengen. Op een familiefeestje liet hij de hele clan - inclusief baby's, zwangere vrouwen en kinderen - neermaaien met machinegeweren. Daarna beval hij dat de lijken "mooi gestapeld moesten worden in een piramide" zodat iedereen het kon zien als hij die in de fik stak.

Geheime codes
Ironisch dat deze man uiteindelijk opgepakt werd in zijn ondergoed. Amerikaanse special forces en Colombiaanse elite-troepen hielden zijn boerderij - lees versterkte burcht - in Valle del Cauca twee maanden in de gaten alvorens bij dageraad toe te slaan. Het Amerikaanse Drugs Enforcement Agency (DEA) noemt de vangst van Montoya "de grootse doorbraak in de strijd tegen drugs sinds de moord op Pablo Escobar in 1993". De VS verwacht dat Montoya zonder problemen uitgeleverd zal worden. Bij de Amerikanen is er grote opluchting. 48 uur voor de raid raakte bekend hoe Montoya's kartel erin geslaagd was de geheime codes van de Amerikaanse marine te kraken en zo met zijn duikboten er probleemloos in slaagde zijn coke de States binnen te smokkelen.

Mountainbike
Voor nogal wat officieren van de Navy krijgt de affaire een staartje, want Montoya kocht hen jarenlang om, zo blijkt nu. Hij wist altijd perfect waar in de Caraïben de Amerikaanse schepen zich bevonden. Ook bij de Nederlandse, Canadese en Britse marine zitten er waarschijnlijk een paar met een ei, want 'El Ciclista' (de fietser, zoals zijn handlangers hem noemden omdat hij graag met een mountainbike rondreed) kocht ook daar officieren om die hem lieten weten waar ze zich bevonden.

Drie broers
Montoya is de zoon van arme boeren uit Trujillo aan de Combiaanse kust. Hij werkte eerst als hulpje op een ranch, waar hij vee hoedde en hekken repareerde. Hij bouwde ook een reputatie op in de locale tavernas als vechtersbaas. In de jaren tachtig begon hij op kleine schaal cocaïne te dealen en smokkelen. Zijn drie broers werden bij het zaakje betrokken en het Norte del Valle-kartel was geboren.

Kettingzaag
In 1991 begon het verval van de kartels uit Medellin en Cali met de arrestatie en later moord op Pablo Escobar. Na een paar jaar heen-en-weer moorden sprong Montoya in het vacuum dat die kartels achterlieten. Rivalen werden in hinderlagen gelokt en afgeschoten, soms volstond het om benen of armen van hen te amputeren. Dorpen die verdacht werden loyaal te zijn aan concurrerende drugsbazen werden platgebrand. Politiemensen die in de weg stonden werden gemarteld. Zo zou Montoya persoonlijk met een kettingzaag de benen van een agent hebben afgezaagd om die daarna langs de drukste weg van Colombia aan een verkeersbord te hangen.

'Los Machos'
Eenmaal aan de macht, bouwde de boerenzoon een paleis met 27 slaapkamers, een stuk of vier zwembaden en een cinema voor 45 man in de jungle. Hij liet zich constant bewaken door een honderdtal vertrouwelingen, "Los Machos" zoals hij ze noemde. Montoya kocht ook 74 landerijen op om die aan de arme boeren terug te geven. Een mooi gebaar dat in realiteit er op neerkwam dat iedereen in een straal van honderd kilometer hem hondstrouw was en nooit zou verraden. (hln)

De Volkskrant 10 september 2007
Van onze medewerkster Ineke Holtwijk

Amsterdam - Volgens de Colombiaanse geheime dienst DAS zitten behalve Tanja zeker nog 21 andere jonge buitenlanders bij eenheden van de guerrillagroep FARC. De meesten vertalen documenten, of helpen mee bij de radiozender van de FARC of voor een blad dat de guerrillaorganisatie uitgeeft. Dat meldde het Colombiaanse dagblad El Tiempo zondag.

El Tiempo citeert militaire bronnen die zeggen dat de DAS een onderzoek is begonnen naar jonge Europeanen die net als de Nederlandse Tanja Nijmeijer Colombia bezochten tijdens de drie jaar (1999-2002) van onderhandelingen tussen de regering en de FARC. Het was dankzij een gedemilitariseerde zone waar de FARC het voor het zeggen had toen heel makkelijk de guerrillagroep op te zoeken. Er wordt ook een organisatie genoemd die enkele van de jongeren uitzond of ontving: de Nuevo Camino Social por la Paz (Nieuwe Sociale Weg voor de Vrede). De DAS onderzoekt eveneens de uitwisseling van Colombiaanse jongeren met Europa in deze periode.

Aanleiding is het dagboek van Tanja en de gevonden computer van haar kampcommandant. In een nog niet gepubliceerd deel van het dagboek schrijft (dan al) guerrillera Tanja over ‘de studenten uit Nederland, Zwitserland, Denemarken, Spanje, Ierland en de voormalige Sovjet-Unie die ons bezoeken’. Het is onbekend wanneer Tanja dit schreef.

In de computer van de commandant blijken de (schuil)namen te staan van zes milicianos, burgerleden van de FARC, die in bewoonde gebieden opereren. Zij zouden met hulp van buitenlandse sociale organisaties het land uitgeloodst zijn omdat de FARC vreesde dat hun arrestatie op handen was. Zij zouden naar Denemarken, Zweden en Ierland zijn gegaan.

Verder zitten er in de computer verslagen van bijeenkomsten van drie guerrillacommandanten met buitenlandse bezoekers en milicianos in de gedemilitariseerde zone. Een van deze commandanten had uitdrukkelijk de taak te zorgen dat militante studenten en vakbondsleden het werk van de guerrilla beter zouden leren kennen. De andere was verantwoordelijk voor de radiozender van de FARC; de derde was de kampcommandant van Tanja.

El Tiempo citeert een gedeserteerde FARC-guerrillero die vertelt dat hij twee keer buitenlandse jongeren moest begeleiden toen ze vanuit de hoofdstad Bogotá naar de zone reisden. De eerste keer, in 2000, pikte hij zeventien gasten op; een jaar later had hij 23 jongeren onder zijn hoede. Zij gingen naar de bijeenkomst van de Colombiaanse Bolivariaanse Beweging, de net opgerichte politieke partij van de FARC. Dat was een evenement waarbij Tanja Nijmeijer ook aanwezig is geweest.

De ex-guerrillastrijder herinnerde zich uit de groepen twee Noren, Tsjetsjenen, Spanjaarden van de ETA en Batasuna (beschouwd als de politieke partij van de ETA) en twee Grieken. ‘Ik vertrok met twee Griekse jongens, van de Griekse communistische partij. Ze waren de eersten die de FARC vertelden dat ze wilden meevechten’, aldus de ex-guerrillero. Dat was klaarblijkelijk nieuw, want de ex-guerrillero herinnert dat de commandant die over internationale contacten het aanbod voorlegde aan de FARC-leiding. Die zei dat er dan maar ‘een map’ moest komen met ‘speciale’ (buitenlandse) cv’s.

Voor haar vertrek naar Colombia zei Tanja in een interview met Radio 1 dat er nog drie Nederlanders met haar meegingen.

De overgelopen FARC-commandant ‘Panclasta’ (krijgsnaam) zegt in een schriftelijk interview met de Volkskrant dat men bij de FARC sprak over twee Nederlanders, een jonge vrouw en een jonge man. Verder weet hij van een Grieks stel van de Griekse communistische partij, dat onder de wapenen ging. Zelf was hij drie Noorse guerrillera’s tegengekomen, leden van de Noorse Socialistische Jeugd. ‘Een van heen, een meisje dat Iriken heette, was een half jaar mijn vriendin.’ Het komt regelmatig voor, aldus ‘Panclasta’, dat de buitenlandse vrijwilligsters verliefd worden op een commandant en een relatie beginnen. ‘Macht trekt aan.’

Sinds zaterdag is er een kopie van het dagboek van Tanja Nijmeijer in Nederland. Mensenrechtenactiviste Lidwien Zumpolle van de organisatie Fundacion Apoyo Reconciliación Colombia (Stichting Steun Verzoening Colombia) ontving het van een bron die zij niet wil onthullen.

Volgens Zumpolle is het dagboek ‘één grote treurnis’. Dit in tegenstelling tot de opgewekte toon en blijde glimlach die Tanja op de video voor haar familie heeft. Volgens Zumpolle zal zowel de kopie als het origineel, dat nog in Colombia is, aan de familie worden overhandigd. ‘De Colombiaanse overheid bestudeert nog hoe ze het de familie zal doen toekomen’, zegt Zumpolle. Een aantal passages die betrekking hebben op het imago van de FARC geeft zij in overleg met haar bron vrij ‘hoe pijnlijk dat ook is voor de ouders’ en ‘ook al heeft dat consequenties voor haar’.

De reden? ‘Het is nodig dat de wereld weet wat voor dood en verderf de FARC verspreidt. Mensen in Europa slaan op tilt als hier terroristen worden opgepakt of als jonge mensen zich willen aansluiten bij de Taliban, maar ze hebben geen notie waartegen de regering in Colombia al veertig jaar lang vecht.’ Bovendien is een gedeelte van het dagboek in Colombia zelf al gepubliceerd, zegt Zumpolle.

Het overgrote deel van de negen schriften waaruit het dagboek bestaat, gaat over onderlinge ‘kinnesinne, verveling, vriendjes die afgepikt of naar elders worden gestuurd en teleurstelling over de commandanten die ze autoritair, seksistisch en hypocriet vindt’, zegt Zumpolle. Aanvankelijk heeft Tanja nog goede moed over de revolutionaire strijd, maar de toon wordt in de loop der jaren bitterder. De mensenrechtenactiviste: ‘Haar geloof in de FARC kalft af.’ Er is ook zelfreflectie. Zumpolle: ‘Ze stelt op een gegeven ogenblik vast dat ze steeds minder zichzelf is, dat ze kouder en wantrouwiger wordt. Dat analyseert ze heel eerlijk.

’De revolutionaire strijd blijkt een lang, frustrerend wachten te zijn. Tanja is gedoemd tot maanden achtereen koken en kampbedden maken. Meermalen schrijft ze dat ze wil vechten, signaleert Zumpolle. ‘Ze wil naar het front. Ze wil iets ondernemen.’

Maar is dat niet in strijd met haar ‘afkalvend vertrouwen’ in de methoden van de FARC? Zumpolle: ‘Ze is tegenstrijdig en lijkt in de war. En het blijft in de lucht hangen waarom ze dit doorzette. Als je tegen de armoede en voor sociale rechtvaardigheid bent, zijn er zoveel groepen in Colombia die moedige dingen doen zonder geweld. Ze wist dat de FARC door slechts een heel klein deel van de bevolking werd gesteund. Waarom dan toch in godsnaam de guerrilla?’

Weblog ‘Tango’ van Marcel Haenen, correspondent NRC Handelsblad

Zondag 9 september 2007

Samen met Tanja Nijmeijer (29 jaar) uit Denekamp zijn minimaal nog drie Nederlanders toegetreden tot de Colombiaanse rebellenbeweging Farc. Dat blijkt volgens de Colombiaanse krant El Tiempo uit een nadere analyse van de gegevens die opgeslagen zitten in de computer van de rebellenbaas van Tanja, Carlos Antonio Lozada, en na vertaling van nog meer fragmenten uit de dagboeken van de Hollandse strijdster. De computer en de dagboeken werden in juli buitgemaakt door het Colombiaanse leger bij een aanval op het kamp van de Farc in het midden van Colombia. In totaal zijn er 22 namen opgedoken van buitenlandse strijders. Het gaat om Denen, Zwitsers, Spanjaarden, Ieren, Russen en Hollanders. De buitenlandse krijgers zijn gerekruteerd uit groepen van tientallen studenten die tussen 2000 en 2002 met hulp van buitenlandse NGO’s naar Colombia kwamen om zich te verdiepen in de gewapende strijd. Omgekeerd zijn er ook Farc-strijders naar Europa gestuurd om zendingswerk te verrichten.

De meerderheid van de Europeanen werd geworven voor vertaalwerk en het leveren van bijdragen aan radioprogramma’s of het eigen tijdschrift. ,,Maar als ze moesten knokken, dan deden ze dat ook'’, zegt een opsporingsambtenaar in El Tiempo. Een illustratie daarvan staat in Tanja’s dagboek als ze vertelt dat ze met andere rebellen al dagen in een hinderlaag ligt om een helikopter van het Colombiaanse leger uit de lucht te schieten.

In Colombia groeit ondertussen de verontwaardiging over de Europeanen die menen hun bijdrage te moeten leveren aan de kant van de ‘terroristen’ in het gewapende conflict dat al ruim veertig jaar duurt. Europeanen zijn naïevelingen die slecht geïnformeerd zijn over de problematiek in Colombia, zo heet het alom.

Dat de ouders van Tanja van de week in een persverklaring impliciet kritiek leverden op de verspreiding van de ‘persoonlijke’ dagboeken is volgens de Colombianen - die op het nieuws reageren via blogs - het toppunt van hypocrisie. Het leger heeft er volgens de meeste respondenten juist goed aan gedaan om via de dagboeken duidelijk te maken welke duistere rol sommige jonge Europeanen en de hen steunende NGO’s spelen in het Colombiaanse drama.

En dit weekeinde maakte de president van Venezuela, Hugo Chávez, bekend dat er schot zit in zijn pogingen om een humanitair akkoord te bereiken tussen de Colombiaanse regering en de Farc over de onderlinge uitwisseling van gevangenen. Chávez die vorige week in Bogotá toestemming kreeg om gesprekken te voeren met de Farc heeft een brief ontvangen van de hoogste baas van de rebellen, Manuel Marulanda. ’Hij (Marulanda) heeft me uitgenodigd om naar de Colombiaanse jungle te komen. Het is moeilijk voor mij om naar de Colombiaanse jungle af te reizen’, zei Chávez. Maar de president beloofde desnoods ‘tot de poorten van de hel te gaan’ om het Colombiaanse broedervolk te helpen.

De Volkskrant zaterdag 8 september 2007
ANP/RTR/AFP

BOGOTA - Tanja Nijmeijer is de enige Nederlandse strijdster in haar eenheid van de Colombiaanse guerrillabeweging FARC. Dit blijkt uit het dagboek dat de ex-studente bijhield en dat onlangs door Colombiaanse militairen in een verlaten FARC-kamp is aangetroffen.

Nergens schrijft Nijmeijer over Nederlandse medestrijders. De Colombiaanse krant El Tiempo stelde enkele dagen geleden op basis van het dagboek dat mogelijk meerdere Nederlanders actief waren in de FARC. Het dagblad bracht deze informatie vermoedelijk op basis van een slechte vertaling.

Als Tanja over Jans, Jansie of Janneke schrijft, gaat het waarschijnlijk over een vriendin in Nederland. De FARC-strijdster nodigt Janneke uit naar Colombia te komen, om te zien hoe haar wereld is.

Als Karel bestempelt ze een van de commandanten van het blok waar ze in zit. Het zou Carlos Lozada kunnen zijn, commandant van het zogenoemde Stedelijk Front en de Mobiele Kolonne Antionio Nariño. Karen, over wie ook werd gespeculeerd, bestaat niet.

Video-opnamen
Colombiaanse tv-zenders hebben vrijdagavond video-opnamen getoond. De beelden waren opgeslagen in Tanja's computer, die Colombiaanse militairen samen met het dagboek van de radicale studente in een verlaten FARC-kamp hadden aangetroffen.

De Colombiaanse veiligheidsdienst gaf de video vrij. Volgens een regionale zender zijn de opnamen gemaakt door Tanja's moeder tijdens een bezoek aan haar dochter. ‘Ik weet dat dit een erg moeilijke tijd voor mijn moeder en vader is geweest’, zegt Tanja op de video. Op andere beelden is te zien hoe de studente met de FARC traint. De moeder bracht in 2005 een bezoek aan haar dochter.

De Nederlandse is sinds 2002 actief binnen de marxistische terreurbeweging.

De Volkskrant, 7 september 2007
Van onze verslaggever Michiel Kruijt

AMSTERDAM - De familie van Tanja Nijmeijer (‘Eillen’) heeft sinds mei van dit jaar niets meer van haar vernomen. Dat blijkt uit de geschreven verklaring die de ouders donderdag uitbrachten. Zij roepen de media daarin op hen met rust te laten. Ook vertellen zij hoe zij hebben getracht Tanja los te weken van de Colombiaanse communistische guerrillabeweging FARC.

‘Door aansluiting bij de FARC is ze in haar idealisme wel extreem ver gegaan’, stellen de ouders. ‘De familie heeft sterk de indruk dat ze door bepaalde contacten ernstig beïnvloed is. Door haar idealisme was ze natuurlijk ook erg gevoelig voor beïnvloeding van buitenaf.

’Tanja keerde na een eerdere stage in 2002 terug naar Colombia, tegen de wil van haar ouders. In april 2003 liet hun dochter weten dat zij op missie ging om arme boeren te helpen in een gebied waar communicatie met de buitenwereld niet mogelijk was. Toen er eind dat jaar nog geen levensteken van haar was, gaven de ouders haar vermissing op bij het Rode Kruis. De Nederlandse ambassade in Colombia controleerde of Tanja het land had verlaten. Dat was niet zo. Het ministerie van Buitenlandse Zaken werd niet ingeschakeld omdat de familie vermoedde dat zij bij de guerrilla zat; contact met de regering van Colombia zou gevaar voor haar kunnen opleveren.

In de tweede helft van 2004 kreeg de familie eindelijk bericht: een mail met een gescande brief van Tanja. Daarin maakte zij ook duidelijk dat zij lid is van de FARC. ‘Deze mail veroorzaakte opluchting over het feit dat ze leefde, maar tegelijkertijd ook erg veel verdriet, onmacht en kwaadheid over dit lidmaatschap.’ Haar moeder trachtte haar eind 2005, tijdens een zelf geregeld bezoek, op andere gedachten te brengen. Tevergeefs: ‘Ze was niet te vermurwen’. Na het bezoek was er ‘moeizaam en sporadisch’ mailcontact, dat in mei eindigde.

De publicatie van delen van dagboeken van hun dochter stemt de ouders tot grote ongerustheid. Zij zijn in shock en willen rust ‘om het een en ander te gaan verwerken in de ongetwijfeld moeilijke tijd die komen gaat’, aldus de verklaring.

De Colombiaanse minister van Buitenlandse Zaken, Fernando Araújo Perdomo, zei gisteren dat Tanja groot gevaar loopt. Hij was zes jaar gegijzeld door de FARC tot hij eind 2006 ontsnapte. Volgens hem vermoordt de guerrillabeweging eigen strijders die vluchten. ‘Maar wij hopen dat zij het Colombiaanse leger kan bereiken.’

NRC Handelsblad woensdag 5 september 2007
door Marcel Haenen

De echo van het nieuws dat de krant El Tiempo zondag bracht over de Nederlandse vrouw die aan de zijde van de Farc-rebellen vecht in Colombia is nu terug in Zuid-Amerika. 'Opschudding in Nederland over de jeugdige vrouw die zich bij de Farc aansloot’, kopt het nationale dagblad. Ook de Colombianen krijgen nu te horen dat achter de naam Eileen de 29-jarige Tanja Nijmeijer schuilgaat. Een studente Spaans die uit solidariteit met de arme medemens besloot het domme materiële bestaan in Nederland in te ruilen voor de gewapende strijd in Colombia. En dat ze daar inmidels behoorlijk spijt van heeft, was al eerder via de publicatie van haar dagboeken verteld aan de Colombianen. De Colombianen krijgen ook het jokken te horen van het Nederlandse ministerie van buitenlandse zaken dat de ambassade in Bogotá van NIETS zou hebben geweten. Terwijl de moeder van Tanja eerder contact heeft gehad met de ambassade en het Rode Kruis was ingeschakeld om Tanja te vinden. De krant schrijft ook dat waarschijnlijk nog een Nederlander en twee Noren zich destijds met Tanja bij de Farc hebben gemeld. Het is nieuws dat slecht valt in het land waar men al weken wacht totdat de Farc zo vriendelijk wil zijn de lijken over te dragen aan het Rode Kruis van elf politici die - na eerder te zijn ontvoerd - door de rebellen werden vermoord.

Vooral in de lezersreacties op het bericht merk je dat de Colombianen - die al ruim veertig jaar lijden onder de gewapende strijd - het niet begrepen hebben op de Europese Tanja’s die zich over de grens Robin Hood wanen. Het zijn naïeve romantici met waandenkbeelden over de situatie in den vreemde. De Colombianen roepen in reacties om haar berechting. ’Waarom gaat deze derderangs revolutionair van de Farc niet in eigen land Hollanders vermoorden in plaats van in het buitenland Colombianen om het leven te brengen? Hopelijk moet ze boeten voor wat ze ons aandoet’, schrijft Tabarnak. Hij wil haar vervolgen wegens oorlogsmisdaden.

Jarangoa heeft het ook niet begrepen op die Europese huilebalken. Ze komen hier, steken hun hoofd in de bek van de wolf en klagen dan dat ze niet wisten dat het zo erg zou zijn. Het is volgens deze schrijver de schuld van de ONG’s en Europese universiteiten dat dergelijke noorderlingen in Colombia willen vechten.

Als Tanja ooit de benen weet te nemen uit het kamp van de Farc doet ze er goed aan via Ecuador of Brazilië terug naar Denekamp te vluchten.

De Volkskrant, 5 september 2007
Van onze medewerkster Ineke Holtwijk

AMSTERDAM - De Nederlandse ambassade in Bogotá blijkt wel degelijk te hebben geweten dat een Nederlandse meevocht met de Colombiaanse guerrillagroep FARC. In 2003 meldde de bezorgde moeder van Tanja Nijmeijer (‘Eillen’) zich telefonisch om te vragen of iemand iets wist over haar dochter, die bij een FARC-eenheid zat. Kon de ambassade niet wat rondvragen bij de eigen contacten? Ook werd op haar verzoek het Rode Kruis ingeschakeld. Misschien lag Tanja gewond in een ziekenhuis, of als naamloos lijk in een mortuarium. Het leverde niets op.

Uit respect voor haar dochter wilde de moeder geen officieel verzoek van vermissing indienen, zoals de ambassade voorstelde. Zo’n verzoek houdt in dat Nederland de Colombiaanse regering, en dus ook de politie, om opheldering en hulp zou vragen. Het zou het leven van haar dochter compliceren; die was immers vrijwillig toegetreden tot een groepering die in oorlog is met de Colombiaanse regering.

Terroristische groep
De ambassade heeft nooit onderhandeld of contact gezocht met de FARC. ‘Dat kan ook helemaal niet, want de FARC is een terroristische groep. Daar kunnen en mogen wij geen banden mee onderhouden’, zegt ambassadeur Frans van Haren, die kort na het verzoek van de familie benoemd werd in Bogotá en om onduidelijke reden nooit door zijn collega’s over de zaak is ingelicht.

Deskundigen achten de kans klein dat Tanja ooit nog voet op Nederlandse bodem zal kunnen zetten, als ze dat al zou wensen. Je bent guerrillero voor het leven bij de FARC. Toch weet Leon Valencia, een Colombiaanse columnist, specialist in internationaal recht en een gedemobiliseerde guerrillero, van drie buitenlanders (twee Scandinaviërs en een Duitser) die na enige tijd terugkeerden naar hun eigen land. ‘Maar dat was omdat de FARC het nuttiger vond dat ze terugkeerden. Ze moesten in eigen land contacten leggen.’ Bovendien, zegt Valencia, ‘het is net als met voetballers. Met dertig jaar ben je oud bij de guerrillabeweging en word je een probleem.’

Voorstelbaar is dat de FARC de aantrekkelijke Tanja zou willen inzetten voor propaganda, denkt Valencia.

'Farc laat haar niet meer gaan'
Valencia: ‘Met haar kan de FARC laten zien dat er nog steeds jonge, idealistische Europeanen zijn die geloven in hun doelen. Dat kan andere jongeren enorm aanspreken.’ Maar door Tanja’s ambivalente houding jegens haar collega-strijders is dit niet een erg waarschijnlijk scenario, geeft hij toe.

Militair analist Alfredo Rangel, in Colombia gezien als een van de mensen die het best de strategie van de guerrillabeweging doorgrondt, is stellig. ‘De FARC laat haar niet meer gaan.’ De guerrillaorganisatie heeft een probleem als ze dat zou doen. Rangel: ‘Dan zegt ze eigenlijk tegen de achterblijvers: als je je verveelt of het valt tegen, mag je gaan. Dat is funest voor de interne discipline.’

Een verzoek van buiten – van de ouders, een steuncomité of de ambassade – kan de FARC ook niet honoreren. ‘Dan lijkt het op vrijlating. Dat suggereert dat de FARC Tanja had vastgehouden. Dat is ook een boodschap die de FARC niet wil afgeven.’ En dan is er nog het probleem dat Tanja na vijf jaar simpelweg te veel weet, zegt Rangel.

Scenario's
Marianne Moor van de vredesorganisatie Pax Christi Nederland, die het strijdtoneel van Colombia zeer goed kent, acht het het waarschijnlijkst dat ‘Tanja in het oerwoud sterft’. Toch kan ze zich scenario’s indenken die Tanja in Nederland kunnen brengen.

De eerste: de FARC wil Tanja lozen, want ze is een probleem. Moor: ‘Maar het risico dat ze praat is vermoedelijk te groot.’ Scenario twee: de FARC legt de wapens neer. ‘Dat gaat nog heel lang duren en is dus zeer onwaarschijnlijk.’ Scenario drie: de FARC ‘verkoopt’ Tanja. Nu ze beroemd is en er in Nederland tumult is ontstaan, zien ze haar mogelijk als koe met de gouden horens, filosofeert Moor. Maar ze tekent aan: ‘Er blijft het risico voor de FARC dat ze gaat praten.’ Scenario vier: het Colombiaanse leger zet een aanval in op het kampement en Tanja overleeft het. In dat geval zal Tanja gearresteerd worden. Moor: ‘Als ze spijt betoont, kan ze vermoedelijk in aanmerking komen voor een pardon, net als de paramilitairen.’

Vluchten
Vluchten – scenario vijf – is dan waarschijnlijker. Moor: ‘Nu zal ze vermoedelijk goed bewaakt worden, maar wie weet over een paar jaar. Er zijn al tienduizend strijders ontsnapt, dus waarom zij niet?’

Wat zou er in Nederland gebeuren als Tanja zich vervolgens meldt? Wat doet de staat met een Nederlandse die onder de wapenen was bij een groep die op de terroristenlijst staat? De woordvoerder van Buitenlandse Zaken is even stil bij deze vraag. Zo’n geval heeft zich in de recente geschiedenis nog niet aangediend. ‘Vermoedelijk wordt zij gearresteerd en dan is het aan het Openbaar Ministerie om te besluiten of men tot vervolging overgaat.’

De Volkskrant, 4 september 2007

Van onze medewerkster Ineke Holtwijk

AMSTERDAM - Haar studiecoördinator bij de Rijksuniversiteit Groningen (RUG) had Tanja Nijmeijer ten sterkste afgeraden weer naar Colombia te gaan. Hij vond het te gevaarlijk. Haar familie was ook tegen. Maar Tanja, net afgestudeerd in de Spaanse taal- en letterkunde, ging toch en sloot zich aan bij de rebellenorganisatie FARC, door de Europese Unie als een terroristische groepering aangemerkt.

Tanja was twee keer eerder in Colombia geweest en was geschokt door de armoede, de ongelijkheid en de repressie. Natuurlijk wist zij in haar hart dat zij daar niets aan zou kunnen veranderen. Maar ‘het betekent toch niet dat je dan maar niets moet doen?’, zei ze in een interview met de Universiteitskrant van de RUG in 2001. Ze voelde zich schuldig. ‘Moet het dan voor ons ophouden met het hier goed hebben, terwijl daar de rotzooi van onze welvaart, ons kapitalistische systeem, blijft liggen?’

De eerste keer had ze een jaar lang stage gelopen in de koffiestreek en in een arme stadswijk gewerkt. De tweede keer was een vakantiereis van een maand. Ze liep in augustus 2001 mee met andere jongeren uit Colombia en West-Europa aan een meerdaagse solidariteitsmars in een van de meest gewelddadige en gepolariseerde streken.

Coca
Het zuiden van Bolivar, ongeveer 300 kilometer ten noorden van de hoofdstad Bogotá, is een gebied met olie, maar ook met veel coca. De wegen zijn vaak niet meer dan zandwegen en bergpaden; de huizen van hout; er is geen elektriciteit of telefoon; de meeste mensen werken op het land en overal zijn illegale cocaplantages, beschermd door de guerrillastrijders, die de bewoners verplicht aan hen cocapasta te verkopen.

Toen Tanja Nijmeijer in augustus 2001 met de zogeheten Caravana por la Vida (De Karavaan voor het Leven) in het gebied arriveerde, waren de rechtse paramilitairen bezig met een tegenoffensief. Met wegblokkades hadden ze de cocagebieden afgegrendeld; soms waren er ’s nachts executies van mensen die ervan verdacht werden met de guerrillastrijders samen te spannen.

Blokkade
Tanja sprak met bewoners die hun familie aan de andere kant van de blokkade al jaren niet gezien hadden, doordat niemand meer het gebied in of uit kon. Ze kwam boeren tegen die klaagden over huidziekten nadat de politie hun cocaveldjes had besproeid.

De karavaan zelf, die voedsel, medicijnen en gereedschap naar dorpen zou brengen, werd ook in de gaten gehouden. Hij was georganiseerd door organisaties die sympathiseerden met de strijders. Paramilitairen draaiden voortdurend om de groep, die zo’n zeventig mensen telde, heen. Een beangstigende ervaring vond Tanja dat. ‘We spraken scenario’s door over wat te doen als er geschoten zou worden.’

Ze nam zich voor in december dat jaar terug te gaan. ‘Ik denk dat ik daar meer kan doen’ zei ze tegen de Universiteitskrant. ‘En gevoelsmatig ben ik ook liever daar dan hier.’ Tanja studeerde in 2002 af. Volgens hoogleraar Spaanse taal- en letterkunde Hub Hermans was zij de laatste studente van zijn afdeling die stage liep in Colombia. Wist hij dat zij zich wilde aansluiten bij de FARC? ‘Nee, daar had ik geen idee van.’

Het lot van Tanja Nijmeijer is onzeker. Bij de aanval van het leger op het guerrillakamp waarbij haar dagboeken werden buitgemaakt, kwamen drie guerrillero’s om. Het was precies het tijdstip dat de vrouwelijke strijders in de rivier baadden. De vrouwen renden naakt het bos in. Volgens Jineth Bedoya Lima, verslaggeefster van het Colombiaanse dagblad El Tiempo, hebben zij twee weken door het bos gezworven tot zij een ander kampement van de FARC tegenkwamen. ‘Het was zo zwaar dat sommigen ziek werden.’

Straf
Tanja zal zeker gestraft worden voor haar kritiek op de FARC. Mogelijk is zelfs het feit dat ze een dagboek bijhield strafbaar, want dat levert een veiligheidsrisico op. Het regime in de beweging is meedogenloos. Wie de groep in gevaar brengt of kritiek heeft, loopt het risico geëxecuteerd te worden. Maar Tanja zal er vermoedelijk vanaf komen met een zware lijfstraf, tekent Bedoya aan. ‘De FARC springt toch anders om met buitenlanders.’ Ook Alfredo Rangel, een militair specialist in Colombia, denkt dat. ‘Uiteindelijk is ze positief over de FARC. Ze wil niet bij de FARC weg. Het dagboek is in die zin propaganda voor de guerrilla.’

Er zitten zeker achttien buitenlanders, studenten of ex-studenten uit West-Europa, bij de FARC in het Colombiaanse oerwoud, zegt verslaggeefster Lima. Volgens ‘Panclasta’ (krijgsnaam), een voormalige FARC-commandant die zich vorig jaar met zestig strijders overgaf aan het leger, is er nog een Nederlandse man. Hij zou meevechten in een eenheid in het noorden van Colombia. Tanja heeft gezelschap van twee Noorse jonge vrouwen.

Panclasta is een belangrijke informant. Hij was degene die jaren het propagandaoffensief van de FARC leidde. De beweging benoemde hem in 2000 tot voorzitter van hun partij, de illegale communistische partij (P3), die steun en sympathisanten in West-Europa moest zoeken. Het jaar daarvoor waren verkennende besprekingen tussen de FARC en de regering begonnen in een gedemilitariseerde zone in het oerwoud.

Het was daar een gaan en komen van fellowtravellers uit Europa. Zij wilden allemaal graag het ‘authentieke marxisme’ met eigen ogen zien, guerrillacommandanten de hand schudden. In gestolen) jeeps met airconditioning werden zij door de commandanten meegevoerd naar de kampementen en vaak deden ze ook mee met de debatten over het ‘Nieuwe Colombia’.

Contacten
De FARC had veel contacten in allerlei Europese hoofdsteden, inclusief Amsterdam, en nodigde actief uit. Men wist wie, zegt Panclasta. In 1999 had de leiding van de FARC, het Secretariado, alle commandanten immers opdracht gegeven informatie te verzamelen over linkse ngo’s in Europa die de FARC tot steun konden zijn. De guerrillagroep maakte zich namelijk grote zorgen over haar imago, dat met de dag slechter werd door de ontvoeringen, betrokkenheid bij drugshandel en wrede executies.

De gedemilitariseerde zone bestond drie jaar. Ook de oprichting van de Bolivariaanse Beweging in Colombia, een revolutionaire beweging voor heel Latijns-Amerika bedacht door de Venezolaanse president Hugo Chávez, had daar plaats. Dat herinnert Panclasta zich als een moment van triomf. Er waren marsen, rumba’s, een radiostation, debatten en guerrillero’s die gestudeerd hadden of zelfs een zaakje hadden gedreven. ‘De mythes die in academische en journalistieke kringen op het Oude Continent de ronde deden over guerrillero’s, werden ontkracht.’

Gastvrijheid
Volgens Panclasta was de FARC er niet op uit om strijders te werven. De FARC wilde in ruil voor de gastvrijheid dat de bezoekers in West-Europa propaganda zouden bedrijven. Maar diverse jonge naïeve buitenlanders die nog steeds een romantische beeld van de strijd hadden, stonden erop hun idealisme om te zetten in daden ter plekke. ‘Jonge Colombianen van universiteiten die op dezelfde wijze de FARC bezochten, weten hoe hard de werkelijkheid is.’

De Colombiaanse ambassade in Den Haag gelooft ook niet dat de FARC strijders in West-Europa wilde ronselen. ‘We hebben dat in al die jaren nog nooit gehoord. Bovendien, wat moeten ze met een student in het oerwoud die niet gewend is aan lange marsen, honger, tropische ziektes?’, aldus een woordvoerder.

Overigens is Tanja strafbaar voor de Colombiaanse wet. Op ‘rebellie’ tegen de staat staat zeven tot tien jaar celstraf. Drie Ieren van de IRA die de FARC instructies kwamen geven over explosieven, kregen zeventien jaar cel. In afwachting van hoger beroep werden ze op vrije voeten gesteld, waarna ze ontsnapten naar Ierland. Ierland negeert het internationaal arrestatiebevel.

NRC Handelsblad, 3 september 2007
Door onze correspondent Marcel Haenen

QUITO, 3 sept. De Nederlandse ‘Ellen’ vecht al vijf jaar mee met de linkse Colombiaanse rebellen van de FARC. Haar onderschepte, kritische dagboeken brengen haar in gevaar.

Bij een aanval op een kamp van de Colombiaanse rebellenbeweging FARC heeft het Colombiaanse leger op 18 juli dagboeken onderschept van een Nederlandse vrouw die al vijf jaar meevecht aan de zijde van de illegale gewapende strijders.

De vrouw noemt zich in het dagboek ‘Ellen’ of ‘Eillen’. De Colombiaanse krant El Tiempo, die over de dagboeken beschikt, drukte gisteren een foto van haar af: een jonge, vriendelijk ogende, blonde vrouw in gevechtspak.

Ze vluchtte zes weken geleden met haar medestrijders van de FARC. Ze maakte deel uit van een eenheid die onder leiding stond van commandant Carlos Antonio Lozada. Het kamp was gevestigd op het centrale platteland van Colombia in het plaatsje Uribe, departement Meta.

Ellen moest naar verluidt half naakt via een rivier de benen nemen. Haar baas had geen tijd meer om zijn laptop mee te nemen en Ellen liet haar dagboeken – geschreven in het Nederlands, Engels en Spaans - achter.

Ellen werkte als vertaalster voor de Farc-eenheid. Volgens de Colombiaanse krant werken buitenlandse strijders zoals Ellen meestal als contactpersoon met non-gouvermentele organisaties die de Farc goedgezind zijn. Ze zou in 2000 voor het eerst bij de Farc op bezoek zijn geweest, samen met Ierse, Deense en andere Nederlandse jongeren, die kennis wilden maken met het Marxistische gedachtegoed. Iedereen reisde weer af naar Europa maar Ellen was zo onder de indruk geraakt van de strijd van de rebellen dat ze in 2002 weer terugkeerde naar Colombia. De Farc vecht al meer dan 40 jaar tegen het Colombiaanse leger.

Een Nederlandse diplomaat in Colombia zegt dat de ambassade volledig verrast is door de publicatie. Van het bestaan van Ellen was men niet op de hoogte.

De onderschepte dagboeken beginnen op 21 juli 2006. Ellen droomt dan over het treinstation van Groningen, Amsterdam of Utrecht waar ze een snack koopt of een kopje koffie drinkt en dan in de trein stapt. Diezelfde dag schrijft ze ook over twee strijdmakkers die Aids hebben. ,,En misschien zijn het er wel meer. Niemand gebruikt hier een condoom?’’

Ellen schrijft hoe ze drie dagen met strijdmakkers in een hinderlaag ligt te wachten op de kans om een legerhelikopter uit de lucht te schieten. ,,De helikopter wil eenvoudigweg niet overvliegen. Vervloekt’’, moppert ze na twee dagen. ,,Wie weet hoe lang we nog moeten wachten.’’

Steeds terugkerend thema is ook de heimwee van Ellen. Op 23 augustus vorig jaar weet ze stiekem haar ouders in Nederland te bellen. ,,Mama en Papa huilen.’’ Ellen is bang voor de straf die haar wacht wegens het bellen. Ze voelt zich gediscrimineerd en heeft minder vrijheden dan veel van haar Colombiaanse collega’s. "Die hebben geld, sigaretten en snoep."

Haar moeder heeft het Farc-kamp een keer bezocht. ,,Om zelf te kunnen zien dat de zaken anders zijn dan de media schrijven.’’ Maar haar moeder bleek niet erg gelukkig met hetgeen ze zag over het leven van haar dochter.

Ellen mag zeker niet zomaar weg van de rebellen, maar ze hoopt dat de Farc haar op een dag als buitenlandse vertegenwoordigster naar Europa zal zenden. Op 24 november 2006 klinkt ze evenwel wanhopig. ,,Ik ben het zat. Heb genoeg van de Farc, van de mensen, van het gemeenschapsleven.’’

"Soms word ik huilend wakker. En altijd met dezelfde vraag: Was ik gelukkiger geweest als ik in Nederland was gebleven? Les geven, vertalen en werken voor de universiteit. Getrouwd, met kinderen?" Maar uiteindelijk schrijft ze beslist stoer. "De jungle is mijn huis."

Een dag voor ze het dagboek verliest, schrijft ze al maanden aan het front te strijden. Het vechten vindt ze nog tot daar aan toe. Maar „het lopen met een zware rugzak, natte kleren en steeds weer rennen’’, bevalt een stuk minder. "Maar het is een heel interessante ervaring die niemand me afneemt."

Het is onduidelijk waar Ellen op dit moment verblijft. Maar door de nu in Colombia openbaar gemaakte kritiek op de Farc is haar leven ongetwijfeld in gevaar.

'Eillen' niet bekend bij Buitenlandse Zaken

Den Haag, 3 sept. Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft geen idee wie de Nederlandse studente 'Eillen' is. Dat heeft een woordvoerder vandaag gezegd.

'Eillen', noch haar familie heeft ooit contact gezocht met de Nederlandse ambassade in Colombia of het ministerie. De Nederlandse ambassade in Colombia kijkt nu of bij de lokale autoriteiten misschien meer informatie over 'Eillen' te achterhalen valt. Mocht dat lukken, dan zou het ministerie samen met de lokale autoriteiten kunnen onderzoeken waar ze zit en of er iets voor haar gedaan kan worden. Maar het ministerie realiseert zich ook dat het leveren van kritiek op de FARC en het bekend worden van haar identiteit niet zonder gevaar voor haar is. (ANP)

De Volkskrant, 3 september 2007

Van onze correspondent Cees Zoon

MEXICO-STAD - De regering van Colombia en de guerrillabeweging FARC gaan in het buurland Venezuela onderhandelen over het ruilen van gijzelaars tegen gevangen guerrillastrijders. De Venezolaanse president Hugo Chávez leidt de gesprekken. Hij heeft tijdens een bezoek aan Colombia vorige week de instemming van beide partijen voor zijn bemiddeling gekregen.

Het doel van de besprekingen is een ‘humanitair akkoord’ dat de ruil van 45 gegijzelde politici en militairen tegen ongeveer vierhonderd gevangen rebellen mogelijk maakt. Onder de gegijzelden is Ingrid Betancourt, de voormalige presidentskandidate die al meer dan vijf jaar wordt vastgehouden door de FARC.

Alle eerdere pogingen tot een humanitair akkoord te komen zijn tot nu toe mislukt. President Uribe van Colombia heeft herhaaldelijk gezegd geen ruil te willen en heeft het leger bevel gegeven bevrijdingsacties voor te bereiden. Maar onder toenemende druk van de familieleden van de gijzelaars is nu besloten tot een nieuwe bemiddelingspoging.

NRC Handelsblad 30 augustus 2007

Door onze correspondent Marcel Haenen

Als goede buur probeert de Venezolaanse president Chávez het gijzelaarsdrama in Colombia op te lossen. Hij vliegt naar Bogotá om een akkoord te bereiken tussen regering en rebellen.

ROTTERDAM, 30 AUG. Het lot van de al jarenlang geketend in het oerwoud levende gijzelaars in Colombia ligt de komende dagen in Venezolaanse handen. President Hugo Chávez van Venezuela reist morgen naar Colombia in een poging de gijzelaars vrij te krijgen die de rebellen van de FARC in dat land vasthouden. De politieke voorvechter van links in Latijns-Amerika hoopt de van oorsprong marxistisch-leninistische groepering en de rechtse president Álvaro Uribe te bewegen tot het sluiten van een humanitair akkoord.

Chávez onderneemt de onderhandelingspoging op verzoek van de politiek bevriende Colombiaanse senator Piedad Córdoba. Met instemming van Uribe heeft zij Chávez te hulp geroepen omdat in eigen land de politieke pogingen om aan het gijzeldrama een eind te maken tot niets leiden.

De 15.000 leden tellende FARC houdt meer dan 3.000 mensen vast. Vorige week ontving Chávez in Caracas familieleden van de gijzelaars. Na afloop van het onderhoud vroeg hij de 77-jarige FARC-leider Manuel Marulanda Vélez – de oudste guerrillaleider ter wereld – „een gebaar te maken".

In Colombia hoopt men dat de FARC als teken van goede wil de voornaamste gijzelaar vrijlaat: de al ruim vijf jaar vastzittende presidentskandidate Ingrid Betancourt. De Franse president Nicolas Sarkozy maakt zich sinds zijn verkiezing sterk voor de zaak van Betancourt, die ook een Frans paspoort heeft.

De Venezolaanse bemiddeling in het al meer dan veertig jaar oude gewapende conflict in Colombia gaat met grote geheimzinnigheid gepaard. De Colombiaanse krant El Tiempo schreef eergisteren dat Chávez inmiddels een bericht zou hebben ontvangen van de FARC. Naar verluidt zou een uiteindelijk akkoord bestaan uit de ruil van een vijftigtal prominente gijzelaars voor 400 FARC-leden die in Colombia in de cel zitten.

Een publieke reactie van de FARC werd zondag verspreid via de grootste Zuid-Amerikaanse krant, het Argentijnse dagblad Clarín. In een op een geheime locatie in het oerwoud gehouden interview zegt de nummer twee van de FARC, commandant Raúl Reyes, Chávez te bedanken voor zijn „grootmoedigheid en solidariteit met Colombia". De Venezolaan geeft „nieuwe zuurstof aan het proces van de uitwisseling van gevangenen", aldus Reyes.

Voor Chávez is de rol van buitenlandse bemiddelaar een vreemde activiteit. De president die de afgelopen jaren in het buitenland vooral opviel doordat hij zo hard mogelijk op de tenen van ‘neoliberalen’ of ‘oligarchen’ ging staan, zal zich nu een ongekend fijnzinnig diplomaat dienen te tonen. Hij moet balanceren tussen de verlangens van de marxistische rebellen en de eisen van de meest conservatieve, pro-Amerikaanse regering op het continent.

Chávez heeft laten doorschemeren dat een uitwisseling van gijzelaars in Venezuela kan gebeuren. Maar Reyes vindt dat het „binnenlandse conflict" uiteindelijk op Colombiaans grondgebied moet worden opgelost. De FARC blijft daarom vasthouden aan de eis dat de Colombiaanse regering zich uit een achthonderd vierkante kilometer grote zone in het zuiden van het land terugtrekt. Daar zou de uiteindelijke ruil zich moeten voltrekken. De onderhandelingen zelf mogen wat de FARC betreft wel in buurland Venezuela plaatshebben.

Chávez kan met een diplomatiek huzarenstuk veel internationaal prestige winnen. Dankzij Chávez kunnen behalve Betancourt ook bijvoorbeeld Marc Gonsalves, Thomas Howes en Keith Stansell vrijkomen. Zij belandden in 2003 in handen van de FARC nadat hun vliegtuigje in de jungle neerstortte. Ze werkten voor de regering van, in de woorden van Chávez , ‘duivel Bush’.

Ook in de eigen regio kan Chávez met een geslaagde diplomatieke actie verloren invloed terugwinnen. Venezuela slaagde er vorig jaar niet in om zich namens Latijns-Amerika te laten kiezen in de VN-Veiligheidsraad. Chávez is bovendien door zijn geruzie met Brazilië en Paraguay bezig een mogelijk lidmaatschap van het handelsblok Mercosur te verspelen.

Het belooft de moeilijkste politieke klus uit de carrière van oliepresident Chávez te worden. De FARC heeft zich de afgelopen maanden weinig toeschietelijk getoond om een humanitair akkoord te bereiken. De vrijlating in juni door de Colombiaanse regering van de sinds 2004 vastzittende ‘minister van Buitenlandse Zaken’ van de FARC, Rodrigo Granda, en het vrijlaten van zo’n 200 FARC-gevangenen heeft niets opgeleverd. Kort na deze eenzijdige actie van de regering-Uribe werden elf provinciale gedeputeerden – die in 2002 door de FARC werden ontvoerd – doodgeschoten.

Ook de afgelopen dagen hebben FARC-strijders wreed huisgehouden. Terwijl commandant Reyes via een vraaggesprek de grootmoedigheid van Chávez loofde, bestormden FARC-strijders een afgelegen boerderij in het zuiden van het land. Vijf boeren en vier kinderen werden vermoord. Ze waren eerder bedreigd omdat aan de FARC te weinig belasting werd afgedragen.

Eerder die week waren FARC-rebellen in het dorpje Currulao met een lijst langs de deuren gegaan op zoek naar ‘wanbetalers’. Vijf mensen werden gedood. Als gevolg van deze intimidatie zijn de afgelopen dagen ruim duizend Colombianen op de vlucht geslagen naar buurland Ecuador.

De Colombianen willen, linksom of rechtsom, vrede.

De Pers, 21 augustus 2007

De Venezolaanse president Hugo Chávez heeft familieleden van gijzelaars die al jaren gevangen worden gehouden door de Colombiaanse guerrillabeweging FARC 'alle hulp' aangeboden om een akkoord voor hun vrijlating tot stand te brengen. In een gesprek met de familieleden, onder wie de moeder van de sinds 2002 gevangen ex-presidentskandidaat Ingrid Betancourt, zei Chávez optimistisch te zijn dat er met de leiding van de FARC te praten valt.

De onderhandelingen en een eventuele gevangenenruil tussen de FARC en de Colombiaanse regering zouden op Venezolaanse bodem kunnen plaatshebben, zei Chávez. Hij bood aan gratie te verlenen aan een groot deel van de 27 Colombianen die in Venezuela veroordeeld zijn voor hun aandeel in een complot in 2004, dat volgens de Venezolaanse autoriteiten onder meer bestond uit een plan om Chávez te vermoorden.

Hoewel de rebellen enige ideologische affiniteit met Chávez zeggen te hebben, heeft de Venezolaanse leider altijd ontkend dat hij banden met ze heeft en zegt hij zich niet te willen mengen in het interne conflict in Colombia. Maar hij wil wel bemiddelen en hij heeft al gesproken met de Colombiaanse senator Piedad Cordoba, die door president Alvaro Uribe is aangesteld om een mogelijke gevangenenruil te faciliteren. Op 31 augustus reist Chávez naar Colombia voor een gesprek met Uribe zelf.

De FARC (Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia) voert al meer dan veertig jaar strijd tegen de Colombiaanse regering. De beweging houdt honderden gijzelaars gevangen, onder wie de Colombiaans-Franse Betancourt die op verkiezingscampagne door de rebellen werd ontvoerd. De guerrillastrijders willen haar en andere gijzelaars ruilen tegen gevangen kameraden.

In Colombia zijn op dit moment zo'n 3.000 mensen slachtoffer van ontvoering. Veel ontvoeringen zijn het werk van de FARC (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia, revolutionair gewapend leger van Colombia). De beweging gebruikt het losgeld om hun jarenlange oorlog tegen de staat te financieren.

17/8/2007 - Le Temps, Le Figaro, Challenges, Romandie.com, Le Monde, La Tribune, Le Journal du dimanche, 2001.com, El Tiempo, Houston Chronicle

The children of kidnapped French-Colombian politician Ingrid Betancourt urged the United States Thursday to play a greater role in seeking the release of their mother and scores of other hostages held by Colombian guerrillas.

Melanie and Lorenzo Delloye called for the U.S. to work with Colombian President Alvaro Uribe as they marked the 2,000th day of Betancourt's captivity. She is believed to be held in the jungles of Colombia by the Revolutionary Armed Forces of Colombia, or FARC.

"We don't know where Mom is. We don't know if she is alive. We don't know in what state she is," Melanie Delloye, 21, said in Paris.
"Two thousand days is so very long to wait. It's unbearable," she said. "The only pressure we have with Uribe and the FARC is the United States."

Betancourt's children spoke to reporters along the Seine River as supporters signed a petition calling for a deal between the FARC rebels and the Colombian government to release the hostages.Betancourt, a former presidential candidate in Colombia, was kidnapped in 2002 while campaigning in southern Colombia. She was last seen publicly in a video statement in 2003.

French President Nicolas Sarkozy has pressed the Colombian government for a negotiated release of the prisoners and expressed his opposition to the use of force to free them.

In a statement, the French leader said he spoke Thursday to Betancourt's family and had assured them of his "personal commitment to win the liberation of Ingrid Betancourt and the other hostages detained by the FARC."

French Foreign Minister Bernard Kouchner on Thursday expressed France's "unfailing determination and resolute commitment" to win Betancourt's release.

The FARC wants to exchange about 60 so-called political prisoners, including Betancourt, her former campaign manager Clara Rojas and three U.S. military contractors for hundreds of jailed rebels.

"The FARC can't continue this cynical game, saying that they are going to do this humanitarian deal when they are not doing anything, or when they say the hostages are in good shape — but don't give any proof of them alive to the families," Melanie Delloye said.

Added Lorenzo Delloye, Betancourt's 18-year-old son: "The only thing we're asking for now, after four years, is proof that Mom is alive. It means real proof — video proof. And the FARC haven't given this to us."

Miljoenen Colombianen eisen vandaag in het hele land dat er een einde komt aan het al ruim veertig jaar durend gewapend conflict. Colombia is het bloedbad zat.

NRC Handelsblad, 5 juli 2007
Door onze correspondent Marcel Haenen

Met een zware ijzeren ketting om zijn nek begon de Colombiaan Gustavo Moncayo zestien dagen geleden aan zijn achthonderd kilometer lange wandeltocht. In de brandende zon en met grote, pijnlijke blaren op zijn voeten heeft hij al meer dan de helft van het traject vanuit het zuiden van Colombia naar de hoofdstad Bogotá afgelegd. De ‘Mars van de Vrede’ noemt hij het.

De 56-jarige wiskundeleraar sjokt door het Zuid-Amerikaanse land om een macabere verjaardag te markeren. Op 21 december is het precies tien jaar geleden dat de linkse rebellen van de FARC zijn zoon en soldaat Pablo Emilio ontvoerden. Van de 3.143 mensen die op dit moment in Colombia ontvoerd en geketend vastzitten, is Pablo (29 jaar) degene die het langst van zijn vrijheid is beroofd.

Uit solidariteit hebben enige tientallen Colombianen zich inmiddels bij de mars van Gustavo aangesloten. Onderweg halen ze handtekeningen op die ze later deze maand aan president Álvaro Uribe aanbieden. De eis is dat hij door een zogeheten humanitair akkoord te sluiten met de FARC eindelijk een einde weet te maken aan het immense drama van aanhoudend geweld in Colombia.

Door een droevig toeval is de actie van Gustavo Moncoya opeens een tocht geworden die het hele land op de voet volgt. Want Moncoya was nog maar koud vertrokken toen bekend werd dat elf provinciale gedeputeerden – die in 2002 door de FARC werden ontvoerd – zijn doodgeschoten. Een nieuw gewelddadig dieptepunt. En opeens lijkt het wel of de door meer dan veertig jaar gruwelijkheden murw geslagen Colombianen collectief in opstand komen.

Opgeroepen door de katholieke kerk en onafhankelijke vredesgroepen, zullen miljoenen Colombianen, zo is de verwachting, vandaag om 18 uur Nederlandse tijd (11 uur in Bogotá) in actie komen. De demonstranten zullen wit gekleed gaan, menselijke ketens vormen en in heel het land zullen klokken luiden. Stop het bloedbad, en alle gijzelaars vrij, is het collectieve verlangen.

„Nooit eerder is de nationale en internationale druk op president Uribe om hoe dan ook tot een vredesregeling met de FARC te komen, zo groot geweest als nu", zegt een westerse diplomaat in Bogotá. Ook de Europese Unie heeft gisteren via een verklaring de wens te kennen gegeven dat er „een humanitair akkoord" moet komen tussen FARC en regering.

Hoe groot het leed is dat de ontvoeringindustrie in Colombia veroorzaakt, werd afgelopen zondag duidelijk uit een gedetailleerd overzicht dat de krant El Tiempo publiceerde. Het afgelopen decennium zijn in Colombia 24.000 inwoners door illegale groepen meegenomen. 1.269 gijzelaars stierven in gevangenschap. Om te voorkomen dat politie of leger de schuilplaatsen van de ontvoerde personen ontdekt via satellietonderzoek of warmtesensoren, worden de gijzelaars veelal geketend in ondergrondse oerwoudbunkers. Per dag mogen ze een uurtje in de buitenlucht vertoeven.

De behandeling van de gijzelaars is wreed. En niemand is heilig. Vooraanstaande kerkleiders, politici als ex-presidentskandidate Ingrid Betancourt, maar ook 2.700 kinderen zijn de laatste tien jaar met geweld meegenomen. De huidige, begin dit jaar benoemde Colombiaanse minister van Buitenlandse Zaken Ferando Araújo ontsnapte rond de jaarwisseling uit een oerwoudcel van de FARC na ruim zes jaar gevangenschap.

Zelfs de doden worden door de FARC niet met rust gelaten. De kerk heeft de rebellen gisteren opgeroepen onmiddellijk de stoffelijke overschotten over te dragen van de doodgeschoten elf politici en een vorig jaar in gevangenschap gestorven soldaat. Als de FARC de lijken afstaat, kan mogelijk ook via autopsie worden vastgesteld of de politici zijn vermoord of – zoals de rebellen zeggen – omkwamen bij een actie van het leger.

Op verzoek van de nieuwe Franse president Sarkozy – die zich inzet voor de eveneens Franse Betancourt – heeft Uribe vorige maand de ‘minister van Buitenlandse Zaken’ van de FARC Rodrigo Granda vrijgelaten. De hoop was dat na dit gebaar onderhandelingen met de rebellen van de grond zouden komen. Maar Granda heeft de wijk genomen naar Cuba en stelt in navolging van zijn superieuren dat er nog een geste nodig is.

De FARC eist van Uribe dat een 800 km2 grote zone in het zuiden van het land wordt gedemilitariseerd. De president heeft tot nu toe alleen gezegd eventueel bereid te zijn een klein gebied vrij te maken voor de FARC maar dan mogen de rebellen er geen wapens dragen. Maar de FARC heeft tot nu toe geen enkele concessie gedaan.

Deze week gaf de FARC een video-opname van zeven gijzelaars af aan de zender Al Jazeera. Een van de gevangen soldaten toont een tekening die hij in het oerwoud voor zijn zoon heeft gemaakt. Pablo Emilio Moncoya is ook te zien. In een smeekbede aan Uribe vraagt hij om een dialoog.

Voor zijn voor vrede marcherende vader was het een pijnlijke vertoning. „Mijn hart brak", zei hij bij het zien van de volgens hem sterk vermagerde zoon. „Het ergste is dat je niet echt iets kan doen."

www.nrc.nl/tango

28/6/2007 - Latin reporters, Le Temps, Liberation, Le Figaro, Le Journal du dimanche, Univision, AFP, France24, Reuters

The Colombian rebel movement FARC said Thursday that 11 lawmakers it was holding hostage were killed during an attempt to free them this month.The 11 local deputies "were killed in the crossfire" on June 18 during an attack on the camp where they were being held, said a statement published by ANNCOL, a news agency close to the guerrillas.The Colombian military promptly denied ordering an operation to free the hostages, in a statement from army commander Freddy Padilla.

The dead were among a group of more than 50 hostages held since 2002 by the Revolutionary Armed Forces of Colombia (FARC) since 2002. Those held also include another deputy, three Americans and the French-Colombian politician Ingrid Betancourt.The Marxist group - the biggest rebel movement in Colombia with some 17,000 members - has been demanding the release of 500 of its own members detained by the government in return for freeing the hostages.

"To the families of the deputies who were killed, we express our deep regret for this tragedy," the FARC said in the statement, adding that it would return the bodies as soon as possible.It said the other lawmaker survived because he was not in the camp at the time.
Former prisoners of the FARC have said that the guerrillas are instructed to kill their hostages if the military tries to free them.Eight soldiers and two former officials also died in a failed rescue attempt in May 2003.The group also criticized what it termed the "intransigence" of Colombia's President Alvaro Uribe, accusing him of pushing to free the hostages by force.

Uribe earlier this month released 150 jailed FARC rebels, including one of its leaders, Rodrigo Granda, hoping for a reciprocal release by FARC of some of its high-profile hostages.Granda's release came at the request of French President Nicolas Sarkozy, who is concerned about French-Colombian politician Ingrid Betancourt. She was kidnapped in 2002 while running for president.

Trouw, 6 juni 2007

(Novum/AP) - De maandag vrijgelaten 'minister van buitenlandse zaken' van de Colombiaanse rebellenbeweging FARC, Rodrigo Granda, heeft de hoop de grond ingeslagen dat zijn vrijlating ertoe zal leiden dat de rebellen de politica Ingrid Betancourt of andere door hen ontvoerde personen laten gaan. Dat zal pas gebeuren als het leger zich terugtrekt uit een groot gebied in het zuiden van Colombia waar de rebellen actief zijn, zei Granda.

De Colombiaanse president Alvaro Uribe liet Granda vrij op verzoek van zijn Franse ambtgenoot Nicolas Sarkozy, die zich inspant om de in 2002 ontvoerde Betancourt vrij te krijgen. Betancourt werd ontvoerd toen ze op campagne was voor de presidentsverkiezingen, waaraan ze zou meedoen. Ze heeft behalve de Colombiaanse ook de Franse nationaliteit. Behalve Granda komen deze week nog 180 gedetineerde rebellen vrij. Uribe had gehoopt dat de rebellen in ruil daarvoor zouden willen onderhandelen over de vrijlating van de zestig door hen ontvoerde personen. Granda zei beschuldigend dat Uribe probeert politiek voordeel uit de vrijlatingen te halen.

"Als Uribe het verzoek tot mijn vrijlating vrijwillig heeft geaccepteerd, dan had hij daar naar moeten handelen zonder terug te vallen op politieke spelletjes en chantage in een poging de FARC-strijders te bedwingen", zei Granda. Hij bedankte Sarkozy, die volgens hem weet dat de rebellen anders dan Uribe en de Verenigde Staten beweren "geen terroristen, drugshandelaren of gewone misdadigers zijn". Onder de gijzelaars van de FARC bevinden zich drie Amerikanen.

Uribe heeft herhaaldelijk duidelijk gemaakt dat hij er niet aan denkt het leger terug te trekken uit het bolwerk van de rebellen in het zuiden van Colombia.

NRC Handelsblad, 5 juni 2007
Door onze correspondent Marcel Haenen

Buenos Aires, 5 juni.
Via een grote gevangenenruil wil de Colombiaanse regering de 56 gijzelaars die de rebellengroep FARC vasthoudt, vrij krijgen. De meest prominente rebel is gisteren al vrijgelaten.

Geketend, met een slot om de nek, en levend op een dieet van rijst met bonen. Vechtend tegen de verveling en de muggen. Dat is al jarenlang het lot van de 56 gijzelaars die de linkse rebellen van de FARC gevangenhouden in het oerwoud in het zuiden van Colombia.

Een grote gevangenenruil moet aan deze situatie een einde maken. In een rechtstreekse televisietoespraak zei de president van Colombia, Álvaro Uribe, gisteravond dat de komende dagen als begin van een vredesproces tussen regering en de FARC de gevangeniscellen van zo’n 180 guerrillastrijders worden opengezet.

Als eerste stap en verzoeningsgebaar heeft de Colombiaanse regering gisteren Rodrigo Granda vrijgelaten. De man die met een grote rugzak aan het eind van de middag de gevangenis verliet en nu schuilt bij de katholieke kerk, geldt als de minister van Buitenlandse Zaken van de FARC. De hoop is dat Granda, die vastzat sinds hij in december 2004 in Venezuela werd opgepakt, zijn voormalige strijdmakkers van de FARC tot een menselijk gebaar weet te bewegen.

Via de vrijlatingen wil Uribe bereiken dat aan de jarenlange nachtmerrie van de gijzelaars eindelijk een einde komt. Het meest prominente slachtoffer van de FARC is de 45-jarige Ingrid Betancourt. Zij werd ruim vijf jaar geleden ontvoerd terwijl ze campagne voerde om president te worden. Andere gijzelaars zijn de campagneleidster van Betancourt, Clara Rojas, en haar in gevangenschap geboren driejarige zoontje Emanuel. Ook zitten de Amerikanen Marc Gonsalves, Thomas Howes en Keith Stansell vast sinds in 2003 hun vliegtuigje neerstortte in de Colombiaanse jungle.

Het erbarmelijke lot van de gijzelaars kwam vorige maand nadrukkelijk onder de aandacht toen na bijna negen jaar gevangenschap de Colombiaanse politieman John Pinchao uit zijn junglecel van de FARC wist te ontsnappen. Pinchao beschreef de wrede wijze waarop Betancourt en de anderen worden vastgehouden in een kamp in de dunbevolkte oerwoudprovincie Vaupés vlak bij de grens met Brazilië.

Uribe wilde aanvankelijk meteen het leger erop af sturen om de gijzelaars te bevrijden. Maar gisteravond vertelde hij in zijn toespraak tot het Colombiaanse volk dat hij op aandrang van zijn kersverse Franse collega Nicolas Sarkozy er voor heeft gekozen via het ruilen van gevangenen een doorbraak te bereiken. Het loslaten van Granda is een Frans idee. De Fransen zijn betrokken bij de kwestie omdat Betancourt ook de Franse nationaliteit heeft.

Ter voorbereiding van de ruil zijn de afgelopen dagen bijna tweehonderd gedetineerde FARC-leden bijeengebracht in een gevangenis in Chinquinquirá. Uribe zei vannacht dat het grootste deel van hen weldra wordt vrijgelaten.

De eerste reactie van de FARC op de nieuwe politiek van de Colombiaanse regering is weinig hoopvol. De rebellen gaven dit weekeinde een verklaring uit waarin ze spreken van een klucht. Het ruilen van gevangenen zou pas na onderhandelingen kunnen gebeuren. En om dit gesprek op gang te brengen wil de FARC dat de Colombiaanse overheid zich terugtrekt uit twee gemeentes in het zuidwesten van het land.

De FARC zegt bovendien de ‘FARC-leden’ die Colombia nu wil vrijlaten voornamelijk te beschouwen als deserteurs en onschuldige burgers die ten onrechte voor rebellen worden aangezien. De groep is bovendien van mening dat er pas kan worden geruild als ook twee door Colombia aan de VS uitgeleverde FARC-leden worden vrijgelaten.

Volgens de rebellen is Uribe slechts bezig „een rookgordijn” op te werpen om de aandacht af te leiden van het zogeheten schandaal van de parapolitici. De afgelopen maanden zijn vooraanstaande politieagenten, het hoofd van de geheime dienst en dertien congresleden gearresteerd op verdenking van het onderhouden van banden met rechtse paramilitairen. Het gaat om vooraanstaande steunpilaren van het bewind van Uribe.

Sinds 2004 zijn onder Uribe ruim 30.000 paramilitairen ontwapend. In ruil voor een schuldbekentenis en het afstaan van wederrechtelijk verkregen vermogen krijgen ze een milde straf. De paramilitaire groepen zijn in de jaren tachtig gevormde privélegertjes van grote landeigenaren die streden tegen de FARC. De oorsprong van deze gewapende bendes ligt in de provincie Antioquía. Het is het gebied van de familie Uribe en de provincie waar de huidige president gouverneur was (van 1995 tot 1997).

Door de aanhoudende beschuldigingen over banden tussen rechtse doodseskaders en de regering zijn vooral de Democraten in het Congres van de Verenigde Staten gaan twijfelen over de financiële steun aan Uribe. Colombia is de voornaamste bondgenoot van de VS in Latijns-Amerika. Jaarlijks krijgt het land zo’n 700 miljoen dollar militaire hulp in de strijd tegen de drugshandel. Het wil ook graag een vrijhandelsverdrag sluiten met de Noord-Amerikanen.

Uribe bestrijdt dat hij gemene zaken doet met de paramilitairen. Hij wijst erop dat Colombia onder zijn bewind een veel veiliger land is geworden. Voor zijn aantreden in 2002 werden 68 mensen vermoord per 100.000 mensen. Vorig jaar was dat cijfer gezakt naar 38. „Bogotá is een van de veiligste steden van de wereld. Een stuk veiliger dan Washington D.C.”, aldus Uribe.

Maar nu hem door Washington wordt verweten het niet zo nauw te nemen met de mensenrechten is een nieuw succes nodig. Het verklaart waarom Uribe na jarenlang alleen een keiharde aanpak van de FARC te hebben verdedigd nu plotseling een humanitaire doorbraak zoekt. Voor binnen- en buitenlands gebruik is een oplossing van het al veertig jaar durende gewapende conflict hard nodig. Uribe zei gisteren dat Sarkozy heeft beloofd later deze week een goed woordje voor hem te doen tijdens de top van de G8 in Duitsland.

De Telegraaf, 2 juni 2007

BOGOTA - Colombia is vrijdag (plaatselijke tijd) begonnen met de vrijlating van gevangen rebellen. De regering hoopt met het eenzijdige gebaar de vrijlating van 56 ambtenaren, politici en andere gegijzelden te bewerkstelligen. Onder hen de voormalige presidentskandidate Ingrid Betancourt, die werd ontvoerd tijdens de verkiezingscampagne in 2002.

De rebellenbeweging FARC heeft echter eerder gezworen niet mee te zullen doen aan een gevangenruil, die in de ogen van de opstandelingen een 'farce' is.

De eerste groep die werd vrijgelaten bestond uit 120 rebellen, onder wie dertien vrouwen en een kind. Zij zijn overgebracht naar een tijdelijk onderblijf in Chinquinquira het noorden van Colombia. Naar verwachting zullen in totaal 250 tot 300 rebellen naar Chinquinquira worden overgebracht.

Trouw, zaterdag 19 mei 2007

BOGOTA (ANP) - President Alvaro Uribe heeft vrijdag het leger de opdracht gegeven om de voormalige presidentskandidate Ingrid Betancourt en drie Amerikanen te redden uit de handen van hun gijzelnemers.

Betancourts familie en de Franse regering keren zich tegen een militair ingrijpen uit angst voor een bloedbad. 'Generaals, we gaan Ingrid Betancourt redden, we gaan niet langer met deze bandieten spelletjes spelen', zei Uribe tijdens een toespraak bij de beëdiging van het nieuwe hoofd van de nationale politie. Volgens hem zijn 'de concentratiekampen van de FARC wreder dan de concentratiekampen van de nazi's'.

De 45-jarige Betancourt, die naast de Colombiaanse ook de Franse nationaliteit bezit, wordt sinds 2002 vastgehouden door de FARC, een linkse rebellenbeweging die zich tegenwoordig onder meer bezighoudt met cocaïnehandel. De drie Amerikanen houdt de FARC sinds begin 2003 vast. Ze werkten als freelancers voor het ministerie van Defensie.

Uribe kwam tot zijn besluit na de ontsnapping van een andere gijzelaar. De politieman John Frank Pinchao was negen jaar in handen van de rebellen. Na zijn ontsnapping zwierf hij zeventien dagen door de jungle voor hij eerder deze week door de politie werd gevonden. Pinchao vertelde dat de gijzelaars onder zeer wrede omstandigheden worden vastgehouden.

NRC Handelsblad, donderdag 17 mei 2007
door Marcel Haenen

Na een zwerftocht van zeventien dagen door het oerwoud van Colombia en bijna negen jaar gevangenschap is de 32-jarige politieman John Frank Pinchao in vrijheid. Uitgedroogd en overmand door emoties dook hij gisteren op nadat de man op 28 april aan zijn bewakers van de rebellenbeweging Farc ontsnapte. Hij zat gevangen in de jungle van Vaupés, bij de grens met Brazilië. En Pinchao bracht meer goed nieuws. De ruim vijf jaar geleden door de Farc ontvoerde Colombiaanse presidentskandidate Ingrid Betancourt leeft nog. Ze zat bij hem in hetzelfde kamp met gevangenen en herstelt er van geelzucht. Betancourt zou vijf keer tevergeefs hebben proberen te vluchten. Haar campagneleidster Clara Rojas moedert er over haar driejarige in gevangenschap geboren zoontje Emanuel. En ook de familie van de drie Amerikanen Marc Gonsalves, Thomas Howes en Keith Stansell - in 2003 in het oerwoud neergestort met een vliegtuigje - kan opgelucht adem halen. Ook deze drie mannen zitten in het kamp dat Pinchao wist te ontvluchten.

Pinchao werd in november 1998 samen met zestig andere personen als gijzelaar meegenomen door de Farc. Die hadden een aanval uitgevoerd in het stadje Mitú waarbij zo´n vijftig mensen om het leven kwamen. Van de oorspronkelijke gijzelaars zaten er nog zeven vast. De gevangenen worden door de Farc volgens Pinchao om de paar maanden verplaatst.

Pinchao vertelde al jaren zijn ontsnapping te hebben voorbereid. Hij had de laatste tijd een deel van zijn karige rantsoen als noodvoorraad gespaard. 17 dagen geleden zette hij het op een lopen. Wadend door een rivier en zijn lichaam bedekkend met bladeren tegen de muggen en de zon verwijderde hij zich zo ver mogelijk van zijn bewakers. Onderweg is hij af en toe door indianen van eten voorzien. Hij was pas echt veilig toen hij uiteindelijk een Colombiaanse eenheid van de drugspolitie tegenkwam.

Pinchao heeft inmiddels kennis gemaakt met zijn zoontje. Die is geboren kort nadat hij werd ontvoerd. De voormalige gijzelaar zei zich grote zorgen te maken over de tientallen achtergebleven gevangenen. 'Ik hoop dat ze op de een of andere manier snel terugkeren. Er komt een dag dat ze het licht van de vrijheid zullen zien. God zal ze beschermen en hopelijk krijgen ze nu niet door mijn schuld extra moeilijkheden', zei Pinchao op een persconferentie.

In juni 2001 had de familie van de gijzelaar voor het laatst een brief van John ontvangen. Aan zijn zus Clara schreef hij toen te vrezen dat hij nooit meer levend het oerwoud uit zou komen. 'Het enige dat in de jungle achter zal blijven zijn onze skeletten. De regering heeft namelijk geen enkele belangstelling ons te bevrijden.' Onderhandelingen over een mogelijke ruil van gevangenen tussen de Farc en de regering van Uribe zijn nog nooit echt van de grond gekomen.

In december vorig jaar wist de voormalige Colombiaanse minister Fernando Araújo na zes jaar gevangenschap op een identieke manier te ontkomen aan zijn bewakers van de Farc. Twee maanden later werd hij door minister Uribe benoemd tot minister van buitenlandse zaken.

De Morgen, 17 mei 2007

De Frans-Colombiaanse gegijzelde politica Ingrid Betancourt leeft. Ook de drie Amerikanen die door de linkse Farc-rebellen worden vastgehouden, zijn nog in leven. Dat heeft John Frank Pinchao Blanco, een onderofficier van de Colombiaanse politie die zelf gegijzeld werd gezegd, nadat hij aan de guerrillero's kon ontsnappen. "De laatste keer dat ik hen heb gezien, was op 28 april", zei de onderofficier op een persconferentie in Bogota.

De 45-jarige Ingrid Betancourt werd op 23 februari 2002 ontvoerd door de Farc-rebellen. In aanloop naar de presidentsverkiezingen zocht ze als kandidaat voor de Groenen in Colombia een dialoog met de guerrillabeweging. De Farc-rebellen, die met 17.000 manschappen de grootste guerrillabeweging van Colombia vormen, eisen de vrijlating van 500 van hun medestrijders door de Colombiaanse regering. In ruil daarvoor zouden ze 56 gijzelaars vrijlaten.

(belga/dm)

ANP, 13 mei 2007

De regering van Colombia wil gedetineerde leden van de guerrillabeweging FARC vrijlaten. Dat heeft president Alvaro Uribe zaterdag voor de radio gezegd.

Uribe zei dat hij met dit ‘gebaar van goede wil’ hoopt dat de marxistische FARC zijn gijzelaars vrijlaat, onder wie de politica Ingrid Betancourt. ‘Als de wet het toelaat, wil ik een groot aantal FARC-leden vrijlaten. We zullen zien of zij in staat zijn onze gijzelaars vrij te laten’', aldus de president.

Zijn aankondiging komt als een verrassing. Uribe was altijd voorstander van de harde lijn. Hij steunde altijd openlijk het plan om de gegijzelden met behulp van het leger te bevrijden.

Het 17.000 man sterke FARC houdt al jarenlang 57 mensen gegijzeld, onder wie drie Amerikanen en Betancourt, de voormalige kandidate voor de presidentsverkiezingen die begin 2002 werd ontvoerd. In ruil voor hun vrijlating eist FARC dat de regering vijfhonderd gedetineerde opstandelingen vrijlaat.

De Volksrant, 10 mei 2007

BOGOTA - Bij gevechten tussen legereenheden en rebellen in Colombia zijn woensdag in totaal zeker achttien doden gevallen. Dat heeft de politie in Bogota bekendgemaakt.

In de provincie Santander kwamen zeker negen agenten om doordat een bermbom explodeerde op het moment dat ze er langsreden. Ze zouden helpen bij het vernietigen van cocaplantages.Volgens lokale functionarissen is het Nationale Bevrijdingsleger (ELN) in deze regio actief. Maar volgens de politie was de aanslag het werk van de FARC, de grootste verzetsgroep in Colombia. De FARC gebruikt de opbrengst van de cocateelt, waaruit cocaïne wordt gemaakt, om wapens te kopen.In het centrum van het land en nabij de grens met Venezuela kwamen volgens het leger bij gevechten tussen militairen en opstandelingen in totaal zes FARC-leden om en drie ELN-aanhangers.

De Morgen, 6 mei 2007

De Colombiaanse autoriteiten hebben de voorbije dagen 211 lijken ontdekt in massagraven in het zuiden van het land. Het gaat om slachtoffers van de paramilitairen.

"We zijn alweer geschokt door de wreedheid van deze oorlog", zo zei minister van Binnenlandse Zaken Carlos Holguin. Gezien de opgraafwerken in de provincie Putumayo, aan de Ecuadoriaanse en Peruaanse grens, nog niet beëindigd zijn, worden nog meer lijken verwacht.

De plaats van de massagraven werd aangewezen door voormalige paramilitairen, die in ruil voor de medewerking met het gerecht mildere straffen kunnen verwachten.

(belga/dm)

De Telegraaf, donderdag 22 februari 2007

Ontvoerde Betancourt mogelijk in ander land
PARIJS - De in 2002 ontvoerde Colombiaanse politica Ingrid Betancourt wordt mogelijk buiten Colombia vastgehouden.

Dat heeft de Colombiaanse president Alvaro Uribe woensdag gezegd in de Franse pers. 'De afgelopen weken hebben we informatie ontvangen dat Betancourt in een ander land is', zei Uribe volgens het tijdschrift L'Express.

Op de vraag of hij op de buurlanden Ecuador of Venezuela doelde zei Uribe dat hij niet een speciaal land in gedachten had. Hij zei ook dat niet toegegeven mag worden aan terroristen. 'Daarom blijven we proberen, elke dag, om of een redelijk humanitair akkoord te bereiken of ze met militaire middelen te bevrijden', aldus de president. Betancourt werd toen ze campagne voerde voor de presidentsverkiezingen, waaraan ze zou meedoen, samen met collega-politica Clara Rojas ontvoerd door de linkse rebellengroep FARC.

Familieleden van Betancourt zijn tegen militair ingrijpen, omdat linkse rebellen in het verleden tijdens bevrijdingsacties gijzelaars hebben vermoord. Ook verwijten ze Uribe niet genoeg te doen om Betancourt vrij te krijgen.

De Volksrant, 21 februari 2007
Van onze correspondent Cees Zoon

QUITO - De extreem-rechtse paramilitaire groepen in Colombia hebben zich een weg gebaand naar de hoogste echelons van de politiek. Justitie is echter een tegenoffensief begonnen, waardoor inmiddels tien parlementsleden zijn gearresteerd. Maandag viel ook het doek voor de eerste minister in het immer uitdijende schandaal van ‘de parapolitiek’: minister van Buitenlandse Zaken María Consuelo Araujo bezweek eindelijk voor alle druk en diende haar ontslag in.

Haar opvolger is al bekend: het is de onlangs uit het oerwoud teruggekeerde ex-minister Fernando Araujo, die zes jaar gevangen zat bij de linkse rebellenbeweging FARC maar op spectaculaire wijze wist te ontsnappen.Tot het allerlaatst had de Colombiaanse president Álvaro Uribe zijn minister verdedigd. Maar het visitekaartje van Colombia in het buitenland bleek niet langer presentabel na de arrestatie van haar broer, senator Álvaro Araujo, die wordt beschuldigd van de ontvoering van een politieke concurrent met hulp van een paramilitaire leider. Haar vader, een ex-minister, wordt verdacht van dezelfde misdrijven, evenals haar neef, die op dit moment gouverneur van het departement César is.
Een tweede broer van de minister, Sergio Araujo, is doelwit van de Amerikaanse justitie vanwege zijn relatie met de paramilitaire drugsbaron Jorge 40, die de laatste twintig jaar de werkelijke machthebber was in César.

Het afgelopen weekeind liet het Colombiaanse Hooggerechtshof behalve senator Araujo nog drie senatoren en een parlementslid oppakken, terwijl een ander parlementslid alleen nog op vrije voeten is omdat hij in het buitenland zit. De grootste oppositiepartij Polo Democrático Alternativo heeft na deze tweede golf arrestaties voorgesteld het mandaat van alle Congresleden in te trekken en forse straffen op te leggen aan de partijen waarin de politieke vrienden van de paramilitairen carrière konden maken.

Het schandaal is nu ook tot de regering doorgedrongen en belaagt zelfs president Uribe, die een half jaar geleden aan zijn tweede termijn begon na een ruime verkiezingsoverwinning. Zijn eigen broer is ervan beschuldigd nauwe banden te onderhouden met de extreem gewelddadige paramilitaire groepen, die officieel te boek staan als terroristische en criminele organisaties en wier leiders door de VS worden gezocht wegens grootschalige drugshandel.

Uribe zelf zou in het verleden de Verenigde Zelfverdedigingsgroepen van Colombia (AUC) gesteund hebben toen hij in de jaren negentig gouverneur was van het departement Antioquia, met daarin de toenmalige ‘wereldhoofdstad voor drugs’ Medellín.‘Wij beheersen 35 procent van het Congres’, verklaarde de gearresteerde AUC-leider Salvatore Mancuso vorig jaar. Die uitspraak bleek geen bluf te zijn. Mancuso bekende tijdens de verhoren niet alleen ruim driehonderd misdaden en deelname aan een aantal bloedbaden, maar hij onthulde ook het bestaan van het Akkoord van Ralito: een document dat in 2001 is getekend door de drie topleiders van de paramilitairen en veertig politici van partijen die Uribe steunen, van wie velen nu in het Congres zitten. In het document worden de uitgangspunten geformuleerd voor ‘de opbouw van een nieuw vaderland en het sluiten van een nieuw sociaal contract’. De politici zetten hun handtekening onder een akkoord met de meest gezochte figuren van Colombia, op een moment dat de terreur van de paramilitairen op zijn hoogtepunt was.

Justitie probeert nu uit te vinden wat de details van de afspraken waren. Bekend is dat de betrokken politici na het ondertekenen grote electorale successen boekten en deels zelf in het Congres belandden. Vermoed wordt dan ook dat veel drugsgeld is gebruikt voor politieke campagnes – want evenals hun officiële tegenstanders, de guerrillabeweging FARC, financieren de para’s zich met de productie en handel in cocaïne.

De paramilitaire organisaties zijn in de jaren tachtig opgezet door de leiders van de drugskartels, om zich te verdedigen tegen de FARC. Infiltratie van de kartels in de politiek van Colombia is niets nieuws. Pablo Escobar, in de jaren tachtig de grootste drugshandelaar ter wereld, was zelf enige tijd parlementslid. De laatste jaren zijn er steeds meer aanwijzingen dat de FARC en de para’s gezamenlijk de Colombiaanse drugsscene bestieren.

In het kader van het vredesproces (de oorlog tussen regering en guerrilla in Colombia duurt al meer dan een halve eeuw) begon president Uribe in 2003 de paramilitairen te ontwapenen. Zo’n dertigduizend van hen leverden hun wapens in en de belangrijkste leiders gaven zich over. Mensenrechtenorganisaties spraken van een verkapte amnestie. Zij vermoeden nu dat een onderdeel van het akkoord van Ralito was dat de para’s niet vervolgd zouden worden voor misdaden tegen de menselijkheid.

NOS Journaal, 23 februari 2007

Over de hele wereld is vrijdag stilgestaan bij de ontvoering van Ingrid Betancourt, de dag dat het precies vijf jaar geleden was dat zij werd gekidnapt.

In het stadhuis in Den Haag opende burgemeester Deetman de tentoonstelling Colombia Libertad para todos! (Colombia vrijheid voor iedereen).

In Parijs werd een grotere manifestatie gehouden. Daarbij was ook de zoon van Ingrid Betancourt aanwezig. Voor de NOS-radio zei hij dat hij druk op Frankrijk wil uitoefenen om zijn moeder vrij te krijgen. Hij wil dat de Franse regering vervolgens weer druk uitoefent op Amerika, dat een bondgenoot is van Colombia.

Washington moet de regering in Bogota manen om onderhandelingen te openen over de vrijlating van Betancourt. Tot nu toe heeft Bogota altijd geweigerd om te praten met de FARC.

Groen Zuurstof
De toen 41-jarige presidentskandidate Betancourt, voor de kleine partij Groen Zuurstof, viel vijf jaar geleden in handen van de FARC (Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia). Ze werd ontvoerd in het zuiden van het Latijns-Amerikaanse land. Sinds augustus 2003 is niets meer van Betancourt vernomen.

De FARC zegt dat de politica nog altijd in leven is. Volgens waarnemers heeft de FARC politiek-strategische redenen om haar niet te doden. Onlangs liet de Colombiaanse president Uribe weten dat Betancourt in het buitenland is. Maar volgens de moeder van Betancourt wilde Uribe daarmee een rookgordijn opwerpen om kritiek tegen te gaan dat hij te weinig doet om Betancourt vrij te krijgen.

Ruilen
De van oorsprong marxistische FARC houdt in totaal zo'n drieduizend mensen in gijzeling, onder wie vierhonderd kinderen. De FARC wil een deel van de gevangenen ruilen tegen vijfhonderd gevangen genomen strijders van de revolutionaire beweging.

Volgens diplomaten is de FARC niet bereid om Betancourt snel vrij te laten, omdat zij een meerwaarde heeft. Ze geniet internationale bekendheid, onder meer door de Geuzenpenning die prinses Máxima in 2004 aan de moeder van de ontvoerde politica uitreikte.

De FARC ontstond in de jaren zestig als protestbeweging van studenten en arme boeren. Ze willen een socialistische regering vestigen in Colombia. In retoriek en doelstellingen lijkt de FARC op de Venezolaanse president Chavez die óók zegt op te komen voor alle armen in Latijns-Amerika.

Deze week werd Fernando Araújo benoemd tot Colombiaans minister van Buitenlandse Zaken. Hij zat zes jaar vast, maar wist begin januari te ontsnappen aan zijn ontvoerders.

Het Volk, 21 februari 2007

In Colombia is Fernando Araujo benoemd tot nieuwe minister van Buitenlandse Zaken, amper zeven weken nadat hij kon ontsnappen uit de handen van de linkse rebellen die hem zes jaar lang hebben vastgehouden.
Vroeger was Araujo al eens minister van Ontwikkeling. ‘Ik ben blij dat ik opnieuw een steentje kan bijdragen tot de opbouw van een nieuw Colombia’, zei hij bij zijn benoeming.

De Colombiaanse pers reageerde verrast op Araujo's benoeming, gezien zijn gebrek aan ervaring in internationale aangelegenheden. Ook wordt de vraag gesteld of Araujo na zijn jarenlange isolering wel in staat is om het land in het buitenland te kunnen vertegenwoordigen.

Zijn voorgangster Maria Consuelo Araujo moest aftreden omdat enkele familieleden van haar beschuldigd werden van banden met ultrarechtse paramilitaire groeperingen.

De nieuwe minister van Buitenlandse Zaken werd op 4 december 2000 ontvoerd door de marxistische rebellen van de FARC. Op 31 december vorig jaar kon hij ontsnappen met de hulp van het Colombiaanse leger. Volgens Colombiaanse media houden de FARC nog steeds tientallen mensen gegijzeld, onder wie voormalig presidentskandidate Ingrid Betancourt.

(dpa)

PLAN ontvangt 500.000 euro voor 'desplazados'

Extra Trekking van de Nationale Postcode Loterij voor Plan Nederland
PLAN ontvangt 500.000 euro voor Colombiaanse 'desplazados'

Amsterdam, 1 februari 2007 ANP
Met de toekenning van 500.000 euro uit de Extra Trekking van de Nationale Postcode Loterij voor het project 'Gevlucht voor geweld - jongere ontheemden in Colombia', wil kindgerichte ontwikkelingsorganisatie Plan Nederland 1200 'desplazados'zicht op een betere toekomst geven. Daarnaast wil Plan het vergeten conflict in Colombia onder de aandacht van jongeren in Nederland brengen. In Colombia woedt al decennia een burgeroorlog. De overheid, paramilitairen, communisten en drugsbaronnen bestrijden elkaar met legale en illegale middelen op leven en dood. Dit complexe conflict leidt tot veel geweld en intimidatie van de Colombiaanse burgers, waaronder vele kinderen. Jaarlijks ontvluchten honderdduizenden mensen de bedreigingen en het geweld op het platteland, om ergens anders een bestaan op te bouwen.

Jonge vluchtelingen
In Colombia zijn miljoenen mensen op de vlucht voor 'La Violencia'. In de steden waar de vluchtelingen zich vestigen neemt de bevolking in razend tempo toe en dat trekt een zware wissel op de aanwezige voorzieningen. Spanningen zijn het gevolg en er is voor de vluchtelingen weinig hoop op een stabiele toekomst. Plan in Colombia steunt, onder andere in de stad Quibdó, jonge vluchtelingen - de desplazados - bij het opbouwen van een nieuw leven in hun nieuwe woonplaats. Plan doet dit onder andere met het verbeteren van de voedselzekerheid en het geven van cursussen in conflictbeheersing, gemeenschapsopbouw en omgaan met geweld. Bovendien gaat Plan een nieuwe school bouwen, met een gemeenschappelijke eetzaal/voedingscentrum en 172 huizen met sanitaire voorzieningen voor 1200 mensen, waarvan bijna 700 kinderen.

Jongeren en geweld
Met het project 'Gevlucht voor geweld - jongeren ontheemde in Colombia' wil Plan Nederland Nederlandse jongeren betrekken bij ontwikkelingsproblematiek en hen oproepen solidair te zijn met hun leeftijdsgenoten in Colombia. De communicatie rondom dit project maakt deel uit van de landelijke campagne van Plan Nederland 'Stop geweld tegen kinderen wereldwijd'.

Nationale Postcode Loterij
In totaal keert de Nationale Postcode Loterij over 2006 216 miljoen euro uit aan 53 goededoelenorganisaties. Dat is meer dan 14 miljoen meer dan in 2005. De Nationale Postcode Loterij heeft met een totaalinleg van ruim 432 miljoen euro ruim omzetstijging van 2,9 procent gerealiseerd in vergelijking met vorig jaar. Voor het 17e achtereenvolgende jaar is de Postcode Loterij gegroeid. Plan Nederland wordt sinds 1998 door de Nationale Postcode Loterij ondersteund en heeft dit jaar, naast de reguliere bijdrage van 3 miljoen euro, 500.000 euro ontvangen uit de Extra Trekking.

24/1/2007 - El Universal, La Vanguardia Liberal, Le Nouvel Obs, Le Monde

In 2006, FARC murdered 45 hostages because their families did not pay the ransom demanded, according to Gustavo Munoz, Chairman, of an association of relatives of those held hostage in Colombia.He affirmed that the rebels gave a period of 8 months to the families to pay ransoms for hostages who had been kidnapped to raise money.“They are under a death sentence. If during the period, the family does not pay the ransom, the person is executed”, he stated, explaining that the rebels demand approx. 9000 dollars to return the body.FARC, the largest rebel group, numbering 17,000 men, are holding 1,100 hostages as against the 510 held by ELN.Officially demilitarised following a peace agreement with Alvaro Uribe’s government, AUC, former right-wing paramilitaries, also hold 509 hostages.FARC also hold 57 hostages among them politicians, military personnel and Ingrid Betancourt, kidnapped on February 2002, as well as three American contractors whom they wish to “exchange” for FARC members held in prison, in and outside Colombia.

• Las FARC asesinaron en 2006 a 45 secuestrados El Universal (Venezuela)
• 45 secuestrados fueron asesinados en 2006 La Vanguardia Liberal
• COLOMBIE 45 otages des FARC nouvelobs.com
• Colombie : 45 otages des FARC exécutés faute de rançon en 2006 Le Monde

BOGOTA, 24 januari 2007

Een Colombiaanse minister die zes jaar lang ontvoerd is geweest door de rebellenbeweging FARC bleef op de hoogte van het nieuws dankzij Radio Nederland Wereldomroep. Dat meldde de zender naar aanleiding van een vraaggesprek met de minister.
‘Van alle Engelse uitzendingen waarnaar ik luisterde kon ik die van de Wereldomroep het beste begrijpen. Het was voor mij een goede afleiding en ze waren heel informatief. Ik luisterde naar het wereldnieuws en aan het einde van het programma naar het nieuws en de commentaren over gebeurtenissen in Nederland,’ aldus Araújo.

Rebellen van de FARC ontvoerden de toenmalige minister van Ontwikkeling in december 2000. Bij een aanval van het leger op het guerrillakamp waar hij werd vastgehouden, kon Araújo ontsnappen. Vijf dagen dwaalde hij door het oerwoud, om op 5 januari in de bewoonde wereld aan te komen.

De Morgen, 3 mei 2007

Een honderdtal guerrillastrijders van de marxistische FARC hebben gisteren aangekondigd dat ze de wapens willen neerleggen. Ze vragen echter wel een gedeeltelijke amnestie voor de criminele daden. Dit meldt algemeen procureur Mario Iguaran.

Iguaran zegt niet welke groep het betreft en op welke datum ze willen ontwapenen. Het is wel zo dat de vier geologen die in Choco in het noordoosten van het land gevangen werden genomen ondertussen door het FARC zijn vrijgelaten. Ze verkeren in goede gezondheid.

Het FARC dat met 17.000 manschappen de grootste guerrilla van het land is, vraagt nog steeds de vrijlating van 500 van hun mensen in ruil voor de vrijlating van 57 gijzelaars, onder welke verschillende bekende politieke en militaire figuren. (belga/dm)

Van onze correspondent Cees Zoon

De Volkskrant, 23 februari 2007

MEXICO-STAD - De dag dat Ingrid Betancourt werd ontvoerd door de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC) was zij presidentskandidate voor de Groenen en 40 jaar oud. Vandaag, precies vijf jaar later, is zij nog altijd een gevangene van de grootste guerrillabeweging van Zuid-Amerika. En er is geen enkel uitzicht dat zij op korte termijn wordt vrijgelaten.

Haar moeder, man en kinderen voeren in Colombia en ver daarbuiten onophoudelijk campagne voor haar vrijlating. Zij proberen buitenlandse regeringen zo ver te krijgen de Colombiaanse president Álvaro Uribe onder druk te zetten een ‘humanitaire uitwisseling’ van gevangen FARC-guerrilleros en een aantal gijzelaars van de groep te accepteren. Maar donderdag, de dag voor de vijfde verjaardag van de ontvoering van Ingrid Betancourt, liet Uribe weten dat hij elk overleg heeft verbroken en het leger bevel heeft gegeven een nieuw offensief tegen de guerrilla te beginnen.

Op 20 februari 2002 kondigde de toenmalige president Pastrana aan dat het vredesproces in Colombia was mislukt en dat de ‘neutrale zone’ was opgeheven waarin de FARC ongemoeid werd gelaten door het leger. Drie dagen later werden presidentskandidate Ingrid Betancourt en de kandidate voor het vicepresidentschap Clara Rojas tijdens een campagne in het zuidelijke departement Caquetá ontvoerd. De FARC verklaarden vrijwel onmiddellijk Betancourt, een aantal gevangen Congresleden en militairen te willen uitwisselen tegen vijfhonderd gevangen FARC-leden.

Over de uitwisseling is sindsdien verschillende keren vergeefs onderhandeld. Ook de interventie van de Franse regering mislukte, die buiten medeweten van Bogotá met de FARC onderhandelde en in 2003 zelfs een vliegtuig naar de Amazone stuurde om Betancourt op te halen.

President Uribe heeft zich nu de woede op de hals gehaald van de familie en de politieke aanhang van Betancourt door in een interview te verklaren dat Ingrid Betancourt ‘niet meer in Colombia is’, omdat de FARC haar het land zouden hebben uitgesmokkeld. ‘Dat is een rookgordijn van Uribe’, meent Yolanda Pulecio, de moeder van Betancourt en ex-parlementslid. ‘Hij zegt dat om een uitwisseling op humanitaire gronden te verhinderen. Daarmee onttrekt de president zich aan zijn verantwoordelijkheid.’Uribe ziet nu alleen nog heil in een bevrijding met militaire middelen van de naar schatting 3000 gijzelaars in handen van de FARC. Zijn critici brengen echter een mislukte bevrijdingsoperatie in 2003 in herinnering, waarbij onder meer een gouverneur en een ex-minister van Defensie omkwamen.

De Telegraaf, 22 februari 2007

BOGOTA/DEN HAAG - Bij de ontvoering van de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt in Colombia wordt vrijdag op veel plaatsen in de wereld stil gestaan, waaronder in het Haagse stadhuis. Burgemeester Wim Deetman opent er een tentoonstelling getiteld 'Colombia Libertad para todos!'.

Het is vrijdag precies vijf jaar geleden dat Betancourt, presidentskandidate van een kleine partij 'Zuurstof', op weg naar San Vicente del Caguán in het zuiden van Colombia werd ontvoerd door de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC). Van haar is sinds 30 augustus 2003 niets meer vernomen.

Zegslieden van de FARC bezweren dat zij nog in leven is. Leden van de strijdkrachten en regering van Colombia schatten dat de FARC inderdaad tactische redenen heeft om haar niet te doden. De van oorsprong marxistische beweging maakt zich al lange tijd voornamelijk schuldig aan ernstige misdaden waaronder drugshandel, moord en ontvoeringen. De FARC houdt naar schatting 3000 mensen vast onder wie circa vierhonderd kinderen.

Ze hebben bijna zestig speciale gijzelaars die ze willen ruilen tegen zo'n vijfhonderd gevangengenomen strijders van de FARC. Betancourt is een van die gijzelaars samen met drie Amerikanen en talrijke Colombiaanse notabelen of officieren. Maar Betancourt is volgens een diplomaat in Bogota de enige ontvoerde die internationaal bekendheid geniet en voor wie in talrijke landen actie wordt gevoerd. Dit verhoogt haar waarde voor de ontvoerders.

In maart 2004 kreeg Betancourt van prinses Máxima de Geuzenpenning die Betancourts moeder in ontvangst nam. Betancourt werd in 1961 in Bogota geboren maar groeide in Parijs op en huwde een Fransman.
De deze week benoemde minister van Buitenlandse Zaken van Colombia, Fernando Araújo, was meer dan zes jaar lang in handen van de FARC. Hij onstnapte begin januari aan zijn ontvoerders. Voor zijn ontvoering was hij minister van Ontwikkeling.

HLN België, 7 januari 2007

In Colombia worden bijna 3200 mensen die tussen 1996 en 2006 ontvoerd werden nog steeds vastgehouden, meldt Olga Lucia Gomez op de Colombiaanse radio RCN.

‘Van 1996 tot 2006 verkeren in totaal 3177 personen nog steeds in gevangenschap’, beweert de directrice van een niet-gouvernementele organisatie die hulp biedt aan slachtoffers van ontvoeringen. De gevangenen werden ontvoerd door zowel extreemlinkse guerrillastrijders als extreemrechtse paramilitairen. Van die laatste weten we niet waar ze hun gijzelaars gevangen houden, alhoewel ze hun 31 000 strijders ontwapend hebben.

De directrice verklaarde dit naar aanleiding van de ceremonie die georganiseerd werd om de vrijlating van oud-minister Fernando Araujo te vieren. Hij werd zes jaar vastgehouden door extreemlinkse militanten van het FARC. Araujo kon 31 december ontsnappen met de hulp van het Colombiaanse leger. (belga)