foto AP

Het Parool, 23 december 2009

BOGOTA - De Colombiaanse gouverneur Luis Francisco Cuellar is door zijn kidnappers, mogelijk Farc-strijders, gedood. Cuellars stoffelijk overschot werd woensdag met doorgesneden keel en schotwonden aangetroffen buiten de stad Florencia, waar hij maandagavond was ontvoerd door rebellen in legeruniformen.

Een legerpatrouille vond Cuellars lijk in een uitgebrande auto, die was omgeven door explosieven, vijftien kilometer buiten Florencia. De politie verdenkt de linkse guerrillabeweging Farc.

''Ze hebben hem de keel doorgesneden, de miserabelen. Ze wisten dat het leger in de buurt was en hen elk moment kon overmeesteren,'' aldus een geëmotioneerde president Alvaro Uribe in een televisietoespraak kort nadat het stoffelijk overschot was gevonden.

Uribes vader, een boer en veehouder, werd in 1983 gedood door Farc-strijders die hem trachtten te ontvoeren. Ook Luis Francisco Cuellar was veehouder, naast zijn baan als provinciaal bestuurder.

Cuellar, die op de dag van zijn overlijden 69 jaar was geworden,  was gouverneur van de zuidelijke provincie Caqueta, een bolwerk van de Farc. Ingrid Betancourt werd daar in 2002 ontvoerd.

Cuellar was in zijn leven al vier keer ontvoerd, steeds kwam hij volgens zijn echtgenote vrij na betaling van losgeld. Hij bleef gedurende periodes van twee tot zeven maanden in handen van zijn ontvoerders. De gouverneur is de hoogste Colombiaanse functionaris die sinds 2002, toen Uribe president werd, in Colombia is ontvoerd.

De Farc had woensdag nog niet gezegd verantwoordelijk te zijn. Onduidelijk is waarom ze Cuellar hebben gedood, zo kort na een spectaculaire operatie om hem te ontvoeren. Levend is hij, als ruilobject tegen gevangengenomen Farc-strijders, veel meer waard dan dood.

Sinds het aantreden van de conservatieve president Uribe heeft de Farc zware nederlagen geleden en raakte zij leiders kwijt. De ontvoering van Cuellar moest bewijzen dat de beweging nog machtig is, aldus Colombiaanse commentatoren.

Ongeveer vijftien in legeruniformen verklede rebellen vielen maandag het huis binnen van Cuellar in Florencia en namen hem mee. Een op wacht staande politieman werd gedood, een collega raakte gewond.

De Farc vocht aanvankelijk voor een socialistische staat, maar tegenwoordig houdt de beweging zich vooral bezig met criminele activiteiten zoals drugshandel en ontvoeringen. De guerrillabeweging zou zijn geslonken van 16.000 leden in 2001 tot circa zevenduizend nu. (AP, AFP)

foto Reuters

NRC Handelsblad, 23 december 2009

Reuters, AP, BBC

Bogota, 23 dec. De gouverneur van de Colombiaanse deelstaat Caqueta is gisteren dood aangetroffen, een dag nadat hij was ontvoerd uit zijn huis. De Colombiaanse regering beschuldigt de linkse rebellenbeweging FARC van de moord op gouverneur Luis Francisco Cuellar. De FARC zelf heeft vanochtend nog niet gereageerd.

De 69-jarige gouverneur werd aangetroffen nabij Florencia, de hoofdstad van de zuidelijke deelstaat Caqueta. Cuellars keel was doorgesneden en zijn lichaam vertoonde schotwonden. Cuellar was vastgebonden en had een prop in zijn mond. Rondom hem waren explosieven neergelegd.

De ontvoering van en moord op Cuellar onderstreept volgens de Colombiaanse regering dat de FARC allerminst verslagen is, hoewel de beweging het afgelopen jaar ernstig is verzwakt. Cuellar is de meest aanzienvolle politicus die is gegijzeld sinds president Uribe in 2002 aan de macht kwam in Colombia.

Onder de rechtse Uribe, die gezworen heeft de FARC te zullen verslaan, heeft het Colombiaanse leger, in samenwerking met de Verenigde Staten, zware klappen toegebracht aan de FARC. Vorig jaar wist het leger Ingrid Betancourt te bevrijden, de Frans-Colombiaanse politica die jarenlang de meest prominente gijzelaar van de FARC was.

President Uribe hield een speciale toespraak op de nationale televisie nadat het lijk van Cuellar was gevonden. „Wij herhalen al onze vastberadenheid om deze terroristen te verslaan”, zei Uribe in een verwijzing naar de FARC.

De Volkskrant, 14 oktober 2009

AMSTERDAM – van onze verslaggever
De Colombiaanse journalist Herbin Hoyos, bekend om zijn radioprogramma voor ontvoerde landgenoten in de Colombiaanse jungle, is begin deze week noodgedwongen naar Spanje gevlucht. Vorige week pleegden rebellen van de guerrillabeweging FARC een mislukte aanslag op zijn leven.

De 39-jarige Hoyos was donderdag ter promotie van zijn komende ‘Internationale Motorkaravaan door Europa’ op bezoek in het noordelijke deel van de hoofdstad Bogotà. Op dat moment kreeg Hoyos, op zijn motorfiets, van zijn werkgever Radio Caracol een waarschuwing dat acuut gevaar dreigde. Even later werd het busje waarin Hoyos’ lijfwachten zaten door een vrachtwagen geramd. De journalist kon tijdig ontkomen.

Volgens de Colombiaanse autoriteiten hadden rebellen van de FARC het op Hoyos gemunt, omdat ze niet zitten te wachten op de publiciteit rond zijn Europese motoractie. Hoyos wil begin november met naar schatting duizend motorrijders van Madrid via Spaanse, Franse en Italiaanse steden naar Rome rijden, om aandacht te vragen voor het lot van de Colombiaanse gegijzelden. Ook Hoyos werd in 1993 ruim twee weken lang gekidnapt.

Tijdens zijn tocht zal Hoyos onder anderen de Franse president Sarkozy en paus Benedictus XVI ontmoeten. Ook zal de veel gelauwerde journalist acties organiseren met Colombiaanse ex-gegijzelden. De bekendste van hen, de Colombiaans-Franse oud-politica Ingrid Betancourt, zal niet van de partij zijn. Zij is dan in Canada.

Vijfmaal eerder mislukte een aanslag van de FARC op Hoyos’ leven of werd een moordcomplot tijdig ontdekt. Bijna zijn hele familie leeft daarom buiten Colombia.

De FARC is al jaren ongelukkig met Hoyos’ radioprogramma Las voces del secuestro (de stemmen van de ontvoering), waarin Colombianen elke zaterdagnacht ontvoerde familieleden en vrienden een hart onder de riem steken.

Leidsch Dagblad, 09 oktober 2009

OSLO

In de Noorse hoofdstad Oslo wordt vrijdag om 11.00 uur de winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede 2009 bekendgemaakt. Op de lijst met kanshebbers staan 205 kandidaten.

Net als in de afgelopen jaren is de Ierse rockster en wereldverbeteraar Bono in de race. In het geruchtencircuit is ook de naam van de Zimbabwaanse premier Morgan Tsvangirai gevallen. De voormalige oppositieleider Tsvangirai trad begin dit jaar toe tot een eenheidsregering waarin hij moet samenwerken met president Robert Mugabe.

Colombia heeft twee serieuze kandidaten. Vooral de naam van senator Piedad Córdoba wordt veel genoemd. Mede door haar inspanningen liet de guerrillabeweging FARC een aantal gijzelaars vrij. Ook de Colombiaanse politica Ingrid Betancourt, die jarenlang door de FARC in gijzeling werd gehouden, zou kans maken.

Aan de Nobelprijs voor de Vrede is een geldbedrag van circa 1 miljoen euro verbonden. Vorig jaar beloonden de drie vrouwen en twee mannen van het comité in Oslo de Finse ex-president Martti Ahtisaari (72) voor diens succesvolle bemiddelingspogingen bij conflicten, crises en oorlogen.

4 juli 2009

De Frans-Colombiaanse Ingrid Betancourt vertelde op de zender Radio Caracol dat haar boek in 2010 gepubliceerd zal worden. In diezelfde periode zal een film verschijnen over haar zes jaar lange gijzeling door de Farc-rebellen in de Colombiaanse jungle. Ze heeft de rechten toegekend aan de Amerikaanse producente Kathleen Kennedy, bekend van haar samenwerking met Steven Spielberg voor de film Schindler’s List.

Ingrid Betancourt hoopt haar boek in oktober te beëindigen. “Ik beleef elk moment opnieuw en de lezers zullen in mijn huid zitten, (…) ze zullen de ontberingen voelen, de honger, de warmte, de psychologische druk, de vernederingen, de affectieve verscheuring”.

De ex-presidentskandidate werd op 23 januari 2002 ontvoerd door de FARC (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia). Zes jaar later werd ze door het Colombiaanse leger, samen met veertien andere gijzelaars, bevrijd.

(Bron: Belga)

Katholiek Nieuwsblad, 27 april 2009

De Colombiaanse president Alvaro Uribe heeft alle internationale aanbiedingen om te bemiddelen tussen regering en de guerrillabeweging FARC afgewezen. Uribe accepteert alleen de “katholieke Kerk of het Internationale Rode Kruis” als neutrale gesprekspartner, aldus de president. Hij reageerde daarmee op een voorstel van de oppositie de Venezolaanse president Hugo Chavez te vragen te bemiddelen om de honderden gijzelaars vrij te krijgen.

Aanleiding is de eis van de FARC de elf jaar geleden ontvoerde militair Pablo Emilio Moncayo alleen over te dragen aan een internationale onderhandelaar. Sinds de spectaculaire bevrijdingsactie in 2008, waarbij de voormalige presidentskandidate Ingrid Bétancourt werd bevrijd, heeft de Colombiaanse regering van internationale bemiddeling afgezien. (KN/KNA)

MO Mondiaal Nieuws, 6 april 2009

6 april 2009 (MO) - Na jaren hard militair optreden tegen de FARC zoekt de Colombiaanse president Alvaro Uribe contact met de linkse rebellengroep. Hij verbindt echter strikte voorwaarden aan de vredesgesprekken.

De Colombiaanse President Uribe kondigde vorige week aan dat hij vredesonderhandelingen wil met de linkse rebellengroep FARC. Zijn enige eis aan het FARC is dat de rebellengroep drie tot vier maanden lang geen geweld gebruikt. “Naar vrede zoeken, betekent niet dat we geweld moeten toelaten”, aldus Uribe. Uribe zei echter niet dat het leger dan ook zou stoppen met acties tegen de FARC.

Dat de Colombiaanse president deze stap zet, zou wel eens te maken kunnen hebben met de nieuwe tactiek van de FARC. Die plegen sinds kort bomaanslagen in de Colombiaanse steden. Volgens parlementslid Simón Craviria Ruiz zouden deze aanslagen uitbesteed worden. Bovendien worden zakenmannen onder druk gezet om de FARC financieel te steunen.

Verandering

Na jaren hard optreden door president Uribe lijkt hij nu toch voor de vredesonderhandelingen te gaan. Uribe werd president en verwierf ook grote populariteit met zijn optreden tegen de FARC. Onder zijn bewind is onder andere de bekendste gijzelaar van de FARC, Ingrid Betancourt, bevrijd.

Vorige week zondag nog trok de FARC zijn eis tot een gedemilitariseerde zone in. Die eis was op tafel gelegd bij onderhandelingen om wedezijds gevangenen vrij te laten. De FARC wilde 20 gegijzelde veiligheidsagenten ruilen voor 500 gevangen genomen rebellen. De vraag tot uitwisseling van gevangenen werd meteen afgewezen door president Uribe. Uribe zei nog dat vredesonderhandelingen niet mogelijk waren met terroristen, enkel met democratieën.

Oproep tegen samenwerking

Vorige dinsdag stuurde de FARC ook een bericht de wereld in, gericht aan de gevangengenomen guerillaleiders Olivo Saldaña en Karina. Hierin stond dat de FARC oproept om het doel -een Colombia onder hun bewind- niet te verraden. De FARC denkt ook nog niet aan demobilisering, waarmee de rechtse AUC wel bezig zou zijn. Ze willen niet hetzelfde behandeld worden als “de horden paramilitaire moordenaars, georganiseerd door de staat in hun oorlog tegen het volk.”

Auteur: Evert Govaerts

NRC, 6 februari 2009

AP

Calí, 6 febr. De Colombiaanse rebellenbeweging FARC heeft een ex-congreslid na zeven jaar gijzeling, gisteren overgedragen aan het Rode Kruis.

Sigifredo López was de laatste politicus die nog door de strijdgroep werd vastgehouden. De FARC gijzelt nu nog circa twee dozijn militairen en agenten, die het wil ruilen tegen gevangen medestrijders.

López vertelde gisteren over de dood van elf medegijzelaars, in 2007. Zij werden, volgens hem, doodgeschoten door hun bewakers toen deze op een groep andere FARC-leden stuitten, die ze verwarden met een legerpatrouille. Sinds zondag liet de FARC in drie etappes zes gijzelaars gaan.

Kritiek gijzelaar

Een van hen, de Colombiaanse oud-gouverneur Alan Jara bekritiseerde na zijn vrijlating president Álvaro Uribe en zei dat hij „niets” gedaan had voor zijn vrijheid en die van andere gijzelaars. Enkele uren nadat hij met een Braziliaanse legerhelikopter uit de Colombiaanse jungle was opgepikt, gaf Jara een persconferentie. Hij stelde dat „het conflict in dit land president Uribe goed uitkomt en het lijkt erop dat het de FARC – en dit is de perversiteit – het waardeert dat Uribe aan de macht is.”

NRC, 4 februari 2009

Door een onzer redacteuren

Rotterdam, 4 febr. Een Colombiaanse oud-gouverneur heeft gisteren na zijn vrijlating door de guerrillabeweging FARC gezegd dat president Álvaro Uribe „niets” gedaan heeft voor zijn vrijheid en die van andere gijzelaars.

Alan Jara (51) werd ruim 7,5 jaar geleden door de FARC ontvoerd. Gisteren was hij de vijfde gijzelaar binnen een week die door de van oorsprong marxistische strijdgroep werd overgedragen aan een missie van het Internationale Rode Kruis. Enkele uren nadat hij met een Braziliaanse legerhelikopter uit de Colombiaanse jungle was opgepikt, gaf Jara een persconferentie. Hij stelde dat „het conflict in dit land president Uribe goed uitkomt en het lijkt erop dat het de FARC – en dit is de perversiteit – het waardeert dat Uribe aan de macht is.”

Jara zei dat Uribe’s militaire aanpak van de FARC de guerrillabeweging niet verzwakt heeft en alleen onderhandelingen het conflict kunnen beëindigen. De FARC houdt nu nog circa twee dozijn ‘politieke’ gijzelaars vast die ze wil ruilen voor honderden gevangen medestrijders. De regering weigert dat volgens Jara ten onrechte: „Ik voel met heel mijn hart, dat Uribe niets voor onze vrijheid gedaan heeft.” Jara kreeg hierop applaus uit de zaal, waar zich veel familieleden van gijzelaars bevonden.

Na zijn persconferentie ontmoetten Jara en zijn familie president Uribe in hun huis in Villavicencio. Na afloop van dit gesprek werd Uribe gevraagd naar Jara’s uitlatingen. Hij zei dat hij de dialoog met de FARC altijd gaande heeft gehouden. „Wat we nu willen is dat Alan Jara van zijn vrijheid geniet. Dat hij zegt wat hij wil, en dat de regering dit respecteert. Dat we hem omringen met vertrouwen, met genegenheid.”

NRC, 2 februari 2009

AP, AFP

Bogotá, 2 febr. De Colombiaanse rebellenbeweging FARC heeft gisteren vier gijzelaars vrijgelaten. De vier (drie politieagenten en één militair) werden door het Internationale Rode Kruis met een Braziliaanse legerhelikopter opgehaald uit een gebied dat door de rebellen wordt beheerst.

Bijna was de operatie misgelopen, volgens een journalist die met de missie meereisde. Colombiaanse militaire vliegtuigen die rondjes vlogen boven het gebied zouden grote nervositeit hebben veroorzaakt, bij de FARC en bij de vertegenwoordigers van het Rode Kruis. Regeringsonderhandelaar Restrepo noemde dit verhaal ongegrond. Hij zei dat de autoriteiten zich hadden gehouden aan de afspraken met het Rode Kruis.

De vier gijzelaars werden sinds 2007 vastgehouden. Ze maken deel uit van een groep van zes, die de rebellen in december beloofden vrij te laten als gebaar van goede wil. Vrijlating van de andere twee, een oud-gouverneur (gegijzeld sinds 2001) en een voormalige parlementariër (gegijzeld sinds 2002), wordt ook deze week verwacht.

Bij de onderhandelingen over deze en andere vrijlatingen heeft de linkse senator Piedad Córdoba steeds een belangrijke rol gespeeld. Maar president Uribe zei vannacht dat hij voortaan alleen nog bemiddeling zal toestaan van het Rode Kruis.

De FARC had juist geëist dat Córdoba de commissie zou leiden waaraan de gijzelaars worden overgedragen. Als alleen het Rode Kruis in die commissie overblijft, zo is de vrees onder familieleden van gijzelaars, dan zullen de rebellen mogelijk afzien van nieuwe vrijlatingen.

De FARC houdt nog enkele honderden gijzelaars vast.

De Volkskrant, 2 februari 2009

BOGOTA - De Colombiaanse rebellenbeweging FARC heeft vier gijzelaars vrijgelaten, drie Colombiaanse agenten en een militair. Dat heeft Colombianen voor de Vrede zondag laten weten, een organisatie die in de gijzelingsaffaires bemiddelt.

Het is voor het eerst sinds de bevrijding van vijftien gijzelaars, onder wie de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Bétancourt, in juli, dat weer mensen bij de FARC wegkomen. De marxistische beweging werd in de jaren zestig opgericht en vocht aanvankelijk voor een socialistische staat, maar houdt zich tegenwoordig voornamelijk bezig met criminele activiteiten zoals drugshandel.

Het zondag vrijgelaten viertal werd sinds 2007 gegijzeld door de FARC. De ex-gijzelaars lijken volgens de eerste berichten in goede gezondheid te verkeren.

ANP, EFE

NOS.nl, 1 februari 2009

Een delegatie van het Rode Kruis is in Colombia aangekomen om 6 gijzelaars op te halen, die vrijgelaten worden door de rebellenbeweging FARC. De overdracht gebeurt op een geheime plaats in de jungle. Als eerste komen drie gegijzelde politiemannen en een militair vrij.

De linkse verzetsbeweging heeft verder beloofd dat ook een oud-gouverneur en een voormalig parlementslid de komende dagen in vrijheid worden gesteld.

De zes gijzelaars die nu vrijkomen zijn de eerste sinds juli vorig jaar. Toen werden de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt en veertien anderen door het leger bevrijd.

Foto: Marina Alexandra Maldonado

AD, 19 januari 2009

Door Gerben van ‘t Hof

BOGOTA - Om de rechterpols van Jaime Bermudez bungelt een groen bandje. ,,Ik heb het uit Brazilië. Het schijnt geluk te brengen,’’ zegt de Colombiaanse minister van Buitenlandse Zaken in zijn statige werkkamer in Bogota. ,,Het bandje gaat pas af als het breekt. Voor de zekerheid heb ik er wel vijftien meegebracht.’’

De minister hoopt duidelijk op een flinke dosis voorspoed. Misschien niet zozeer voor zichzelf - qua carrière gaat het de voormalige ambassadeur in Argentinië voor de wind - maar vooral voor ‘zijn’ Colombia. Het steekt de 43-jarige Bermudez dat de wereld ‘nog steeds niet begrijpt dat zijn land het beter doet dan ooit’.

,,Laat het woord Colombia vallen en mensen beginnen over cocaïne, over guerrillastrijders en paramilitairen, over ontvoeringen, geweld en moord,’’ verzucht hij. ,,Maar er is de afgelopen jaren zó veel verbeterd. Neem de mensenrechten. Colombia is het enige land waar de president met grote regelmaat burgers op zijn kantoor uitnodigt om met hen te praten over het verbeteren van de mensenrechten.

Colombia heeft een gewelddadig verleden, dat is zo. Maar het aantal moorden is in de afgelopen vijf jaar met meer dan 45 procent gedaald. De kans om te worden omgebracht is in bijvoorbeeld Washington groter dan in Colombia. Het aantal ontvoeringen daalde in de laatste jaren zelfs met ruim 80 procent.’’

Dure promotiecampagnes om de wereld via kranten, tijdschriften en spotjes op internationale televisiestations te tonen hoe ‘goed’ zijn land er voor staat, zijn volgens Bermudez weinig effectief. ,,De negatieve beeldvorming over Colombia verdwijnt alleen als mensen het land met eigen ogen zien. Als toerist, politicus of zakenman, dat maakt niet uit.’’

Het aantal toeristen dat naar Colombia kwam, verdubbelde de afgelopen jaren tot twee miljoen. ,,Mensen kunnen weer vrij rondreizen. Wie eenmaal in Colombia is, wil niet meer weg. Het is moeilijk om niet verliefd te worden op het land.’’

Ook de economie draait op volle toeren. ,,In 2008 groeide de Colombiaanse economie met ruim zeven procent,’’ zegt de minister trots. ,,Dat komt voor een belangrijk deel door een toenemend aantal buitenlandse investeringen. Het is verder belangrijk dat we handelsverdragen kunnen sluiten met zoveel mogelijk landen. Nu houden enkele landen hun markten gesloten voor Colombiaanse producten.’’

Juist handel en investeringen zijn volgens Bermudez van groot belang voor Colombia om een einde te kunnen maken aan geweld van de guerrillabewegingen als de FARC en aan de door de verzetsstrijders bedreven drugshandel. ,,Elke centimeter waarin we investeren, nemen we af van de drugshandelaren en hun illegale activiteiten. De investeringen leiden er, vooral op het platteland, toe dat de teelt van coca (de grondstof voor cocaïne red.) wordt teruggedrongen en mensen werk krijgen in fabrieken, op kantoren en in de landbouw. Dat maakt van handel en investeren niet alleen economische, maar ook politieke thema’s.’’

Vooral over de relatie met Frankrijk is Bermudez erg te spreken. ,,De steun van het land voor, tijdens en na de bevrijding van Ingrid Betancourt was erg belangrijk voor Colombia. Frankrijk toonde daarmee aan achter ons te staan in de strijd tegen de FARC. We zijn het land ontzettend dankbaar dat het asiel verleent aan voormalige FARC-strijders.’’

In Colombia hebben de afgelopen jaren 46.000 rebellen met hulp van de overheid de FARC en andere terroristische groeperingen de rug toegekeerd. ,,In geen enkel ander land wordt zo veel rebellen een nieuw bestaan geboden. Steeds meer landen gaan beseffen dat we van Colombia weer een succes willen maken. Nederland is een van de weinige landen die dat al vroeg inzag. Niet voor niets werkt Den Haag al tijden actief mee met de demobilisatie van de guerrillastrijders.’’

Gazet van Antwerpen, 8 januari 2009

Zes gevangenen van de Colombiaanse FARC-rebellen komen wellicht deze maand nog vrij. De regering van Álvaro Uribe belooft de nodige garanties om de operatie te kunnen uitvoeren.

De Colombiaanse guerrillabeweging FARC kondigde op 21 december de eenzijdige vrijlating aan van twee gijzelaars en vier krijgsgevangenen. Dat was een reactie op de “publieke briefdialoog” die in september van start was gegaan op initiatief van de liberale senator Piedad Córdoba. Het document werd ondertekend door 150 intellectuelen en journalisten en 25.000 burgers.

Brieven

In een brief van 30 december die woensdag bekend raakte, geeft de FARC aan dat ze de vrijgelaten gevangenen aan senator Córdoba zal overdragen. De voorwaarde van de FARC dat 'een prominent democratisch persoon van een bevriend land of van de internationale gemeenschap' garant moet staan voor de vrijlating, vormde geen obstakel.

Het Internationale Comité van het Rode Kruis juichte toe dat beide kampen hun vertrouwen hebben gegeven aan de plannen voor de bevrijdingsoperatie.

Betancourt

De gevangenen voor wie de vrijheid wenkt, zijn de burgers Alan Jara en Sigifredo López en vier militairen waarvan de identiteit niet werd vrijgegeven. Jara is de voormalige gouverneur van het centrale departement Meta. De FARC houdt hem gevangen sinds 2001. López is de enige overlevende van een groep van twaalf regionale parlementsleden die in 2002 gevangen werden genomen. De andere elf stierven in 2007 in gevangenschap.

Jara en López zijn de laatste burgers van de groep waarvan presidentskandidate Ingrid Betancourt deel uitmaakte. Betancourt werd de in zomer van vorig jaar bevrijd.

Bron: IPS

De Volkskrant, 22 december 2008

ANP/AFP/EFE

BOGOTA - De Colombiaanse guerrillabeweging FARC heeft zondag toegezegd zes gijzelaars vrij te laten. De rebellen zien de actie als een voorbereiding op een gevangenenruil met de Colombiaanse regering.

De FARC stelde in een verklaring dat drie politiemensen, een militair en daarna twee politici vrijkomen. De politici zijn Alan Jara, ex-gouverneur van de provincie Meta, en het parlementslid Sigifredo Lopez. Ze werden respectievelijk in 2000 en 2002 ontvoerd.

De FARC wil tientallen personen die ze in gijzeling heeft, ruilen tegen rebellen die op last van de Colombiaanse regering worden vastgehouden. De regering en de rebellen hebben meerdere malen over het ruilen van de gevangenen onderhandeld. De gesprekken liepen steeds weer spaak. In juli werden vijftien gijzelaars bevrijd, onder wie de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Bétancourt.

De marxistische FARC werd in de jaren zestig opgericht en vocht aanvankelijk voor een socialistische staat, maar houdt zich tegenwoordig voornamelijk bezig met criminele activiteiten zoals drugshandel. De in de jungle rondtrekkende groepen FARC-strijders desintegreren door militaire nederlagen, desertie en gebrek aan contact met de buitenwereld waar ze geen steun hebben.

Radio Nederland Wereldomroep, zondag 21 december 2008

Bogotá - Uit een gehucht ten zuiden van de Colombiaanse hoofdstad Bogotá zijn tien bewoners ontvoerd, vermoedelijk door de linkse guerrillabeweging FARC.

Volgens de politie kwamen zes tot acht gewapende mannen het gehucht 's nachts binnen. Ze zeiden dat ze leden van de FARC waren en dat ze verscheidene mensen zouden meenemen.

De guerrillabeweging houdt honderden mensen in gijzeling in de hoop die te kunnen ruilen voor losgeld en gevangen zittende medestrijders. Onder de gegijzelden zijn ook veel politici. De bekendste FARC-gijzelaar, oud-presidentskandidate Ingrid Betancourt, werd in juli door het leger bevrijd.

De Morgen, 19 december 2008

Ingrid Betancourt zal zich uit de openbaarheid terugtrekken om te werken aan een boek over haar leven. De voormalige kandidate voor de Colombiaanse presidentsverkiezingen werd afgelopen juli bevrijd uit handen van de rebellen van de FARC. Die hadden haar zes jaar gevangen gehouden in de Colombiaanse jungle.

Betancourt was vandaag in Mexico om hulp te vragen voor gijzelaars die nog worden vastgehouden door de FARC. (novum/ap/bdr)

18/12/2008 - El Mundo, AFP, La Nacion, Latin America Herald Tribune, la Tribune des Droits Humains, Cilombia Reports, IPS

The husband of Ayda Quilcue, one of the organizers of the anti-government protests in October and November, was killed when the army opened fire at the car he was driving.

President Luis Evelis Andrade of the Colombia's National Indigenous Organization (ONIC) says Edwin Legarda was driving the minivan of the Cauca Regional Indigenous Council (CRIC) assigned to his wife when the army opened fire.

Legarda was taken to a Popayán hospital, but died of his injuries.

Elsevier, woensdag 10 december 2008

(Novum) - De Colombiaanse rebel Wilson Bueno Largo, die een held werd omdat hij een gijzelaar bevrijd had, is woensdag in Frankrijk aangekomen. Dat heeft de Franse minister van buitenlandse zaken gezegd.

Frankrijk liet vorig jaar weten politiek asiel te verschaffen aan Colombiaanse rebellen die deserteerden door gijzelaars te bevrijden. Voormalig gijzelaarster Ingrid Betancourt heeft zich ingezet voor de komst van Largo. Betancourt werd in juli bevrijd na zes jaar gevangen te zijn gehouden door de rebellenbeweging FARC.

De Colombiaanse autoriteiten lieten de aanklachten tegen Largo vallen en gaven hem zelfs een beloning van vierhonderdduizend dollar (285 duizend euro) voor het bevrijden van het congreslid Oscar Tulio Lizcano. Lizcano zat acht jaar gevangen.

De FARC houdt nog 28 mensen gegijzeld, onder wie politici, soldaten en agenten.

Algemeen Dagblad, 10 december 2008

Door GERBEN VAN ’T HOF

BOGOTA - Juan Sebastian Lozada heeft net op de tv naar een potje voetbal zitten kijken als er hard op de deur wordt gebonkt.

Hij staat op en ziet een groep politieagenten voor het huis staan. ,,Is je vader thuis?,’’ vragen ze. ,,Nee,’’ antwoordt Lozada. En dan gaat het mis.

De agenten zijn in werkelijkheid leden van de Colombiaanse rebellenbeweging FARC. Ze grijpen Juan, zijn broer Jaime Felipe en hun moeder en sleuren het drietal het huis uit.

Dat gebeurde in het plaatsje Neiva op 29 juli 2001, vertelt Juan in een streng beveiligd regeringsgebouw in Bogota. ,,Ik was toen 15, mijn broer 17. De FARC was uit op mijn vader omdat hij senator was van de provincie Huila. De rebellen hoopten hem te kunnen ruilen tegen gevangen kameraden.’’

De FARC (Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia) is verantwoordelijk voor honderden ontvoeringen. Maar ook andere rebellenbewegingen, paramilitaire groepen en drugskartels maken zich schuldig aan kidnapping. Vaak overkomt de gijzelaars hetzelfde als Lozada.

Aanvankelijk werden Juans broer, zijn moeder en hijzelf gezamenlijk in een gebouw vastgehouden. ,,Maar na zes maanden dwongen de guerrillastrijders mijn moeder met hen mee te komen. Ze zeiden dat zij een interview moest afgeven en daarna zou worden vrijgelaten. Wij zouden ook vrijkomen. Ik wist dat ze logen.’’

De FARC eiste losgeld van Juans vader. ,,Het ging om 800.000 dollar, een bedrag dat hij nooit kon betalen. Mijn broer en ik werden overgebracht naar een plaats diep in het oerwoud. Het was er zo donker, dat we de bomen niet eens goed konden zien. We sliepen in tenten van plastic op bedden van bladeren. We moesten ons in een rivier wassen en kregen nauwelijks eten, meestal een bord water met zout.’’

Het kamp waar Juan vastzat, werd volgens hem bewaakt door zo’n 25 man. ,,Rondom het kamp hadden de rebellen mijnen gelegd. Zelfs als we langs die explosieven zouden kunnen komen, was ontsnappen zinloos. De guerrillastrijders maakten ook de dienst uit in dorpjes in de buurt.’’

In het kamp werd nauwelijks gesproken. ,,Er was niets te doen. We mochten wel naar de radio luisteren. Behalve ’s nachts. De rebellen waren bang dat het signaal dan zou worden onderschept door het leger of de politie. Soms hoorden we mijn vader spreken op de radio als de rebellen weer met hem hadden onderhandeld over losgeld. Zijn stem gaf ons de kracht om vol te houden. Ontvoerd zijn voelt alsof je in de gevangenis zit. Met dit verschil dat jij niet weet voor hoe lang en dat anderen niet weten waar jouw gevangenis zich bevindt.’’

De jongens door wie Juan was ontvoerd, waren even oud als hij. Vrijwel allemaal zeiden ze dat ze de FARC wilden verlaten omdat ze inzagen dat ze niet goed bezig waren.

Na drie jaar werden Juan en zijn broer vrijgelaten. Hun vader had losgeld betaald. Juan weigert te zeggen hoeveel. ,,Ik was dolblij weer te worden verenigd met mijn vader en jongere broer.’’ Een jaar later, in december 2005, werd Juans vader alsnog door de FARC vermoord. ,,Mijn vader zou zijn gedood omdat hij het losgeld voor mijn moeder niet kon betalen. De politie zei dat er meer dan vijfhonderd schoten waren gelost. ’’

Later liet de FARC weten dat de moord op Juans vader niet hun bedoeling was geweest. Op 28 februari, ruim zeven jaar na de ontvoering, kwam Juans moeder vrij. ,,Ze was diep getraumatiseerd.’’

Juan wil, net als zijn vader, de politiek in. ,,Ik voel me daartoe verplicht. Tegenover hem en iedereen die ons heeft gesteund. Mijn moeder vindt het maar niets. Ze is als de dood dat ik, of een ander gezinslid, opnieuw wordt ontvoerd.’’

Foto: Mauricio Duenas AFP

NOS Journaal, 1 december 2008

Ingrid Betancourt is teruggekeerd in haar geboorteland Colombia. Het is voor het eerst dat de Colombiaanse politica haar land bezoekt sinds ze werd bevrijd uit handen van de FARC.

Betancourt woonde de afgelopen maanden in Parijs bij haar gezin. Op verzoek van haar kinderen keerde ze niet eerder terug naar Colombia. Betancourt blijft maar kort in Colombia. Ze maakt een reis door Latijns-Amerika. Die reis staat in het teken van de mensenrechten.

Kandidaat
De Frans-Colombiaanse Betancourt was kandidaat bij de Colombiaanse presidentsverkiezingen van 2002. Tijdens de campagne werd ze ontvoerd door de linkse guerrillabeweging FARC. Zes jaar lang hielden FARC-strijders haar vast in de Colombiaanse jungle. In juli van dit jaar werd ze bevrijd en ging ze naar Europa. 

Duizenden Colombianen hebben vrijdag geprotesteerd tegen de FARC. Ze eisen dat de rebellenbeweging alle gijzelaars vrijlaat. Dat zijn er ongeveer 700.

Elsevier, zaterdag 29 november 2008

(Novum/AP) - Tienduizenden Colombianen hebben vrijdag in verschillende steden en ook in het buitenland gedemonstreerd voor de vrijlating van gijzelaars door de linkse guerrillabeweging Farc. Sommige gijzelaars worden al meer dan tien jaar vastgehouden.

Tot de demonstraties is onder meer opgeroepen door de vroegere presidentskandidate Ingrid Betancourt, die 2 juli door agenten van de militaire inlichtingendienst uit handen van de rebellen werd bevrijd na meer dan zes jaar gevangen te zijn gehouden. "Jullie aanwezigheid is het mooiste kerstcadeau voor diegenen die op dit moment in de jungle met hun nek aan een boom zijn gebonden", zei Betancourt in Madrid. Zij is sinds haar bevrijding niet meer naar Colombia teruggekeerd en woont nu bij haar kinderen in Parijs.

Schattingen van de Colombiaanse autoriteiten dat de Farc nog zevenhonderd mensen gevangen houdt worden door sommigen als overdreven beschouwd. Onder de gijzelaars zijn wel twee politici en 26 militairen en politieagenten. President Alvaro Uribe weigert met de Farc te onderhandelen en denkt dat het leger ze kan verslaan.

De Colombiaanse rockster Juanes toonde zich op een bijeenkomst in Medellín 'een beetje bedroefd' over de enigszins teleurstellende opkomst bij de demonstraties. In februari en juli kwamen nog miljoenen Colombianen op de been. "De politiemensen en soldaten die nu nog in de jungle worden vastgehouden zijn niet zo bekend als anderen en daarom vind ik dat wij dit soort marsen meer dan ooit moeten steunen."

Mondiaal Magazine, 5 november 2008

Door: Constanza Vieira

BOGOTA, 5 november 2008 (IPS) - Generaal Mario Montoya, de chef van het Colombiaanse leger, heeft dinsdag (4 november) ontslag genomen. Tegen de generaal loopt waarschijnlijk een onderzoek, al is hij nog niet in staat van beschuldiging gesteld. Montoya zou samengewerkt hebben met extreemrechtse paramilitaire groepen in de stad Medellin.

Montoya werd voor veel Colombianen een held door de bevrijding van de Frans-Colombiaanse Ingrid Betancourt op 2 juli van dit jaar. De voormalige presidentskandidate was de bekendste gevangene van de FARC, de grootste linkse rebellengroep in het land. De gedurfde bevrijdingsoperatie, waarbij ook drie gegijzelde Amerikanen en 11 Colombiaanse agenten en soldaten konden worden gered, slaagde zonder dat er een schot werd gelost.

De Colombiaanse president Álvaro Uribe benoemde generaal Óscar González als nieuwe legerchef. Uribe had daarbij veel lof over wat Montoya voor Colombia gedaan had. Maar de generaal was al langer omstreden. De Washington Post hoorde al half september van een medewerker van de procureur-generaal in Bogota dat er een onderzoek liep tegen Montoya. De Colombiaanse regering ontkende dat toen.

Luis Adrián Palacio, een voormalig lid van een Colombiaanse paramilitaire groep, leverde het Colombiaanse gerecht informatie over de samenwerking tussen Montoya en paramilitairen in de noordwestelijke stad Medellin. Het gaat met name om de door Montoya geleide Operatie Orion, waarbij Colombiaanse troepen al dan niet in samenspraak met plaatselijke doodseskaders de armenwijk Comuna 13 binnenvielen om de wijk te ‘zuiveren’ van linkse rebellen. Volgens Iván Cepeda, een woordvoerder van de Beweging van de Slachtoffers van Staatsmisdaden (MOVICE), ‘verdwenen’ er tijdens die operatie mensen en is er ook sprake van massagraven in Comuna 13.

Triple A

Cepeda is tevreden met het ontslag van Montoya. “Hij wordt in verband gebracht met veel mensenrechtenschendingen. Eind de jaren 70 werd hij bijvoorbeeld geassocieerd met de ‘Triple A’ (Amerikaanse Anticommunistische Alliantie), een paramilitaire groep die in Bogota actief was tegen oppositieleden, advocaten en journalisten.”

Het vertrek van de legerchef komt na het ontslag vorige week van enkele Colombiaanse kolonels en een twintigtal andere legerofficieren. Ze werden de laan uitgestuurd voor hun rol in de moord op dakloze jongeren uit Bogota. Het leger deed de vermoorde jongeren doorgaan voor rebellen die bij gevechten om het leven waren gekomen.

VN-mensenrechtencommissaris Navi Pillay verklaarde zaterdag dat dergelijke ontvoeringen en standrechtelijke executies blijkbaar ‘wijdverbreid’ zijn in Colombia en “systematisch” worden toegepast. Volgens Cepeda gaat het om duizenden gevallen.

Naast de legertop lijkt ook de Colombiaanse regering niet al te zeer wakker te liggen van mensenrechtenschendingen. De regering heeft een programma lopen waarbij informanten beloond worden voor informatie die bijdraagt tot succesvolle operaties tegen de guerrilla waarbij rebellen gedood kunnen worden. Dat is een uitnodiging tot misbruik.

Sommige buitenlandse bondgenoten van Colombia vinden ook dat de regering in Bogota meer moet ondernemen tegen mensenrechtenschendingen. Op 31 oktober tekenden de Amerikaanse ambassadeur William Brownfield en de Colombiaanse minister van Defensie Juan Manuel Santos een overeenkomst over Amerikaanse bijstand voor opleidingen over de mensenrechten en over het internationaal humanitair recht voor het Colombiaanse leger.

De Britse regering nam in oktober de praktijk van standrechtelijke executies door het Colombiaanse leger twee keer publiekelijk op de korrel.

NOS Journaal, 30 oktober 2008

Een deserteur van de Colombiaanse rebellenbeweging FARC krijgt een beloning, omdat hij op zijn vlucht een ontvoerde politicus heeft meegenomen. Dat heeft de Colombiaanse president Uribe bekendgemaakt.

De afvallige rebel, die Isaza wordt genoemd, mag in Frankrijk een nieuw leven opbouwen. 

Isaza ontsnapte samen met het voormalige parlementslid Oscar Tulio Lizcano uit een rebellenkamp. Na een tocht van drie dagen door de jungle bereikten ze een legerpost.

Ondervoed
De 63-jarige Lizcano is acht jaar gevangen gehouden door de FARC. Hij verkeert in redelijk goede gezondheid. Wel is hij ondervoed en heeft hij psychische hulp nodig.
Lizcano vertelde op de Colombiaanse televisie dat hij na acht jaar gevangenschap moeite heeft met praten. "U moet begrip hebben voor het feit dat ik wat onsamenhangend spreek. Omdat ik niet kon oefenen. Tijdens mijn gevangenschap kon ik niet praten met de rebellen die mij bewaakten.

En duidelijk geëmotioneerd: "Ik heb net de minister van Defensie verteld wat ik in de Odyssee van Homerus las: het leven is waardevoller dan welke vergaarde rijkdom ook."

NRC Handelsblad 27 oktober 2008

AP, AFP

Bogotá, 27 okt. Een Colombiaans congreslid dat acht jaar lang gegijzeld werd door de FARC is vorige week met hulp van een van zijn bewakers ontsnapt uit handen van de guerrillabeweging. Óscar Tulio Lizcano en zijn ex-cipier, een guerrillero met het alias ‘Isaza’, bereikten gistermorgen na drie dagen lopen door de jungle de bewoonde wereld. Ze meldden zich bij een militaire controlepost bij het stadje San José del Palmar, in de westelijke provincie Chocó.

Uit de eerste medische onderzoeken blijkt dat de gezondheid van de 62-jarige Lizacano zwak is. Hij is ondervoed, lijdt aan bloedarmoede en heeft parasieten in zijn lichaam. Inmiddels is hij herenigd met zijn vrouw en kinderen. Tijdens een korte persconferentie bedankte hij „degene die de moed had om met mij weg te gaan”.

Leger en politie hielden de groep die Lizcano vasthield al maanden in de gaten en omsingelden haar steeds dichter. Isaza, die de eenheid leidde, wordt door de regering amnestie verleent. Hij zal samen met zijn levenspartner, een ex-guerrillera die enkele maanden geleden al deserteerde, asiel krijgen in Frankrijk. Ook krijgt hij de financiële beloning die de regering belooft aan FARC-leden die deserteren en daarbij een gijzelaar met zich meenemen.

Algemeen Dagblad, 8 oktober 2008

Door FRANS BOOGAARD

BRUSSEL - Middenin haar verhaal bréékt ze. Ingrid Betancourt heeft net verteld hoe ze haar dochter op haar vijftiende verjaardag een briefje gaf, waarvan ze zelf het bestaan allang was vergeten.

Elk jaar, terwijl zij gevangen zat in de Colombiaanse jungle, herlas haar dochter dat, en putte ze er moed uit.’Mijn God, had ik dát geweten!’

Ze stokt, snikt en lacht tegelijk, en legt uit: ‘Mijn dokters noemen dat posttraumatische stress. Niks ergs, schijnt vanzelf weer over te gaan.’

Links applaudisseert luid, rechts lijkt nauwelijks geraakt. Krap drie maanden na haar bevrijding van de FARC, de communistische guerrillastrijders in Colombia die haar meer dan zes jaar en vier maanden gevangen hield, is de Frans-Colombiaanse politica in Brussel om er het Europees Parlement (EP) te danken voor haar bevrijding.

Via de radio, vastgeketend aan een boom, overdekt met insecten, hoorde ze hoe het EP over haar debatteerde. ‘Dag na dag heeft me dat geholpen mijn kruis te dragen. Ik hield mezelf voor: fysiek kunnen ze je doen verdwijnen, maar mijn naam en gezicht blijven. Als ik nog leef, mijn levenslust weer heb, dan dankzij jullie.’ Betancourt schetste een ontluisterend beeld van haar gijzelnemers, die ze 2321 dagen lang kon observeren. ‘Kinderen, niet ouder dan de mijne. De jongsten 11, 12, 13, de oudsten 20 of 25. Voor 95 procent gerekruteerd door de FARC om cocablaadjes te plukken, later werden ze kanonnenvlees in een absurde oorlog, die volledig wordt gefinancierd met drugsgelden.’

De massa van circa 15.000 jongeren die de ruggengraat vormen van de FARC zou daar niet zijn als de maatschappij ze meer perspectief had geboden, aldus Betancourt.

De maatschappij die zij wil is er één van solidariteit, van dialoog vooral: ‘Met woorden kun je veranderen wat onmogelijk te veranderen lijkt.’

Na haar speech en buiten de zaal, nog steeds ontroerd, grijpt ze de handen van EP-voorzitter Pöttering, om die niet meer los te laten: ‘Ik schaam me, ik had me nog zó voorgenomen niet emotioneel te worden, en nu word ik het toch.’

Algemeen Dagblad, 22 september 2008

BOGOTA - Ingrid Betancourt, de Frans-Colombiaanse politica die in juli werd bevrijd na een zes jaar lange ontvoering door FARC-rebellen, keert zeker niet terug in de Colombiaanse politiek. Dat heeft ze gezegd in een interview met het Colombiaanse radiostation Caracol.

‘Ik keer niet terug in de politieke arena', zei ze vanuit New York, waar ze zondag dineerde met de Colombiaanse president Alvaro Uribe. ‘Dat is zeer duidelijk wat mij betreft.' Desgevraagd erkende ze dat ze wordt bedreigd. ‘Dit is een zeer gevoelig onderwerp voor mijn familie. De kinderen en mijn moeder zijn erg bezorgd.'
Betancourt werd in 2002 ontvoerd toen ze kandidaat was voor het presidentschap van Colombia.

(ANP)

Op dinsdag 9 september 2008 heeft Ingrid Betancourt de Verenigde Naties in New York toegesproken. Bijgaand de tekst van haar toespraak.

Weltwoche, 8 september 2008

NU.nl, vrijdag 5 september 2008

WENEN - De Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt is vrijdag in Wenen verkozen tot 'Vrouw van het jaar 2008'. Dat heeft de organisatie van Women's World Awards bekendgemaakt.

De 46-jarige Betancourt kreeg de prijs vanwege haar voortdurende strijd voor democratie, vrijheid en tolerantie. Haar onwrikbare toewijding maakte van haar een rolmodel voor vele miljoenen mensen, aldus de organisatie.

Het is de vierde keer dat de prijzen worden uitgereikt. Oud-Nobelprijswinnaar van de Vrede, Michail Gorbatsjov, is voorzitter van de organisatie World Awards.

Beeldje

De prijs, een beeldje, wordt in twaalf categorieën uitgereikt aan vrouwen die de wereld hebben beïnvloed door middel van hun werk op het gebied van politiek en mode. Oprah Whinfrey, Nena, Waris Dirie, Donatella Versace en koningin Noor van Jordanië zijn eerdere prijswinnaars in diverse categorieën.

Betancourt krijgt haar prijs op 26 oktober uitgereikt tijdens een gala in een nog niet bekendgemaakte Europese stad.

Gazet van Antwerpen, 5 september 2009

"Enkel dialoog en openheid kunnen voor een oplossing van het conflict in Colombia zorgen", aldus Ingrid Betancourt. “Als de strijders van de marxistische rebellenbeweging FARC een plaats krijgen in de politiek, komt vrede een stap dichterbij”, zei de voormalige presidentskandidate in Rome.

Betancourt werd meer dan zes jaar vastgehouden door het FARC, tot het Colombiaanse leger haar in juli bevrijdde. Een ontmoeting met paus Benedictus XVI was het orgelpunt van haar vierdaagse bezoek aan Italië. Daar had ze naar eigen zeggen de hele periode van haar gevangenschap van gedroomd. Onmiddellijk na haar bevrijding liet Betancourt verstaan dat ze de paus wou ontmoeten, om hem te bedanken voor zijn gebeden en publieke oproepen om haar vrij te laten.

Betancourt maakte van haar reis naar Rome ook gebruik om de Colombiaanse regering en guerrillastrijders nogmaals op te roepen met elkaar te gaan praten. Beiden gedragen zich autistisch en luisteren alleen naar zichzelf, vindt Betancourt.

Vrede en democratie

Ze richtte zich rechtstreeks tot haar gijzelnemers: “Na bijna zeven jaar ken ik jullie en jullie organisatie, ideeën en doelen. De wereld nodigt jullie uit om je hart te openen voor iets anders dan politieke en militaire berekeningen en om plaats te maken voor vrede in jullie gedachten.”

Vrede kan er volgens Betancourt enkel komen “door middel van democratie, wederzijds respect en de wet”. Ze droeg de Colombiaanse regering op om de politieke rol te erkennen van het FARC, “wetend dat we verschillend zijn en er verschillende ideeën op nahouden”.

Persoonlijke toekomstplannen

De beroemdste ex-gijzelaar van het FARC deed ook haar politieke en persoonlijke toekomstplannen uit de doeken. Betancourt gaat zich in de eerste plaats inspannen voor de vrijlating van anderen die nog in handen van de FARC zijn, en voor gijzelaars wereldwijd. “Ik ambieer niet langer een politieke loopbaan in Colombia.” Ze wil daar in de toekomst nog op terugkomen, maar gelooft niet dat ze op dit ogenblik op haar plaats zou zijn in de politieke arena.

De berichten dat ze bij de VN-organisatie voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (Unesco) aan de slag zou gaan, wuifde Betancourt weg: “Het zou een grote eer zijn voor Unesco te werken, maar anderen zijn daar geschikter voor.”

Bron: IPS

Katholiek Nieuwsblad, vrijdag 5 september 2008

De na zes jaar gijzeling bevrijde Colombiaanse politicus Ingrid Betancourt heeft paus Benedictus bedankt voor zijn inzet en solidariteit met gevangenen van de Farc-rebellen. Tegenover journalisten in Rome noemde ze de paus vanmorgen na de ontmoeting een “lichtende gestalte”, een persoon vol menselijkheid en begrip. De ontmoeting met de paus had ze volgens eigen zeggen ervaren als een buitengewone belevenis, de vervulling van een droom. Tijdens de ontmoeting had ze met paus Benedictus samen gebeden dat God het harde hart van de guerrillaleider zou bereiken, zodat ook de andere gijzelaars vrij zouden komen. In gevangenschap had ze op de radio de stem van de paus gehoord, die haar naam noemde. Dat was voor haar een licht geweest, vertelde de voormalige presidentskandidaat voor Colombia. Daarom wilde ze sinds de dag van haar bevrijding de paus ontmoeten. De politica zei de indruk te hebben dat ze tegen het strenge protocol gehandeld had door de paus bij zijn verschijnen te omarmen. Ze riep de Farc-leiders op de wapens neer te leggen en te stoppen met moord en misdaad. “De democratische weg is de enige manier om dingen te veranderen,” hield ze de guerrilleros voor. (KNA/KN - foto: AP)

International Herald Tribune

The Associated Press, August 25, 2008

ROME: Former hostage Ingrid Betancourt will get her wish to meet with Pope Benedict XVI when they hold private talks next week at the papal summer residence.

The meeting Sept. 1 will take place in Castel Gandolfo, a town near Rome where Benedict is spending the rest of the summer.

Betancourt, a former presidential candidate in Colombia, has credited her religious faith with helping her survive more than six years of captivity in the Colombia jungles at the hands of leftist rebels.

Shortly after her release in early July, Betancourt said she wanted to meet with Benedict.

Betancourt's entourage says she will also be received by Italy's president.

NRC Handelsblad, 27 juli 2008

AP, Reuters

Madrid, 27 juli. De Spaanse politie heeft zaterdagmorgen een 57-jarige vrouw gearresteerd op verdenking van lidmaatschap van de Colombiaanse guerrillabeweging FARC.

Dat heeft het Spaanse ministerie van Binnenlandse Zaken vandaag bekendgemaakt.

Volgens Spaanse media zou het gaan om de FARC-vertegenwoordiger in Spanje. Garcia Albert kon worden opgepakt met hulp van de Colombiaanse politie: informatie van de computer van een in maart door het Colombiaanse leger gedode FARC-leider Raúl Reyes zou zijn gebruikt.

Garcia Albert zou in Spanje fondsen werven voor de rebellenbeweging.

De FARC staat onder grote druk. De afgelopen maanden verloor de rebellenbeweging verscheidene kopstukken en deserteerden honderden strijders. De Colombiaanse regering voert een felle strijd tegen de FARC.

NOS.nl, 25 Juli 2008

De Colombiaanse rebellenbeweging FARC heeft tien gijzelaars vrijgelaten. De meeste zijn overgedragen aan het Rode Kruis. Het zijn de eerste vrijlatingen sinds Ingrid Betancourt werd bevrijd.

Het zijn tien Colombianen die vorige week gevangen waren genomen. Het Rode Kruis speelde een bemiddelende rol bij de vrijlating. Waarschijnlijk speelde ook een rol dat de families van de tien te arm zijn om losgeld te betalen.

De FARC heeft nog honderden gijzelaars in handen. De organisatie staat onder grote druk door een offensief van het leger. Veel FARC-leden zijn gedeserteerd en geven informatie aan het leger.

ANP Photo

Trouw, 20 juli 2008

'Mossad betrokken bij reddingsoperatie Betancourt'

MADRID (ANP) - De Israëlische geheime dienst de Mossad was betrokken bij de reddingsoperatie van de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt. De Spaanse krant La Vanguardia berichtte dit zondag op gezag van een bron binnen de Israëlische inlichtingendienst.

‘De Mossad en de Amerikaanse en Franse inlichtingendiensten hebben meer dan een jaar met de Colombiaanse autoriteiten gewerkt aan een bevrijdingsplan', meldde het dagblad. Het Colombiaanse leger bevrijdde Betancourt en veertien anderen begin juli uit handen van de rebellenbweging FARC.

Israël zou twee geheim agenten hebben geleverd die infiltreerden in de FARC, zonder dat ze dat van elkaar wisten. De infiltratie slaagde zo goed, dat de twee uiteindelijk bepaalden wat de FARC wel en niet wist, aldus de Catalaanse krant.

Nieuws.nl, 17 juli 2008

(Novum) - Nynke Laverman heeft samen met de Colombiaanse zanger Miguel Osorio een nummer opgenomen om aandacht te vestigen op de duizenden mensen die ontvoerd zijn in Colombia. De Friese zangeres maakte de single 'I dare you/Te desafío' in opdracht van de Stichting Ingrid Betancourt Nederland.

De stichting zet zich in voor de vrijlating van mensen die gegijzeld zijn door de Colombiaanse rebellenbeweging FARC. Met de single wil de organisatie duidelijk maken dat de strijd niet stopt sinds boegbeeld Ingrid Betancourt twee weken geleden werd vrijgelaten. "Ingrid was, is en zal het boegbeeld van onze stichting zijn, ook nu zij is vrijgekomen. Alle aandacht die daarbij gepaard ging is voor ons een extra stimulans en we willen nu graag verder profiteren van deze aandacht."

De single wordt zondag uitgebracht. In de Colombiaanse hoofdstad Bogotá vindt ter ere van de dag van de onafhankelijkheid een manifestatie plaats waarbij ruim twee miljoen mensen worden verwacht. In Parijs wordt die dag een door Betancourt aangevoerde mars gehouden om te protesteren tegen het geweld in Colombia.

AFP, 16 juli 2008

PARIJS (AFP) — Ex-gijzelaarster Ingrid Betancourt et de burgemeester van Parijs Bertrand Delanoë hebben woensdag opgeroepen om op zondag 20 juli een groot concert bij te wonen dat in Parijs gehouden wordt voor de ontvoerden, tegelijk met de manifestaties die in Colombia georganiseerd worden ter gelegenheid van de Nationale Dag van de Onafhankelijkeheid. Het concert zal plaatsvinden op het Place du Trodadéro van 14.00 tot 19.00 u.

‘Wij moeten de Farc onder druk zetten’, zei Betancourt, die op 2 juli na meer dan zes jaar gevangenschap bevrijd is uit de handen van de guerrilla door de Colombiaanse strijdkrachten.

Ingrid Betancourt, voormalig kandidaat voor de presidentsverkiezingen in 2002, vertelde dat zij dinsdagavond een hartelijk gesprek had gevoerd met de Colombiaanse president Alvaro Uribe. Zij verklaart ‘op dezelfde golflengte’ te zitten als hij ten aanzien van het lot van de 25 ‘politieke’ gijzelaars die de guerrilla wil ruilen tegen 500 gevangengenomen guerrilleros.

Zij hoopt op een ‘snelle’ opening van de onderhandelingen tussen de Farc en de regering ‘zodat hun leven gegarandeerd kan worden.’

foto: Marjan Lodewijk

Trouw, 14 juli 2008

(Novum/AP) - Ingrid Betancourt, die ruim zes jaar gegijzeld is geweest door de Colombiaanse FARC, heeft maandag uit handen van de Franse president Nicolas Sarkozy het Legioen van Eer ontvangen, de hoogste onderscheiding in Frankrijk.

 "De republiek wil u op deze manier haar bewondering en erkenning laten blijken", zei Sarkozy. Hij roemde ook de familie en kinderen van Betancourt en noemde hun houding 'gedurende die lange jaren exceptioneel'.

 Betancourt zei dat ze de onderscheiding niet verdient, maar dat het haar toch veel plezier deed deze te ontvangen. Op haar donkere jurk droeg ze een afbeelding van een vredesduif. "Door die te dragen, draag ik al jullie genegenheid met mij mee, de strijd die jullie hebben geleverd voor mijn vrijlating", zei Betancourt. Ze riep op tot blijvende inzet voor de vrijlating van de gijzelaars die nog steeds in handen zijn van de FARC.

INTERVIEW, The New York Times
De Volkskrant, 12 juli 2008

PARIJS - De Colombiaans-Franse politica `vertelt over de gruwelijkheden van haar gevangenschap in de Colombiaanse jungle.

Ingrid Betancourt zegt te vrezen dat ze binnenkort instort. Een week na haar plotselinge bevrijding van bijna zeven jaar gevangenschap in de Colombiaanse jungle, ziet Betancourt er gezond uit. Elegant zelfs, in haar zwarte broekpak met wit linnen blouse en om haar pols een gouden Cartier horloge, dat fel afsteekt bij de eenvoudige rozenkrans die ze zelf maakte van het touw dat de guerrillastrijders gebruikten om hun geweer over de schouder te dragen.

Betancourt vertelde donderdag in Parijs over haar breekbaarheid, en over de verdieping van haar geloof als katholiek. Maar ook dat ze weet dat de adrenaline in haar lijf snel aan het wegebben is.

‘Ik stort binnenkort in, zegt ze zachtjes. ‘Het is als met een huizenhoge golf, je weet dat hij eraan zit te komen, en hij komt dichterbij. Dus ik weet dat voor mij de tijd is aangebroken om te stoppen. Ik wil niet ten onder gaan aan een depressie.’

Betancourt (46) – die Colombiaanse is van origine, maar door haar eerste huwelijk ook de Franse nationaliteit verkreeg – ontvangt bezoek in een van de mooiste hotels van Parijs: Le Meurice. Ze maakt gebruik van de overweldigende media-aandacht om iedereen te bedanken die haar heeft geholpen en om de druk op te voeren om de andere, misschien wel zevenhonderd, gijzelaars van de FARC vrij te krijgen.

Ze vermijdt het beschrijven van details over hoe het was om als aantrekkelijke vrouw gevangen te zitten in de jungle tussen gewapende en boze mannen, wier gedrag, zegt ze, ‘zo monsterlijk was dat ik denk dat ook zij van zichzelf walgden’. Betancourt vertelt wel dat ze vaak vastgeketend, fysiek gemarteld en vernederd werd.

Ze wil een getuigenis afleggen, ‘maar het moet het juiste moment zijn’, zegt ze met betraande ogen. Slechts en week na haar bevrijding zegt Betancourt, in het Engels: ‘Ik heb tijd nodig’. ‘Het is niet makkelijk te spreken over dingen die nog pijn doen. En waarschijnlijk blijft het heel mijn leven pijn doen, ik weet het niet. Het enige dat ik heb besloten is dat ik wil vergeven. En vergeven lukt pas als je dingen kunt vergeten.’

‘Dus ik moet twee dingen doen. Ik moet vergeten om rust te krijgen in mijn ziel en vergiffenis te kunnen schenken. Maar als ik eenmaal dingen ben vergeten en heb vergeven, zal ik de herinneringen weer terug moeten brengen. Waarschijnlijk worden ze gefilterd door de tijd, zodat ik ze niet hoef te vertellen met alle pijn die ik nu voel.’

Het ligt in de lijn der verwachting, zegt Betancourt, dat ze professionele hulp zal zoeken bij dit proces. Ze heeft de wreedheid van het ‘menselijke beest’ gezien. ‘Ik denk dat iedereen van ons dat beest in zich heeft, zo zitten we in elkaar’, zegt ze. ‘We kunnen zo verschrikkelijk tegen anderen doen.’

Eigenlijk vindt ze dat het onmogelijk is om andere mensen te beoordelen, maar dan zegt ze: ‘Ik begrijp nu wat ik hiervoor niet kon begrijpen, zoals de nazi's bijvoorbeeld, hoe dat heeft kunnen gebeuren.’

Ze heeft altijd haar waardigheid proberen te behouden, vertelt Betancourt. Ze vond rust en vermeed dat ze gek werd door dagelijkse bezigheden voor zichzelf te creëren, zoals meditatie en gebed, en voor anderen activiteiten te verzinnen ‘om houvast te geven in een wereld zonder houvast’. Betancourt werd getroffen door de grootmoedigheid van enkele van haar medegijzelaars.

‘Dat is het magische van alles’, zegt ze. ‘De mens heeft een donkere kant, maar ook een lichte kant, die hoop kan geven aan anderen. Dat is wat spiritualiteit voor mij betekent.’

Ze heeft een persoonlijke band met God gekregen, vertelt Betancourt ook. ‘Ik praat met hem en hij geeft antwoord. Mensen zijn geneigd om wonderen als nonsens af te doen en spreken over toevalligheden, maar ik denk dat ze elke dag iedereen overkomen.’

Betancourt is moe, maar moet nog meer media te woord staan. Haar publieke optredens komen binnenkort ten einde, voorziet ze. Dan vertelt ze over haar kinderen Lorenzo en Melanie, die bij haar zijn in de Franse hoofdstad.

‘Ik weet dat het moment aangebroken is om mij terug te trekken, om bij mijn familie te zijn en mijn leven terug te vinden.’ Haar stem slaat over. ‘Weet u, het is alsof ik met een parachute ben geland in het leven van anderen. Zij leiden hun leven met hun dagelijkse bezigheden. En ik heb niets. Zes dagen geleden zat ik nog vastgeketend aan een boom. Nu ben ik vrij en probeer ik te bedenken hoe ik verder moet met mijn leven.’

Het Parool, 8 juli 2008

Betancourt: "Ik denk dat we het punt hebben bereikt dat we de radicale taal, die mensen verwondt, moeten veranderen." Foto AP/Jacques Brinon

PARIJS - Ingrid Betancourt heeft de Colombiaanse regering opgeroepen niet langer 'de taal van de haat' te spreken over de Farc. Betancourt, die zes jaar de gevangene was van de Colombiaanse guerrillabeweging, is bezig met een zegetocht door Frankrijk, waar ze als heldin wordt geëerd.

In verschillende interviews vestigt ze de aandacht op de zevenhonderd in de jungle achtergebleven gijzelaars, en waarschijnlijk heeft ze hun lot in gedachten als ze er bij president Alvaro Uribe op aandringt zijn 'extremistische' taal over de Farc te staken.

''Ik denk dat we het punt hebben bereikt dat we deze radicale taal, die mensen verwondt, moeten veranderen,'' aldus Betancourt. In een radioboodschap voor de achtergebleven gijzelaars riep ze hen op de moed niet te verliezen. Ze deed dat via Radio Caracol, een Colombiaanse zender die vaak wordt gebruikt om boodschappen aan de Farc-gevangenen over te brengen.

Betancourt, die deze week een bezoek aan Lourdes zal brengen, zegt niet onmiddellijk te zullen terugkeren naar Colombia. ''De Farc is een zware slag toegebracht; ze zullen waarschijnlijk wraak willen nemen, dus ik moet even voorzichtig zijn.''

Eén van de Amerikanen die vorige week tegelijkertijd met haar bevrijd werden, Marc Gonsalves, zei gisteren dat de Farc de resterende gijzelaars zal straffen voor de bevrijdingsactie. ''Zij worden nu gedwongen door de jungle te marcheren met een ketting om hun nek.'' Volgens Gonsalves zijn Farc-leden geen revolutionairen, maar terroristen.

De Volkskrant, 4 juli 2008

RECONSTRUCTIE, van onze verslaggever Iñaki Oñorbe Genovesi

AMSTERDAM - Slechts 22 minuten en 13 seconden duurt de bevrijdingsactie waarbij de ontvoerde politica Ingrid Betancourt en veertien andere gijzelaars uit handen van de Colombiaanse guerrillabeweging FARC worden gered. Geen dode of gewonde valt bij bij de operatie door commando’s van het Colombiaanse leger. Er wordt zelfs geen schot gelost bij de militaire actie op zo’n 60 kilometer van het plaatsje Tomachipán, diep in de Colombiaanse jungle van het zuidoostelijke departement Guaviare.

Geen wonder dat de Colombiaanse minister van Defensie Juan Manuel Santos jubelend spreekt van een ‘bevrijdingsactie uit een film’ en van een ‘ongekende dapperheid en effectiviteit die beslist de geschiedenis in zal gaan’. Vooral als je bedenkt dat Operación Jaque (Operatie Schaak), zoals het Colombiaanse leger de bevrijdingsactie van Betancourt en de anderen heeft gedoopt, al ruim een jaar geleden is begonnen.

In mei 2007 om precies te zijn, als de door de FARC ontvoerde politieagent Jhon Frank Pinchao, na negen jaar gevangenschap, weet te ontsnappen uit de jungle. Dankzij zijn verklaring krijgt het Colombiaanse leger eindelijk duidelijkheid in welk deel van het land de FARC zich met hun beroemde gijzelaar ophouden. Maar ook hoe de linkse rebellen het zo vaak voor elkaar krijgen om niet door het leger te worden gespot. Ook vertelt Pinchao op wat voor tijdstippen de FARC van plek naar plek trekken en de dagelijkse gewoontes die de guerrilleros aanhouden.

In januari en februari krijgt het Colombiaanse leger dankzij twee door de Venezolaanse president Hugo Chávez bemiddelde vrijlatingen – onder meer van Betancourts vriendin Clara Rojas – helder zicht op het junglegebied waar de FARC Betancourt en de andere gijzelaars gevangenhouden.

Het gebied in het departement Guaviare wordt door duizenden militairen omsingeld, terwijl inlichtingenspecialisten scenario’s voor een bevrijdingsactie doornemen. Besloten wordt een snelle reddingsoperatie te organiseren. Mocht deze mislukken, dan moeten legereenheden een steeds kleinere cirkel om het gebied maken waar de FARC Betancourt en de anderen vasthouden. Doel is de rebellen steeds verder onder druk te zetten zodat zij de gijzelaars uiteindelijk aan een ‘burgerlijke commissie’ overdragen.

Diverse malen heeft het Colombiaanse leger visueel contact met groepjes gijzelaars – onder meer de drie ontvoerde Amerikaanse ingehuurde defensie-experts – maar besluit niet in te grijpen, omdat onduidelijk is bij welk groepje gekidnapten Betancourt zich bevindt. Begin deze week wordt dat eindelijk duidelijk. De ex-presidentskandidate en de andere gijzelaars zijn in drie groepjes verdeeld die elk ongeveer 50 kilometer van elkaar zijn gescheiden.

Het Colombiaanse leger begint de reddingsoperatie door het opzetten van een fictieve hulporganisatie en het wit verven van twee Mil Mi-17 helikopters. Vervolgens wordt via enkele bij de FARC geïnfiltreerde soldaten contact gezocht met de rebellen die Betancourt en de andere gijzelaars bewaken. Doel is de drie groepjes gijzelaars op één punt te verzamelen.

De rebellen wordt verteld dat een internationale missie de FARC komt bezoeken. Twee leiders van de guerrillabeweging, ‘Cesar’ en ‘Gafas’, krijgen de opdracht – die zogenaamd van de top van de FARC komt – het bij elkaar brengen van Betancourt en de anderen te coördineren, opdat de gijzelaars daarna met een helikopter naar elders kunnen worden gebracht – gesuggereerd wordt naar de nieuwe FARC-topman Alfonso Cano.

‘Cesar’ en ‘Gafas’ eisen dat zij en nog twee leiders meemoeten in de helikopter. De Colombiaanse commando’s die bij de actie zijn betrokken weten de eis af te wimpelen door op ruimtegebrek in het toestel te wijzen. Alleen ‘Cesar’ en ‘Gafas’ mogen mee met de gijzelaars.

De helikopters landen op een open veld in de jungle waar zo’n zestig guerrilleros zich met Betancourt en de anderen hebben verzameld. Razendsnel worden de gijzelaars aan boord gebracht en – om geen argwaan te wekken – allemaal aan handen en voeten geboeid. FARC-leiders ‘Cesar’ en ‘Gafas’ krijgen eenmaal aan boord te horen dat ze hun wapen moeten inleveren, omdat het nu eenmaal om een internationale en vreedzame missie gaat.

Zodra de twee FARC-leiders hun pistolen hebben ingeleverd, worden ze overmeesterd. Dan spreken de Colombiaanse commando’s de voor Betancourt en de veertien andere gijzelaars nu al onsterfelijke woorden: ‘Wij zijn het nationale leger, jullie zijn vrij.’

Gazet van Antwerpen

3 juli 2008

De autoriteiten in Colombia melden dat ze de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt hebben bevrijd. De vrouw werd na zes jaar gevangenschap met een list verlost uit de klauwen van Farc-rebellen. Bij de interventie vielen er geen doden en werden er 15 gevangen ontzet. De slachtoffers verkeren volgens minister van defensie Juan Manuel Santos in "vrij goede gezondheid". De zoon van Betancourt reageert opgelucht.

De bevrijdingsactie bestond uit een in scene gezet transport van de gijzelaars, zogezegd van het ene naar het andere rebellenkamp. In werkelijkheid werden de gijzelaars vervoerd met een helicopter van het Colombiaanse leger. Soldaten verrasten twee gijzelnemers en konden hen "neutraliseren" zonder ook maar één schot te lossen.

Bij de militaire operatie bevrijdden de Colombiaanse ordediensten vijftien gijzelaars: Ingrid Betancourt, drie Amerikanen en elf Colombiaanse soldaten. In een eerste, emotionele verklaring, bedankte Betancourt iedereen die haar steunde. De Amerikaanse staatsburgers bevinden zich ondertussen op Amerikaanse bodem. Hun vliegtuig is geland in San Antonio, Texas. Ze ondergaan nu een grondig medisch onderzoek in een militair ziekenhuis.

Ingrid Betancourt werd op 23 februari 2002 gevangen genomen door linkse Farc-rebellen, terwijl ze opkwam als presidentskandidaat. De laatste tijd zou de gezondheidstoestand van Betancourt er erg op achteruit zijn gegaan.

Nadat in april een hulpmissie voor Betancourt mislukte, probeerde de Franse overheid er alles aan te doen om haar vrij te krijgen. Vorige maand heeft de Venezolaanse president Hugo Chavez de Colombiaanse Farc-rebellen opgeroepen de wapens neer te leggen en al hun gijzelaars vrij te laten.

Ontvoerder heeft spijt

Een Colombiaanse guerillastrijder die zes jaar geleden de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt ontvoerde, betuigde daarvoor eerder dit jaar zijn spijt. De 36-jarige Nolberto Uni Vega, die voor 34 jaar werd opgesloten, zei dat hij besefte dat familieleden en vele anderen, lijden onder haar ontvoering.

Uni zei voorts dat Betancourt eerder toevallig werd opgepakt toen ze een grenspost passeerde. Zelf zou Betancourt erg verbaasd en verbolgen zijn geweest dat het de revolutionaire strijders van de FARC waren die haar ontvoerden en niet de militaire garde, zoals ze vermoedde.

Ruilhandel

De rebellen houden naar schatting honderden gijzelaars vast, waaronder een veertigtal hooggeplaatste politici en zakenlui. De Farc wil die eventueel ruilen voor gevangen genomen rebellen.

NRC Handelsblad, 3 juli 2008

Door onze redacteur Merijn de Waal

De Volksrant, 17 juni 2008

Van onze buitenlandredactie

AMSTERDAM - De Nederlandse Tanja Nijmeijer leeft nog en zit in een kampement van de Colombiaanse guerrillabeweging FARC. Dit hebben twee 17-jarige ex-strijdsters, die vorige maand de FARC zijn ontvlucht, maandag in de Colombiaanse krant El Tiempo gezegd.

De twee meisjes, die behoorden tot de bewaking van de onlangs overleden oprichter van de FARC, Manuel Marulanda, zeiden de 30-jarige Nijmeijer, beter bekend onder haar schuilnaam Eillen, enkele maanden geleden nog in leven te hebben gezien.

Nijmeijer, die ruim zeven jaar geleden naar Colombia vertrok en als vertaalster aan de slag ging voor de FARC, werd vorig jaar wereldnieuws nadat het Colombiaanse leger haar dagboek vond bij een aanval op het FARC-kamp waaruit zij halsoverkop was gevlucht. Fragmenten uit haar dagboek, waarin Nijmeijer zich beklaagde over het rebellenleven in de jungle en kritiek uitte op de leiding van de FARC, werden gepubliceerd in de Colombiaanse krant El Tiempo.

Destijds verklaarden deskundigen dat Nijmeijer zich voor het verlies van haar dagboek en haar kritiek op de FARC zou moeten verantwoorden voor een tribunaal van de guerrillabeweging. Gevreesd werd dat de FARC Nijmeijer de doodstraf zou opleggen.

Uit de verklaring van de twee gedeserteerde meisjes blijkt nu dat dat niet is gebeurd. Wel is Nijmeijer na haar vlucht ziek geweest – niet duidelijk is waaraan zij heeft geleden – en is overgeplaatst naar het kamp van FARC-commandant Jorge Briceño, alias Mono Jojoy.

Deze hoogste baas van de militaire vleugel van de Colombiaanse guerrillabeweging en lid van het zevenkoppig ‘secretariaat’ van de guerrillabeweging. Hij wordt gezocht voor roof, moord en terrorisme en wordt algemeen beschouwd als degene die in 2002 verantwoordelijk is geweest voor de ontvoering van de Frans-Colombiaanse presidentskandidate Ingrid Betancourt.

Volgens de FARC-strijdsters zou er in het kamp waar ze Nijmeijer in december 2007 voor het laatst hebben gezien nog een Nederlands meisje als vertaalster werken. Hoewel ze de Spaanse taal niet zo goed zou beheersen zou zij de rechterhand van commandant Mono Jojoy zijn en vertalingen voor hem maken.

Vermoedelijk gaat het om een van de vrouwen over wie Nijmeijer in haar dagboek heeft geschreven. De Nederlandse vrouw zou in de FARC ‘Alexandra’ worden genoemd

NRC Handelsblad, 14 juni 2008

Bogota, 14 juni. Een lid van de Colombiaanse beweging FARC heeft telefonisch de veiligheidsdienst van Colombia (DAS) de vrijlating van een reeks gijzelaars aangeboden.

De Colombiaanse president Alvaro Uribe Vélez heeft dat gezegd. Hij beklemtoonde volgens de zaterdageditie van de krant el Colombiano dat zijn regering leden van de FARC die gijzelaars vrijlaten en zich overgeven, niet aan andere landen uitlevert.

De opbeller zei donderdag onder anderen de gegijzelde Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt te kunnen overdragen. Hij eiste in ruil dat bepaalde FARC-leden niet worden uitgeleverd aan de Verenigde Staten.

Dat land aast op talrijke Colombiaanse drugsbaronnen, waartoe het de FARC-commandanten rekent.

Radio Nederland Wereldomroep, vrijdag 13 juni 2008

Bogota - Een lid van de Colombiaanse rebellenbeweging FARC heeft de vrijlating van gijzelaar Ingrid Betancourt aangeboden. Voorwaarde is dat de regering ervan afziet om een andere FARC-rebel uit te leveren aan de Verenigde Staten. Dat heeft de Colombiaanse president Alvaro Uribe bekendgemaakt.
De FARC zou het voorstel hebben gedaan aan de inlichtingendienst, en Uribe zou op zijn beurt hebben beloofd dat de opstandeling inderdaad niet wordt uitgeleverd. Twee commandanten van de FARC zijn in het verleden wel uitgeleverd aan de Verenigde Staten.
De Frans-Colombiaanse politica Betancourt werd in 2002 ontvoerd toen ze campagne voerde voor de presidentsverkiezingen.

NRC Handelsblad, 12 juni 2008

De Venezolaanse president Chávez riep de FARC op de guerrilla te staken. Een deserteur blikt terug op zijn tijd bij de FARC en zijn ontmoeting met de Nederlandse Tanja.

Door onze correspondent Philip de Wit

Bogotá, 12 juni. In 2005 belandde toenmalig FARC-lid Arnold in een kamp in de Colombiaanse provincie Meta waar ook Tanja Nijmeijer zat – de Nederlandse die zich in 2002 aansloot bij de guerrillabeweging FARC (Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia), de oudste en grootste guerrillagroep van Colombia. Vorig jaar werd ze wereldnieuws, toen haar dagboeken werden gevonden in een verlaten kamp.

In het kamp noemden ze haar ‘la holandesa’, de Nederlandse, vertelt Arnold. Hij dacht aanvankelijk dat het om een alias ging, zoals alle guerrillero’s die hebben. Totdat hij haar voor de eerste keer zag: een lange blonde vrouw. „Ik vroeg aan een collega: komt zij echt uit Holland?” Verbijsterd was hij vervolgens toen het antwoord bevestigend was. „We begrepen niet wat zij daar deed en ik begrijp het nog steeds niet.”

Zelf had Arnold zich al regelmatig afgevraagd wat hij daar eigenlijk aan het doen was, diep in de jungle, ver van de normale bewoonde wereld. „En ik kom uit dit land, terwijl zij een buitenlander is.” Het contrast met de wijze waarop Arnold in de gelederen van de FARC belandde, is groot. Hij wilde graag van haar weten waarom zij, een buitenlandse vrouw die gestudeerd had, zich uit vrije wil bij de FARC had aangemeld. Maar een antwoord bleef uit.

Arnold wil liever niet met zijn achternaam genoemd worden. Omdat de FARC geen genade kent voor deserteurs - anderhalf jaar geleden verliet Arnold de guerrillabeweging.

Tanja was erg op zichzelf

De ex-guerrillero omschrijft haar als iemand die erg op zichzelf was. „Ze sprak bijna nooit met andere kameraden. Slechts met één andere, van indiaanse afkomst, ging ze wel om.”

Tanja, vertelt hij, was in het kamp onder meer verantwoordelijk voor les in radiocommunicatie, een cursus die Arnold ook volgde. Ze werd volgens hem niet anders behandeld, deed wat de anderen ook moesten doen, van wachtlopen tot koken.

Via haar dagboeken leerde ook de wereld buiten de FARC de guerrillera Tanja kennen. Delen van de notities werden gepubliceerd door de Colombiaanse krant El Tiempo en in de internationale pers. De Groningse ex-studente laat zich herhaaldelijk kritisch uit over de FARC. Ook lijkt ze teleurgesteld te zijn dat ze zo weinig in actie mag komen.

Ze schrijft dat ze zich eenzaam voelt, steeds stiller en bitterder wordt. Arnold: „Meestal zonderde zij zich af. Ik dacht eerst dat ze verveeld of gedemoraliseerd was. Maar zo was ze gewoon.”

Serieus en gemotiveerd

Tijdens de radiocursus liet Tanja zich kennen als serieuze en gemotiveerde instructeur. „Geduldig was ze, tot op zekere hoogte. Voor grappenmakers had ze geen tijd. Wie niet goed oplette tijdens de les, werd door haar gerapporteerd bij de commandant. Dat betekende meestal ook het einde van de cursus voor die persoon.”

Onder guerrillero’s – als er geen commandanten in de buurt waren – was Tanja regelmatig onderwerp van gesprek. En dan ging het niet alleen over haar deelname aan de beweging. Tanja was ook exotisch. „Ze is lang, blond en mooi. Ik vond haar ook aantrekkelijk, maar ik heb nooit iets geprobeerd, want dat is volgens de regels van de FARC verboden.”

Op een dag, toen de radiocursus buiten het kamp had plaatsgehad, liep Arnold terug met haar. Voor het eerst was hij alleen met Tanja en hij vroeg naar haar achtergrond – bij de FARC mogen de guerrillero’s uit veiligheidsoverweging niet over hun geschiedenis praten.

Via een ‘hulporganisatie’

Nijmeijer vertelde hem dat ze naar Colombia was gekomen om les te geven. Via een ‘hulporganisatie’ was zij met de FARC in aanraking gekomen, in de gedemilitariseerde zone waarover de FARC in het kader van vredesonderhandelingen toen de beschikking had.

In de wereld van de FARC zou ze nu door het leven gaan als ‘Ellen’ of ‘Eillen’. Volgens Arnold werd ze ‘Alexandra’ of gewoon Tanja genoemd. Als buitenlandse hoefde zij niet te vrezen dat haar familie bijvoorbeeld zou worden lastiggevallen door Colombiaanse paramilitairen, die jagen op FARC-leden.

Dezer dagen volgt Arnold een kookopleiding in Bogotá, waar hij woont. Het was voor hem een vreemde gewaarwording toen Tanja en haar dagboek vorig jaar ineens de landelijke nieuwsprogramma’s domineerden.

Natuurlijk, de publicaties van haar dagboek heeft hij wel bekeken. „Ik heb het laten zien aan enkele nieuwe vrienden van de kokschool. Ik kende haar. Het was een gek verhaal.”

Colombia – Terwijl FARC-strijders massaal deserteren, roept de Venezolaanse president Chávez de groep op vrede te sluiten

Steeds meer leden van de guerrillabeweging FARC leggen de wapens neer om terug te keren naar de maatschappij. Buiten de jungle een nieuw leven opbouwen, valt hen zwaar.

NRC Handelsblad, 9 juni 2008

Door onze correspondent Philip de Wit

Bogotá, 9 JUNI.

Een lift? Nog nooit gezien. Een automaat die geld uitspuwt? Een grap? Een stadspark waar families in hun vrije tijd ontspannen? Waarom doen ze dat? In de rij staan in een supermarkt? Is dat nodig?

Voor veel deserterende leden van Colombia’s oudste en grootste guerrillabeweging FARC is de eerste confrontatie, na een leven in de jungle, met de grote stad een hard gelag. Alsof ze na een jarenlange slaap ontwaken in een ander tijdperk. Zoveel auto’s en lawaai. Kruispunten met gekke lampen met groene, gele en rode kleuren. Zebrapaden. Het is een bizarre ervaring, voor de vaak ongeletterde mannen en vrouwen.

Ook de 36-jarige José Orlando moest, zacht gezegd, wennen. Ruim zeventien jaar was Orlando toen hij als analfabete boerenzoon lid werd van de FARC (Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia). De rimboe was vervolgens zijn thuis, zestien jaar lang.

Over zijn rechterschouder hing de vertrouwde AK-47. Een goed wapen met een behoorlijk bereik. Op zijn rug een tas met munitie. Nu gebruikt Orlando zijn lichaam voor andere zaken. In zijn woonwijk in Bogotá sjouwt hij dagelijks met zijn Haceb wasmachine (17 liter) op de rug naar klanten die er wasjes in draaien.

Santa Rosa, de buurt van Orlando, ligt hoog, tegen de bergen opgebouwd, aan de buitenkant van miljoenenstad Bogotá. Smalle steile straatjes. Kleine huizen. Blaffende straathonden. Een schooltje. Een bakker. Een parkeerplaats met oude afgeragde auto’s. „Die bruine daar”, zegt Orlando, terwijl hij naar een jarenzeventigmodel wijst, „is van mij.”

Orlando is én van de grofweg 33.000 voormalige guerrillero’s en paramilitairen die deelnemen aan het reïntegratieprogramma van de regering. Eerst vielen deze herintreders onder verantwoordelijkheid van het ministerie van Binnenlandse Zaken. Sinds 2006 is het programma ondergebracht bij de Hoge Commissie voor Reïntegratie, die onder de president valt.

Het oude programma hield niet meer in dan een paar maanden financiële steun en een baantje. Begeleiding was er amper, een stabiele omgeving afwezig. Een moeilijke overgang voor mensen die, vaak van kinds af aan, lange tijd in een gesloten cultuur van discipline hebben geleefd. Plotseling op eigen benen staan, zelf verantwoordelijk zijn voor je daden, is dan moeilijk. In 2006 veranderde de regering-Uribe haar aanpak, geïntensiveerd. Met een jaarbudget van 250 miljoen dollar en 700 medewerkers is de inzet hoog.

De deelnemers, meestal gewone voetsoldaten, krijgen psychologische begeleiding en een verplichte opleiding. Zij moeten zich leren te gedragen in de maatschappij en hen wordt bijgebracht hoe je een familieleven leidt. Hun politieke idealen zijn ze kwijt, dromen hebben ze eigenlijk niet.

Hun families worden ook bij het programma betrokken. Om de cohesie te versterken en de kans op terugval te verkleinen. En er wordt tevens voor woonruimte gezorgd. „Het is niet eenvoudig, je moet er bovenop blijven zitten, voor lange tijd, tot vijf, zes jaar”, zegt Nastassia Kantorowics Torres, medewerkster van het programma.

De commandanten, als die verdacht worden van misdaden tegen de menselijkheid, staat na overgave een ander proces te wachten. Zoals bijvoorbeeld de vrouwelijke guerrillaleidster van de FARC, Nelly Ávila Moreno, beter bekend als ‘Karina’, die zich onlangs overgaf. Zij zal zich voor de zogeheten Commissie voor Justitie en Vrede moeten verantwoorden.

Haar straf zal ze niet ontlopen. Maar die zal wel korter zijn als Karina schuld bekent, aangeeft of ze bezittingen heeft en die overdraagt aan de overheid, en openlijk haar excuses aanbiedt aan nabestaanden van haar slachtoffers. In de gevangenis zitten circa 670 ex-guerrillastrijders en paramilitairen die dit traject volgen.

Dit jaar hebben al ruim duizend leden van de FARC zich overgeven. De groep kreeg de afgelopen maanden harde klappen te verduren, in het bijzonder met de dood van drie belangrijke leiders. De recente deserteurs zullen, net als José Orlando, moeten meedoen aan gemeenschapsprojecten, zoals het aanleggen van parken. Daarbij worden ook de families van de slachtoffers betrokken.

Dat laatste is noodzakelijk om het verzoeningsproces te stimuleren, de tegenstellingen in de Colombiaanse maatschappij te verminderen en scheve ogen te voorkomen. Want het reïntegratie programma is relatief riant voor de voormalige strijders, in een land waar tegelijkertijd veel armoede heerst en talrijke families van slachtoffers van het geweld leven.

Voor de laatste groep heeft de regering van president Uribe inmiddels een fonds met geld opzij gezet. Al zo’n 130.000 mensen hebben zich aangemeld bij het fonds.

In Santa Rosa woont Orlando, samen met zijn vrouw Esperanza en vier kinderen, nu in een eigen huisje. Van steen, met toilet en bovenverdieping. Met dank aan het programma. Aan de muur in de huiskamer hangt een poster met een afbeelding van Zürich. Een grote koelkast, een magnetron, een televisie, een dvd-speler. „Voorheen had ik alleen mijn kleren, voedsel voor drie dagen.”

Esperanza schuift even later aan. Roze T-shirt, rode broek, geblondeerd haar en vuurrode lippenstift. Ze is 27 jaar en zat ook bij de FARC, acht jaar. Samen met José ontsnapte zij in 2005. Het vertrek was vooral pijnlijk voor José. Hij geloofde in de revolutie. Voor hem stond die boven alles: het streven naar een samenleving zonder armoede waarin iedereen gelijk is .

Het liep uit op een fiasco. Met ontvoeringen en drugstransporten spekte de FARC haar kas, maar het geld ging volgens Orlando niet naar de armen. Verbitterd en gefrustreerd keerde hij de organisatie, die zestien jaar zijn surrogaatfamilie was geweest, de rug toe.

In de straten van Bogotá moest hij ineens zelf beslissingen nemen. Een nieuw ideaal vinden om voor te leven. Soms verlangt hij terug naar het leven als strijder. Als hij geen kinderen en vrouw had gehad, dan zou hij zich hebben aangemeld bij het leger. Hij zegt: „Maar ik leef nu voor mijn kinderen en dat is meer dan genoeg.”

NRC Handelsblad, 9 juni 2008

AFP, EFE

Foto: Alfonso Cano in 2001 (foto: Reuters)

Caracas, 9 juni. De Venezolaanse president Hugo Chávez heeft de guerrillabeweging FARC in buurland Colombia opgeroepen al haar gijzelaars vrij te laten en met de regering te gaan onderhandelen over vrede, omdat 'de oorlog der guerrilla’s geschiedenis is in Latijns-Amerika'.

Chávez’ oproep komt op een moment dat hij door Colombia wordt beschuldigd van steun aan de FARC en de strijdgroep zelf militair sterk verzwakt is. De oproep is ook een breuk met zijn pleidooi, vorig jaar om de FARC van de internationale terreurlijsten te halen en haar de status toe te kennen van echt leger – „met een politiek doel, dat hier gerespecteerd wordt”, aldus Chávez destijds.

Juist dit weekeinde meldde Colombia dat het aan de grens twee Venezolanen heeft opgepakt voor wapensmokkel, onder wie een man die zich identificeerde als lid van de Nationale Garde. De 40 duizend stuks munitie voor kalasjnikovs die ze bij zich hadden, zouden, volgens Colombia, bestemd zijn geweest voor de FARC.

Gisteren zei Chávez in zijn talkshow Aló Presidente: „De FARC is een excuus geworden voor het imperium [de VS] om ons allemaal te bedreigen”. De VS steunen Colombia in de strijd tegen de FARC in het kader van hun ‘war on drugs’.

Chávez richtte zich direct tot de in mei aangetreden nieuwe leider van de FARC, Alfonso Cano. 'Ik geloof dat het uur gekomen is dat de FARC alle gijzelaars vrijlaat die ze in de bergen vasthoudt in ruil voor niks. Het zou een belangrijke humanitaire geste zijn.'

De FARC houdt ruim 700 gijzelaars vast, onder wie enkele tientallen politici, politieagenten en soldaten die ze zou willen ruilen tegen honderden gevangen guerrillero’s binnen een ‘humanitair akkoord’. Chávez kreeg eerder zeven gijzelaars vrij, omdat de FARC hem wilde steunen toen hij door de Colombiaanse president Álvaro Uribe was ontslagen als bemiddelaar binnen een gevangenenruil.

Dit conflict met Uribe verdiepte zich nadat Chávez woedend reageerde op een Colombiaanse luchtaanval, op 1 maart, op een FARC-kamp net over de grens in Ecuador. Dat land wordt bestuurd door een bondgenoot van Chávez, de linkse president Rafael Correa.

Bij de aanval kwam de Nr. 2 van de FARC om en van hem werden laptops, externe harde schijven en usb-sticks buitgemaakt. De Colombiaanse inlichtingendiensten leger lekken sindsdien informatie aan de pers waaruit zou blijken dat de FARC de campagnekas van Correa spekte, en dat Chávez de guerrillagroep beloofde te steunen met wapens en grote sommen geld.

Vrijdag kwamen Ecuador en Colombia na bemiddeling van het Carter Center overeen de diplomatieke banden te herstellen die ze na de aanval verbraken. De toenadering volgt op het besluit van de Organisatie van Amerikaanse Staten om – op verzoek van Ecuador – de inhoud van de FARC-laptops te gaan onderzoeken.

Trouw, 26 mei 2008

(Novum/Ap) - Manuel Marulanda, de overleden 'comandante maximo' van de Colombiaanse rebellenbeweging FARC, gold als teruggetrokken en achterdochtig. Voor zover bekend heeft hij niet alleen Colombia nooit verlaten, maar heeft hij zelfs de hoofdstad Bogota nooit bezocht. Marulanda overleed op 26 maart in het oerwoud aan een hartaanval, maar zijn dood werd pas dit weekend gemeld door de Colombiaanse regering. Een van de andere FARC-leiders, Timoleon Jimenez, heeft het overlijden van Maralunda bevestigd.

Marulanda stierf na een korte ziekte in het oerwoud in de armen van zijn vriendin en omringd door zijn lijfwachten, zei Jimenez.

Het leven van Marulanda, die rond 1930 in een arm boerengezin in de zuidwestelijke plaats Genova werd geboren als Pedro Antonio Marin, is exemplarisch voor het politieke geweld dat Colombia sinds het eind van de jaren veertig in zijn greep houdt. De naam Marulanda ontleende hij aan een vakbondsleider die in de jaren vijftig werd doodgeslagen in een geheime politiekerker. In 1949, nadat knokploegen van de Conservatieve Partij waren begonnen aanhangers van de door de boeren gesteunde Liberale Partij af te slachten, nam hij de wapens op. "Het geweld kwam als een schaduw achter me aan, van de ene stad naar de andere", zei hij tegen zijn biograaf Arturo Alape. In tien jaar tijd kwamen minstens tweehonderdduizend mensen om in wat bekend werd als 'La Violencia'.

Toen de andere guerrillastrijders van de Liberale Partij in 1953 de wapens neerlegden sloot Marulanda zich aan bij een groep vogelvrije communisten. En toen het leger van de door de VS gesteunde Colombiaanse regering elf jaar later de landbouwenclave onder de voet liep die hij en de andere communisten als hun thuis beschouwden, richtte hij met anderen de Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia (FARC) op. Vanwege zijn behendigheid bij het overvallen van legerpatrouilles verwierf hij de bijnaam 'Tirofijo' (raakschieter).

Onder president Belisario Betancur kwamen begin jaren tachtig onderhandelingen op gang die resulteerden in de oprichting van een politieke beweging door de FARC, de Union Patriotica.

Na een reeks moorden op leiders van deze partij, op rekening geschreven van rechtse doodseskaders, kwam in 1984 een eind aan het bestand dat de regering en de FARC overeen waren gekomen. Uiteindelijk werden zeker vierduizend leden van de Union Patriotica vermoord, wat het verklaarbaar maakt dat de FARC er daarna niet meer toe te bewegen was de wapens neer te leggen.

Marulanda, die bekend stond als een groot strateeg en veel studie maakte van militaire geschiedenis en guerrillatactieken, bouwde de FARC uit tot een vijftienduizend man tellend guerrillaleger dat halverwege de jaren negentig grote delen van Colombia in handen had en de politie en het leger zware slagen toebracht waarbij agenten en soldaten werden ontvoerd. Op dit moment houdt de FARC volgens de regering ongeveer zevenhonderd mensen vast, onder wie de Frans-Colombiaanse Ingrid Betancourt, die in 2002 werd ontvoerd toen ze als presidentskandidaat in rebellengebied campagne voerde.

In de loop van de jaren ging het leger Marulanda afschilderen als een gevaarlijke terrorist, loofde het beloningen uit voor zijn arrestatie en maakte het meerdere malen zijn dood bekend. In zijn in 1989 uitgekomen biografie komt Alape tot zeventien van zulke valse meldingen. Steeds liet Marulanda weer zien dat hij nog leefde - een in eenvoudige boerenplunje of camouflagepak geklede man met een verweerd gezicht, met eeuwig en altijd rubberlaarzen aan zijn voeten, een kapmes aan zijn gordel en een handdoek over zijn schouder om het zweet af te vegen.

Alfonso Cano, de FARC-ideoloog die als zijn opvolger is aangewezen, vertelde ooit dat hij Marulanda na een lange mars in de regen door de jungle had gevraagd hoe het toch kon dat er op zijn laarzen en broek geen moddervlekken zaten, waarop Marulanda antwoordde: "Ik zet nooit een stap zonder te beslissen waar ik de volgende ga zetten".

Terwijl de FARC door het toenemend aantal ontvoeringen en almaar grotere betrokkenheid bij de drugshandel in een slecht daglicht kwam te staan, hield Marulanda vol dat de groep zijn ideaal van een eerlijker verdeling van land en rijkdom trouw was gebleven.

Zijn grootste kans om die droom in vervulling te laten gaan kwam met het aantreden van president Andres Pastrana in 1998. Om vredesonderhandelingen te bevorderen trok die het leger terug uit een groot gebied waar de rebellen al de overhand hadden. De FARC begon er belasting te heffen en burgemeesters te benoemen en Marulanda kwam voor het eerst in contact met vertegenwoordigers van andere groepen uit de samenleving en het buitenland, van Colombiaanse politici tot Amerikaanse zakenlieden. Hij bleef echter op zijn hoede en liet zich bijvoorbeeld nooit interviewen door Amerikaanse journalisten. Uit vrees voor moordcomplotten liet hij zijn vriendin, 'Sandra', zijn eten voorproeven.

Toen in januari 1999 de vredesonderhandelingen officieel begonnen bleef de stoel naast president Pastrana leeg. Marulanda zei lucht te hebben gekregen van een moordcomplot tegen hem, maar Pastrana zei later te hebben vernomen dat Marulanda niet gezien wilde worden in een omarming met de Colombiaanse president. Het vredesproces stortte in toen de rebellen in februari 2002 een vliegtuig kaapten en een senator ontvoerden die zich aan boord bevond.

De daarop volgende klinkende verkiezingsoverwinning van de huidige president Alvaro Uribe, die had beloofd korte metten te maken met de FARC, veranderde de situatie drastisch. Met behulp van miljarden Amerikaanse dollars bouwde Uribe het leger uit en joeg hij de rebellen diep in het oerwoud terug. De regering schat dat er nog ongeveer negenduizend FARC-strijders over zijn. De dood van commandant Raúl Reyes bij een overval op een FARC-kamp in maart en de overgave, vorig weekend, van een belangrijke vrouwelijke leider, maakten nog eens extra duidelijk dat de FARC in een neergaande spiraal zit.

Of de bekendmaking van Marulanda's dood het eind van de guerrillabeweging zal inluiden is nog onduidelijk. Minister van defensie Juan Manuel Santos zei van wel, maar waarschuwde daarbij dat de regering de strijd nog niet heeft gewonnen. Hij en andere Colombiaanse leiders riepen de rebellen op hun wapens neer te leggen en over vrede te onderhandelen.

De FARC wil niet van opgeven weten. "Wij zullen ons werk voortzetten", zei Jimenes, de leider die de dood van Marulanda zondag bevestigde, "vol van optimisme dat we ondanks deze tegenslag vooruitgang zullen boeken."

Radio Nederland Wereldomroep, zondag 25 mei 2008

Bogotá - De leider van de Colombiaanse rebellenbeweging FARC, Manuel Marulanda, is overleden. Dat meldt het Colombiaanse ministerie van Defensie; de FARC heeft het bericht inmiddels bevestigd.
Volgens de Colombiaanse autoriteiten is Marulanda op 26 maart overleden. De doodsoorzaak is onduidelijk.

Marulanda, die eigenlijk Pedro Antonio Marín heet, stond in de jaren '60 aan de wieg van de FARC. Met 48 gewapende boeren begon hij destijds een opstand tegen de regering. De afgelopen decennia groeide de FARC uit tot een rebellenbeweging met duizenden strijders; de guerrilla-oorlog heeft meer dan 200-duizend mensenlevens gekost.
De dood van de ongeveer 77-jarige Marulanda is een nieuwe klap voor de FARC, die enkele maanden geleden ook al commandant Raúl Reyes verloor. Weer een andere FARC-leider, Karina, gaf zich afgelopen week over.

Intussen heeft de Colombiaanse president Uribe gezegd dat FARC bereid is haar gijzelaars vrij te laten. Sommige rebellen zouden zich willen overgeven, als ze niet worden opgepakt. Uribe wil daarmee akkoord gaan.

Knack.be, 19/05/2008

Een van de belangrijkste leiders van de marxistische FARC-rebellen in Colombia, Nelly Avila Moreno, heeft zich overgegeven aan de Colombiaanse autoriteiten.

Dat hebben de autoriteiten maandag laten weten.

De overgave van Avila Moreno, bijgenaamd 'Karina', is een overwinning voor de Colombiaanse president Alvaro Uribe. Die had van de arrestatie van de FARC-leidster een topprioriteit had gemaakt.

Avila Moreno werd gezocht voor een reeks van ontvoeringen en moorden, alsook voor afpersing in de noordwestelijke Antioquia-regio. In 2002 zette de regering een beloning van 800.000 euro op haar hoofd.

Volgens de Colombiaanse minister van Defensie Juan Manuel Santos was Avila Moreno enorm uitgehongerd op het moment dat zij en een andere guerrillero zich overgaven.

De FARC poogt al meer dan 40 jaar de Colombiaanse regering omver te werpen. De rebellenbeweging doet dat onder meer door middel van gijzelnemingen. De bekendste gijzelaarster van de FARC is de Frans-Colombiaanse Ingrid Betancourt.

Trouw, 16 mei 2008

(Novum/Ap) - Colombia heeft niet geknoeid met computerbestanden van de omgebrachte FARC-leider Raul Reyes. Dat heeft Interpol, dat de bestanden heeft onderzocht, donderdag gezegd. De Venezolaanse president Hugo Chavez komt door de uitkomst van het onderzoek van Interpol onder druk te staan om uitleg te geven over zijn relatie met de FARC, de linkse Colombiaanse rebellenbeweging die Ingrid Betancourt en tientallen anderen heeft ontvoerd.

Colombia zei eerder dat uit de bestanden van Reyes' computer blijkt dat Chavez' regering de FARC van geld en wapens voorziet. Chavez heeft gezegd dat de bestanden nep zijn, maar die beschuldiging kan hij nu moeilijk handhaven. Chavez ontkent de FARC actief te steunen, maar sympathiseert wel openlijk met de rebellenbeweging. Eerder dit jaar wist hij de vrijlating van zes gijzelaars van de rebellen te bewerkstelligen.

Interpol heeft ook 983 bestanden uit de computer van Reyes gedecodeerd en het is daarom waarschijnlijk dat binnenkort meer onthullingen over de FARC volgen. Reyes kwam begin maart om het leven bij een aanval die het Colombiaanse leger uitvoerde op een FARC-kamp in Ecuador.

NRC Handelsblad, AFP, 14 mei 2008

Bogotá, 14 mei. Colombia heeft gisteren onverwacht veertien hoge paramilitaire leiders uitgeleverd aan de VS, waar ze zullen terechtstaan voor drugssmokkel. Hierdoor zullen ze in eigen land nu niet berecht worden voor de circa 15.000 moorden die de afgelopen jaren begaan zijn door hun extreemrechtse doodseskaders.

De uitlevering betekent het de facto einde van de vredesdeal die de regering van president Uribe in 2005 sloot met de Verenigde Zelfverdedigingsgroepen van Colombia (AUC). In een omstreden amnestiewet werd vastgelegd dat als de AUC-leiders zich overgaven, al hun misdaden opbiechtten en hun strijders ontwapenden, ze niet werden uitgeleverd en hoogstens acht jaar cel kregen. President Uribe zei gisteren dat de veertien nu toch zijn uitgeleverd omdat ze „ofwel opnieuw crimineel actief waren [...] of omdat ze niet volledig met justitie meewerkten”.

Van de 25 AUC-leiders die zich onder dat akkoord overgaven zitten er nu 15 in de VS. Vorige week werd al de hoge paramilitair ‘Macaco’ uitgeleverd omdat ook hij crimineel bleef vanuit de cel.

De paras genieten in Colombia landelijke bekendheid onder aliassen als Don Berna, Gordo Lindo, Jorge 40, Salvatore Mancuso. Vooral die laatste twee spelen een centrale rol in het parapoliticoschandaal, waarin inmiddels meer dan zestig volksvertegenwoordigers door justitie verdacht worden van banden met de paramilitairen.

Slachtofferorganisaties, oppositieleden en mensenrechtenactivisten vrezen dat na de uitlevering de volledige waarheid over de banden tussen paras en politici nu niet boven water komt. Het zou nu moeilijker worden de massagraven te vinden waarin de paras hun slachtoffers veelal dumpten, evenals het financieel compenseren van de nabestaanden, zeggen ze.

Amnesty International sprak van een „reëel gevaar dat de volledige omvang van de mensenrechtenschendingen van de in de afgelopen jaren door de paramilitairen begane mensenrechtenschendingen, alsmede de sleutelrol die de veiligheidsdiensten, overheidsfunctionarissen en hoge politici en zakenlui in deze misdaden spelen, verborgen en dus onbestraft blijven.”

Volgens Uribe lopen waarheidsvinding en schadeloosstelling geen gevaar, omdat Colombiaanse aanklagers gaan samenwerken met justitie in de VS. De Amerikaanse president Bush prees de uitlevering gisteren als bewijs dat het Congres zijn oppositie tegen een vrijhandelsverdrag met Colombia moet staken.

HLN.Be, 29 april 2008

De Franse minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner is gisterenmiddag aangekomen in Bogota. Hij maakt een tournee door Zuid-Amerika om de vrijlating van de Farc-gijzelaars, waaronder Betancourt, te bereiken. Tijdens deze eerste stap in zijn tournee zal Kouchner ontvangen worden door zijn Colombiaanse collega Fernando Araujo. Later op de avond zal president Alvaro Uribe Kouchner verwelkomen. In een hotel nabij de luchthaven zal de Franse minister ook de moeder van de Frans-Colombiaanse Ingrid Betancourt en andere familieleden van gijzelaars spreken. In Bogota lieten de regeringsleden al weten dat zij tegen de terugkeer van de Venezolaanse president Hugo Chavez in de gijzelaarszaak zijn.

De rebellengroep Farc heeft voorgesteld om 39 'politieke' gijzelaars waaronder Betancourt en drie Amerikanen, te ruilen tegen 500 gevangen rebellen. (afp/sps)

Algemeen Dagblad, woensdag 16 april 2008

COLOMBIA - Nolberto Uni Vega, de FARC-strijder die de Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt zes jaar geleden ontvoerde, heeft daar spijt van.
Dat schrijft hij in een brief aan de Franse president Nicolas Sarkozy.

Uni zit in Colombia een gevangenisstraf van 34 jaar uit voor de ontvoering van Betancourt. Volgens hem was de rebellenbeweging, die is verwikkeld in een hevige strijd met het Colombiaanse leger, niet specifiek naar haar op zoek. Betancourt passeerde in 2002 een controlepost waar guerrillastrijders stonden die de opdracht hadden gekregen elke politieke figuur te ontvoeren.

Sindsdien wordt Betancourt door de FARC vastgehouden in de jungle. Haar gezondheid zou erg slecht zijn.

NRC Handelsblad, 8 april 2008

ANP

NRC Handelsblad, 7 april 2008

Door onze correspondent

NRC Handelsblad, 4 april 2008

ABN, AFP

NOS Journaal, dinsdag 1 april 2008

President Sarkozy heeft op de Franse televisie opnieuw gepleit voor de vrijlating van Ingrid Betancourt. 

De toespraak was in het Spaans ondertiteld voor de Colombiaanse FARC-rebellen die haar al zes jaar gevangen houden. Sarkozy richtte zijn oproep persoonlijk tot FARC-leider Marulanda. 

Hij zei dat Betancourt zo ziek en zwak is dat ze elk moment kan sterven. Dat blijkt volgens hem uit recente informatie.

Humanitaire crisis
Volgens Sarkozy staat Frankrijk klaar om een humanitaire missie te sturen om Betancourt en andere Farc-gevangenen op te halen.

NOS Journaal - 1-04-2008

NRC Handelsblad, 28 maart 2008

AP, Reuters, AFP

13/3/2008 - Nouvel Obs, Romandie.com, UniVision, AFP, ATB Noticias, Intnl Herald Tribune

NRC Handelsblad, 7 maart 2008

NRC Handelsblad, 4 maart 2008

Door een onzer redacteuren

NRC Handelsblad, 2 maart 2008

NRC Handelsblad, 1 maart 2008

NRC Handelsblad, 29 februari 2008

Door Merijn de Waal

NRC Handelsblad, 28 februari 2008

AP, Reuters

NRC Handelsblad, 27 februari 2008

AP, Reuters

Brieven voor Van Putten

Puttens Weekblad, 13 februari 2008

Putten - Zaterdag 23 februari 2008 is het zes jaar geleden dat toenmalige presidentskandidate Ingrid Betancourt ontvoerd werd. De Stichting Ingrid Betancourt Nederland wil op die dag opnieuw aandacht vragen voor het lot van alle ontvoerden in Colombia.

Internationale druk heeft de laatste tijd effect gehad: Clara Rojas, campagneleider van Ingrid Betancourt, is op 10 januari jongstleden vrijgelaten door de FARC en herenigd met haar zoontje Emmanuel.

In 2003 is Burgemeester Van Putten met een delegatie in Colombia geweest en heeft zijn betrokkenheid getoond door op 1 maart 2004 ee postadres open te stellen voor de internationale briefschrijfactie met de naam www.aeropostale-3000.org. Deze heeft tot doel om zoveel mogelijk solidariteitsbrieven te laten schrijven naar mensen die op dit moment ontvoerd zijn.

Vooruitlopend op deze dag wil de Stichting Ingrid Betancourt Nederland als dank voor zijn betrokkenheid het pas verschenen boekje aanbieden aan Burgemeester Van Putten. Dit gebeurt op dinsdag 19 februari om 13.30 u.

De toenmalige Colombiaanse presidentskandidate Ingrid Betancourt  werd op 23 februari 2002 door guerrilla's van de FARC gegijzeld in de jungle van Colombia. In oktober 2007 schreef Ingrid Betancourt een brief aan haar moeder Yolanda Pulecio. Deze brief was het eerst teken van leven dat van haar naar buiten kwam sinds vijf jaar en negen maanden. In deze lange brief probeert ze, aan het einde van haar krachten, het meest wezenlijke over te brengen.

Onder de titel Brieven aan mijn moeder heeft uitgeverij De Geus haar brief en de reactie van haar kinderen Mélanie en Lorenzo gebundeld. De introductie werd geschreven door Elie Wiesel en het voorwoord voor de Nederlandse editie door Arjan Erkel. Het boekje is verschenen op 23 januari 2008.

PZC, 15 februari 2008

Clara Rojas’ exclusive interview with Radio France International (RFI) - a personal message for Ingrid Betancourt.

25/1/2008 - NewsPress

NRC Handelsblad, 14 januari 2008